3imar سیمار

‍ ... ذهنِ پول محور #محمدرضا_اسلامی مسابقه فینال جام‌جهانی با تمام ماجراهایش برگزار شد و تیم ملی فوتبال اسپانیا با تک گل فران تورس در وقت‌های اضافی آرژانتین را شکست داد و قهرمان جام جهانی ۲۰۲۶ شد. چند نکته درباره این مسابقه: در بازار خرید و فروش Resale قیمت بلیط هر صندلی متوسط ۱۷ تا ۱۸ هزار دلار بود. قیمت صندلی‌های ممتاز هر بلیط ۳۵ هزار دلار بود. «ارزان ترین صندلی‌ها» در این مسابقه با قیمت هر بلیط هفت هزار دلار! (۷٫۰۰۰$) فروش رفت. یعنی یک خانواده چهار نفره در این مسابقه باید بین ۲۸ هزار دلار تا ۶۸هزار‌دلار برای خرید بلیط هزینه پرداخت کرده باشد. البته اگر در جایگاه ویژه بوده‌اند که ۱۵۰ هزار دلار هزینه فوتبال خانواده شده. دنیای جالبی است. در همان نیوجرسی یا نیویورک حقوق دریافتی یک معلم دبیرستان جوان اگر که با مدرک فوق لیسانس استخدام شده باشد ماهیانه بین ۶۵۰۰ تا ۶۹۰۰ دلار است! یعنی حتی اگر تمام حقوق یک ماه کار کردن را هم بدهد بازهم ارزان‌ترین بلیط این ورزشگاه را نمی تواند بخرد. یک معلم دبیرستان در نیویورک اگر که ده تا پانزده سال سابقه کار داشته باشد حقوقش بین ۸هزار تا ۹هزار دلار در ماه است.   دنیای امروزِ انسان در بحث «حقوق و درآمدها» به شدت لنگ می‌زند. یکی از ویژگی‌های اقتصاد امروز این است که درآمدها الزاما با ارزش اجتماعی مشاغل تناسب ندارند. گاه دلالی یا کارهای با ارزش اجتماعی اندک، مزایای چشمگیر دارند و این واقعیت باعث خواهد شد/ شده تا نسل جوان عمدتا ذهنِ «پول محور» داشته باشد. ولع و شوق به «جهش» در امر پول. آن خانواده چهار نفره‌ای که در یک روز برای دیدن مسابقه فوتبال ۶۸ هزار دلار تا ۱۵۰هزار دلار پول بلیط می‌دهد، جدای از پول پرواز هواپیما، هتل و غذا و … قطعا پدر آن خانواده معلم فیزیک یا ریاضی نیست. راستی شغل پدر آن خانواده چیست؟ آن خانواده‌ای که برای یک مسابقه‌ی فوتبال بیش از صدهزار دلار هزینه می‌کند، احتمالاً درآمدش از چه فعالیتی تأمین شده است؟ آیا این فعالیت، از نظر ارزش اجتماعی، به همان اندازه‌ای که درآمد ایجاد می‌کند، برای جامعه نیز ارزش می‌آفریند؟ این سوالات جدی است. @simar50 #مسی #یامال‌_کوچولو #جام‌جهانی‌_فوتبال

...

یابوی زندگی... آد

م‌ها اکثرا گمان می‌کنند آرامش یعنی اینکه زندگی عین رقاصه‌های لاله‌زار به سازشان برقصد و این فلان‌فلان‌شده‌ی روزگار لنگش را برایشان هوا کند. اما خیالِ خام بافته‌اند! آرامش آن وقتی نیست که زندگی بیفتد روی دنده‌ی ملایمت و همه‌چیز کیوت و پاستیلی بشود و از در و دیوار برایتان قلب صورتی ببارد. حاشا و کلا! نه آقا جان! آرامش حقیقی آن لحظه‌ای‌ست که چنان پوست‌کلفت و کرگدن‌مسلک شوی که این یابوی رم‌کرده‌ی هستی هرچه جفتک‌ می‌اندازد و بالا و پایین می‌پرد دیگر این دل صاب‌مرده‌ات نلرزد و ککش هم نگزد. رسیدن به این مقام سِر شدگی کار هر نازپرورده‌ای نیست. باید پاره شوی باید خون جگر بخوری تا به اینجا برسی. باید خشتک متعفن حقیقت را بکشی روی سرت و با چهره‌ی زشت و آبله‌روی زندگی چشم‌در‌چشم شوی. به قول رفقای اگزیستانسیالیست‌مان باید زهرِ حیات و پوچیِ روزگار را تا مغز استخوان مزمزه کنی تا دوزاری‌ات بیفتد که در این قمارخانه‌ی خلقت همه‌ی ما از بیخ و بن بازنده‌ایم. حالا ریا نشود و حمل بر خودستایی نگذارید که به همین سوی قبله‌ی محمدی ما از این اداها نداریم اما این بنده‌ی کمترین در سی و هفت سالگی و میان‌سالی، امروز روی قله‌ای از بی‌تفاوتی نشسته‌ام که نه هیچ مصیبتی کمرم را خم می‌کند و نه هیچ شادی و اتفاق خوبی آدرنالین خونم را بالا می‌برد. شده‌ام یک کوه یخ شناور وسط اقیانوس زندگی. القصه... بی‌خود دست و پا نزنید و دنبال معجزه و وایب مثبت نباشید. رستگاری در همین سنگ پای قزوین شدن و پذیرش این گنداب است.