کاریز

✔️علی کریمی و‌سه قاب تامل‌برانگیز ✍🏻سهند ایرانمهر‏ قاب اول: ‏علی کریمی کار به اصطلاح سیاسی‌اش را با فحاشی شروع کرد، حالا هم همان‌ها که برایش هورا می‌کشیدند مشغول فحاشی به او هستند. ‏قاب دوم: ‏چند روز پیش ویدیویی می‌دیدم از همان‌ها که مقیم آمریکا هستند و خود را « گارد جاویدان» نامیده‌اند، در حال به اصطلاح تمرین نظامی در جنگل، به رخ‌کشیدن سلاحشان و دست‌انداختن آنهایی که از کتاب‌خوانی و آگاهی حرف می‌زنند. ‏قاب سوم: ‏ چندی پیش یکی از این افراد با اشاره به رمان‌هایم پای نوشته‌ای از من کامنت گذاشته بود: « برو رمانت را بنویس». ‏سخن آخر: در رمان اولم «گزارش آخرین تابستان» از زبان شخصیتی در رمان که در گذشته چریک بود و حالا با گذشت چندهه با نگاهی عبرت‌انگیز دارد از خاطرات آن دورانش می‌گوید از قول او نوشتم:« ما فکر می‌کردیم می‌شود خشونتی که در خیابان بکار گرفتیم را همانجا پشت در خانه بگذاریم و در خانه جور دیگری زندگی کنیم». ‏ ماجرای امروز علی کریمی یکی از نمودهای تحقق وضعیتی است که برای کسی که بجای به رخ کشیدن اسلحه یا تیزی فحش‌های آبدارش کمی کتاب و رمان خوانده چیزی عجیب و غیرقابل‌پیش‌بینی نیست. گاهی آدم برای فرار از خشونتی که بر او رفته، دقیقاً همان خشونت را به دیگری منتقل می‌کند. برای فرار از تحقیر، تحقیر می‌کند. برای اینکه دیگر قربانی نباشد، قربانی می‌سازد. برای اینکه دیگر زیر دست کسی نباشد، دست خودش را روی دیگری بلند می‌کند و وقتی که مبتکر این راه شد قربانی همان هم می‌شود و دیدن این آدم‌ها و تجربه آنهاست که نشان می‌دهد دانستن و خواندن و درک این روش نافرجام، دیگر یک فضیلت تزئینی نیست، راهی است برای اینکه در این چرخه نیفتید و از وارونه‌شدن معادله تعجب نکنید. @sahandiranmehr