کتابفروشی آموت

عزیزی برایم پیام گذاشته «این روزها چه کتابی بخوانیم؟» اول یک لیست بلندبالا برایش تهیه کردم و نوشتم. لینک‌شان را هم وقت گذاشتم و از سایت کتابفروشی آموت پیدا کردم و دنباله‌اش گذاشتم که مستقیم برود و خرید کند؛ این روزا یک کتاب هم که بفروشیم، یک کتاب فروخته‌ایم. برایش نوشتم: «چند سال پیش دم‌دمای عید نوروز بود. دوست خبرنگاری از سرِلطف برایم پیام گذاشته بود که لطفا لیست پیشنهادی کتاب‌هایی را که باید در تعطیلات نوروز بخوانیم، برایم بنویسید. دوست داریم در روزنامه‌مان منتشر کنیم.» لیست را هم نوشتم اتفاقا. چندتایی هم از نشر آموت قاطی‌شان کردم (شما بودید نمی‌کردید؟) کلی هم وقت گذاشتم و گفتم چرا این کتاب‌ها. بعد یاد خودم افتادم. یاد اینکه کدام نوروز بوده که من کتاب ببرم و کتاب بخوانم؟ (جز آن سال‌های دانشجویی که کاری نداشتم و دوست نداشتم آدم‌ها را هم ببینم) بعد از آن یاد گرفتم نه در نوروز و نه در سفرهای چند روزه، هیچ کتابی همراهم نبرم چون وقت این کارها نیست. (البته الان می‌برم‌ها اما کمتر به قصد خواندن. بیشتر برای این‌که عکسی با کتاب بگیرم یا فیلمی برای استوری بگیرم و در واقع برای کار.) همین هم شد که نوشتم: هیچی. این چند روز از طبیعت لذت ببرید، وقت برای کتابخوانی زیاد است.» خلاصه دردسرتان ندهم امروز هم برای این عزیز که اصرار داشت «این روزها چه کتابی بخوانیم؟» نوشتم «من نویسنده‌ام و نه مبارز سیاسی و اصلا ادبیات این کارها را بلد نیستم. هر کاری برای خودش جَنم می‌خواهد که من جَنم این کار را ندارم. یادم هست زمان دانشجویی و قبل‌ترش در شهرمان، هر وقت چنین اتفاقی می‌افتاد، یک دفتر برمی‌داشتم و می‌رفتم می‌ایستادم و تمام رفتار و سَکنات آدم‌ها در چنین شرایطی را یادداشت می‌کردم. به هزار دلیل، هنوز بعد از گذشت سی‌سال، هرچه از شهر نوشتم، هیچ‌وقت منتشرشان نکردم اما می‌دانم روزی به کارم خواهند آمد.» بعد این‌هایی را که نوشته بودم، پاک کردم. برایش نوشتم «نمی‌دانم. شما بنویسید این روزها چرا باید کتاب بخوانیم؟» @aamoutbookstore