گفتگفتم داستان

داستان کتاب به زندگی مردی تنها به نام اگوچی می پردازد که به امید داشتن چیزی بیشتر، دائما به خانه ی خوبرویان خفته سر می زند. این خانه، موسسه ای است که در آن، مردان مسن پول می دهند تا شب را در کنار «زیبارویان خفته» بگذرانند؛ این زیبارویان، دخترانی عریان هستند که شب را به زور مسکن در خواب به سر می برند. مشتریان این خانه باید قرص های خواب آور مصرف کرده باشند و شب را بدون دست درازی به دخترها به صبح برسانند. اگوچی، وقت و بی وقت به این خانه سر می زند و به خاطر همین موضوع، هربار با دختری متفاوت روبه رو می شود. اگوچی در یکی از شب ها، متوجه موضوعی می شود که او را وامی دارد به قوانین این خانه احترام بگذارد. در رمان خانه خوبرویان خفته، توصیفات اگوچی از کارهایش با رویاهای شبانه ی او در کنار «زیبارویان خفته»، در هم می آمیزند. درباره یاسوناری کاواباتا  یاسوناری کاواباتا، زاده ی ۱۸۹۹ و درگذشته ی ۱۹۷۲، نخستین ژاپنی برنده ی جایزه ی ادبیات نوبل است.او در کودکی (تا ۹ سالگی) خویشاوندان خود از جمله مادر، پدر، مادربزرگ و تنها خواهرش را از دست داد؛ دلیل حس انزوا و درون مایه ی مرگ در اکثر آثارش را همین یتیمی زودهنگام دانسته اند.او در سال ۱۹۲۴ از دانشگاه امپراتوری توکیو در رشته ی ادبیات فارغ التحصیل شد. اولین اثر موفق او، «رقاصه ایزو» در سال ۱۹۲۵ به چاپ رسید. در سال ۱۹۴۵ یکی از بهترین آثارش، «آوای کوهستان» را نوشت و در سال ۱۹۶۸ موفق به دریافت جایزه ی نوبل شد. درباره ی خودکشی یوکیو میشیما دوست نزدیک خود گفت: «هرچه هم انسان از جهان بیگانه باشد خودکشی راه حل نیست. هر چه آدمی که خودکشی کرده در خور ستایش باشد باز هم بسیار دور تر از قدیسان جای دارد.»وی که سال ها از ضعف جسمانی شدید رنج می برد در ۱۶ آوریل ۱۹۷۲ در شهر زوچی به وسیله ی گاز خودکشی کرد. ویژگی های کتاب خانه خوبرویان خفته یاسوناری کاواباتا برنده ی جایزه ی نوبل ادبیات سال 1968 دو فیلم بر اساس این کتاب در سال های 2006 و 2011 ساخته شده است