IANDS Iran

پیش روح پاک، دنیا جز فریبی بیش نیست از همین رو کودکان با خاک بازی می کنند احمد جم

در رمان پاییز فصل آخر سال است نسیم مرعشی، تعبیر درخشانی درباره قدرت و سرنوشت کلمات آمده است:

«حرف‌ها از جنس آب‌اند. یک‌جا بند نمی‌شوند. هر طور شده جاری می‌شوند و به جایی که باید برسند می‌رسند. ما فکر می‌کنیم حرف‌ها که از دهان‌ها بیرون می‌آیند در گوش‌ها دفن می‌شوند، اما این‌طور نیست. آن‌ها از گوش‌ها وارد مغزها می‌شوند و چرخی می‌خورند و دوباره از دهان‌ها بیرون می‌زنند. وقتی حرف می‌زنیم باید مراقب باشیم از انصاف و عدالت دور نشویم چون حرف‌ها هنگام عبور از لابه‌لای دندان‌ها تیز می‌شوند و زخمی می‌کنند و باعث می‌شوند تلخی‌ها و کدورت‌ها تا دم پنجره‌ها جلو بیایند.»

این قطعه توصیف ملموسی از آن چیزی است که در #ایماگوتراپی به عنوان «آلوده نکردن فضای بین‌فردی» (The Space Between) و مسئولیت حیاتی «گوینده» می‌شناسیم؛ کلمات ناپدید نمی‌شوند، بلکه اگر با تیزی و بدون عبور از آگاهی رها شوند، چرخه معیوب خشم و احساس ناامنی را در رابطه فعال می‌کنند. دقیقاً به همین سبب است که ساختار دیالوگ ایماگو به یاری می‌آید تا جریان کلمات، به جای زخمی کردن، پیوند و التیام بیافریند. ایماگوایران Join → @ImagoIran

مارک باتس پنج‌ساله بود که با تعریف جزئیات تجربه نزدیک به مرگ خود در سن ۹ ماهگی، والدینش را شگفت‌زده کرد. او با عارضه‌ای مادرزادی به نام «تراکئومالاسی» (نرمی غضروف نای) متولد شد که دشواری‌های تنفسی شدیدی ایجاد می‌کرد. در ۹ ماهگی، برای تراکئوستومی (لوله‌گذاری در نای) اورژانسی بستری شد. پس از عمل، پرستاران او را به پشت خواباندند، در حالی که لوله تنفسی در نایش بود. اما مارک عادت داشت روی شکم بخوابد؛ نیمه‌شب چرخید و لوله تنفسی‌اش خارج شد. او دچار ایست قلبی شد و قلب کوچکش به مدت ۴۰ دقیقه از کار افتاد. به طرز معجزه‌آسایی، علیرغم کمبود طولانی‌مدت اکسیژن، هیچ آسیب مغزی ندید. او سه ماه در کما بود و تا سه سالگی لوله نای داشت که مانع تکلم او می‌شد. در پنج‌سالگی، برای نخستین بار وقایع زمان مرگش را برای پدرش بازگو کرد؛ این در حالی بود که در اواسط دهه ۷۰ میلادی، موضوع تجارب نزدیک به مرگ چندان در میان عموم شناخته‌شده نبود. مارک تعریف کرد که معلق شدن روح از بدنش را به یاد دارد. او تلاش کادر درمان برای احیایش را می‌دید و مادربزرگش را تماشا می‌کرد که در انتهای دیگر راهرو به دنبال مادرش می‌گشت.... برای مطالعه این تجربه و تجارب شگفت انگیز دیگر کتاب «کاوش در ماوراء» را تهیه فرمایید. برای خرید نسخه الکترونیکی به آی دی زیر پیام ارسال فرمایید: @imagoonline گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران @IranNDE

🌸دوستان عزیز به کانال لیست برگزیدگان خوش‌آمدید🌸 کانال لیست برگزیدگان، متشکل از معتبرترین کانال‌های علمی و آکادمیک تلگرامی ایران در حوزه‌های فلسفه و منطق، علوم‌شناختی، روان‌شناسی، علوم اعصاب، هوش مصنوعی و … است. این کانال به شما این امکان را می‌دهد تا بتوانید از مطالب معتبر در حوزه‌های مختلف علمی بهره ببرید و بنابر علاقه‌ خود در رویدادهای علمی مرتبط شرکت نمایید. لطفا برای پیدا کردن کانال معتبر مورد علاقه خود، روی لینک دعوت‌نامه کلیک کنید. ⭐️پ.ن: برای عضویت در کانال‌لیست برگزیدگان به آیدی زیر مراجعه کنید: 👨🏻‍💼@advertis_manager 📌 لینک دعوت‌نامه تقدیم‌تان ⬇️: 💌 https://t.me/addlist/0tGZcOBdg1phZDZk

جویس از غوطه‌ور بودن در آرامش و سکونی ژرف لذت می‌برد. او همهمه‌ای موزون و نغمه‌ای از شادی را در اعماق وجودش احساس می‌کرد. او به یقین دانست که هرگز تمایلی به ترک این مکان ندارد. او خود را به شکلی تمام‌عیار هوشیار و آگاه حس می‌کرد؛ آگاه‌تر از هر زمانی که در تمام عمرش زیسته بود. جویس در حالی که از آن مناظر باشکوه سرمست بود، از تپه به سمت دره به راه افتاد. هیچ ادراکی از گذر زمان نداشت. گویی از تمامی محدودیت‌ها و قیدوبندهای زمان رها شده بود و صرفاً در «لحظهٔ حال» حضور داشت. جویس یک خداناباور سرسخت بود. او هیچ درکی از بهشت یا رخدادهای معنوی شبیه به آنچه تجربه می‌کرد، در ذهن نداشت. او همچنین نه ترسی حس می‌کرد و نه اشتیاقی به بازگشت داشت. ناگهان و بدون هیچ هشداری، جویس با سرعتی سرسام‌آور به کف اتاق نشیمن خانه‌اش پرتاب شد. سرش به شدت تیر می‌کشید و موهایش به خون آغشته و خشک شده بود. او در پی درمان پزشکی نرفت تا اینکه همکارانش در محل کار اصرار کردند حتماً نزد پزشک برود. معاینات پزشکی وجود لختهٔ خونی در مغز او را آشکار کرد، اما مشخص شد نیازی به عمل جراحی ندارد. او برای چند هفته استراحت به خانه فرستاده شد. از کتاب «کاوش در ماوراء» برای خرید نسخه الکترونیکی به آی دی زیر پیام ارسال فرمایید: @imagoonline گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران @IranNDE

کتاب «کاوش در ماوراء» مجموعه‌ای متفاوت از روایت‌های تجربه‌گران نزدیک به مرگ است؛ از کودکانی که در آستانه مرگ تجربه‌هایی شگفت‌انگیز داشته‌اند تا پزشکانی که خود با این پدیده روبه‌رو شده‌اند. این کتاب همچنین به روایت افرادی می‌پردازد که پس از اقدام به خودکشی تجربه‌ای نزدیک به مرگ داشته‌اند و کسانی که تجربه‌های هولناک و جهنمی را گزارش کرده‌اند. چهار دسته روایت متفاوت که دریچه‌ای تازه به شناخت آگاهی، مرگ و آن سوی زندگی می‌گشایند. منتشر شد.

جلسه ماهیانه و آنلاین آیندز ایران با موضوع: تجربه‌های نزدیک به مرگ در قرون وسطا و دوران معاصر؛ مروری بر کتاب سفرهای آن‌جهانی اثر کارول زالسکی ارائه‌دهنده: دکتر مجتبی اعتمادی نیا مدت زمان: ۴۵ دقیقه تاریخ و ساعت: دوشنبه ۱۱ آبان ساعت ۹:۳۰ شب ایران بستر برگزاری: گوگل میت جهت ثبت‌نام و دریافت لینک ورود به آی دی زیر پیام ارسال فرمایید: @imagoonline

نگاهی به نتایج نظرسنجی اخیر کانال: 🔹 بیش از ۷۰٪ از ما مرگ را با «آرامش و رهایی» یا «کنجکاوی عمیق نسبت به رازهای آگاهی» به یاد می‌آوریم. این نشان می‌دهد که در پس‌زمینه ذهنی خیلی از ما، درک مرگ از یک «پایانِ تاریک» فراتر رفته و به شکل یک «گذار و تجربه زیباشناختی یا آگاهانه» بازتعریف شده است. 🔹 اما در این میان، ۲۳٪ هنوز طعم ترس و اضطراب را می‌چشند و بخش کوچکی از حسرت و دلتنگی می‌گویند. این واکنش‌ها نه تنها عجیب یا نشانه ضعف نیستند، بلکه کاملاً اصیل و انسانی‌اند؛ مواجهه روان انسان با «ناشناخته مطلق» همواره با غریزه صیانت از نفس در چالش است. پیام کاربردی این آمار برای زندگی روزمره ما چیست؟ 1⃣ ترس طبیعی است، پنهانش نکنیم: اضطراب از مرگ به ما یادآوری می‌کند که هنوز پیوندهایی ناتمام و کارهایی برای انجام دادن داریم. این ترس می‌تواند هشداری برای درست‌تر زیستن باشد. 2⃣ گذار از ترس به کنجکاوی: وقتی مطالعه و تفکر پیرامون ابعاد آگاهی و تجارب متعالی افزایش می‌یابد، نگاه ما از «وحشتِ عدم» به «اشتیاقِ کشف» تغییر جهت می‌دهد؛ تغییری که مستقیماً کیفیت زندگی در همین لحظه اکنون را عمیق‌تر و آرام‌تر می‌کند.

مرگ یکی از وجودی ترین و عمیق تریم دغدغه های گریزناپذیر همه انسان هاست.

من کاملاً از زندگی زمینی‌ام آگاه بودم. هیچ جدایی و گسستی حس نمی‌شد، جز این‌که در آن «بُعد» دیگر ناگهان از همه چیز آگاه شدم ، از تمام پیوندها، تمام «چراها» و پاسخِ تمام چراهای زندگی گذشته‌ام. گویی در تمام طول این زندگی در وضعیتی از نیمه‌هوشیاری یا فراموشی و نسیان به سر می‌بردم؛ سرگردان بودم و مدام می‌پرسیدم: «من کیستم؟ چرا این‌جایم؟ چرا همه چیز این‌قدر سخت است؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟» و در آن قلمروِ دیگر، سرانجام تصویر کامل شد. من تمام پاسخ‌ها را دریافت کردم، یا بهتر بگویم، همۀ پاسخ‌ها را به یاد آوردم. و بله، بینشی ژرف و چشمگیر نسبت به افرادی که در آن دوره با آن‌ها در ارتباط بودم به دست آوردم، به ویژه نامادری‌ام. به من نشان داده شد_یا توانستم ببینم_تمام سرگذشت او، تقلاها و کشمکش‌هایش، ترس‌هایش، و هر آنچه او را به انسانی که بود تبدیل کرده بود. بالاخره توانستم ببینم که بدرفتاری‌ها و آزارهای او ناشی از این نبود که من کودک «بدی» بودم. همۀ آن رفتارها صرفاً به خاطر ترس‌های خودش، فراموشیِ زمینی خودش، و کشمکش‌ها و ناامنی‌های درونی‌اش بود. دیدم که او در دوران رشد و کودکی‌اش مورد آزار و آسیب قرار گرفته بود. تجربه‌گر نزدیک به مرگ: آمفیاندا بسکت منبع: کتاب«هدف زندگی: در پرتو تجربه‌های نزدیک به مرگ از سراسر جهان» (اثر دیوید سان‌فلو | نشر الکترونیکی: آیندز ایران) برای خرید و دریافت فایل پی دی اف این کتاب به آی دی زیر پیام ارسال فرمایید: @imagoonline گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران @IranNDE

✨✨✨ ✔️ دوستان عزیزم! 📌 لطفا با ایمان کامل و با تمام وجودتان برای برقراری صلح در خاورمیانه و جهان دعا کنید و مطمئن باشید که اثر خواهد داشت. در این مدتی که در حوزه‌ی مرگ تقریبی و متافیزیک، اندک مطالعه و پژوهشی داشتم، این حقیقت رو بارها و بارها دیدم و شنیدم که دعای خالصانه می‌تواند مسیر رخدادها رو به سمت و سویی بهتر تغییر بده. 🕊 پس لطفا « دعا کردن برای صلح» رو تبدیل کنید به یک عادت و حتی فراتر، به عنوان یک آیین، آن را مرتب و منظم و با احساس انجام بدید و فراموش نکنید که بایت همین «دعای ساده» در دیگرسو از شما قدردانی خواهد شد. 🦋 در انتهای این جاده دوباره یکدیگر را خواهیم دید! ‌

✍️ از تجربه‌ی «ند دوگرتی»: «به من گفته شد که زمین را می‌توان از بلایا حفظ کرد، نه توسط رهبران و سیاستمداران و سردمداران، بلکه با دعاهای دست جمعی در نقاط مختلف زمین. به من گفته شد که دعای یک گروه 20 نفری می‌تواند یک کشور را از وقوع جنگ حفظ کند. به من گفته شد که سرنوشت بشریت بسته به توانائی افراد، چه به طور مجزا و چه گروهی، در تغییر مسیر به سمت خدا دارد.»

👍 @NDEchanel 👍

وقتی امر نامرئی، واقعی می‌شود (بخش دوم) باور داشتن به وجود خدا و ارواح، با تجربه‌کردن حضور آن‌ها تفاوت دارد. تانیا لورمن، انسان‌شناس، این فرایند را «واقعیت‌بخشی» (Real-Making) می‌نامد؛ فرایندی که در آن، دعا، نذر و تمرین‌های توجه، امر نامرئی را به بخشی زنده از تجربهٔ روزمرهٔ انسان تبدیل می‌کنند. اما چگونه؟ این ویدیو بخش دوم از یک مجموعه دو قسمتی است. 🏷ترجمه و زیرنویس: رضا صبوری رَوا | روایتی روادارانه از روانشناسی دین ravaschool.com t.me/Ravaschool

گر چه از عمر،‌ دل سیری نیست مرگ می‌آید و تدبیری نیست

سگی آلوده و کثیف خود را به یکی از مشایخ صوفیه میمالید و میگذشت. شیخ هم با خونسردی میرفت و سگ را نمیراند یکی از مریدان پرسید: ای شیخ، این سگ نجس است، چرا از او دوری نمیکنی؟ شیخ گفت: این سگ ظاهری کثیف دارد و من باطنی آلوده دارم. چگونه از او دوری گزینم که خود همان دارم!! اندکی از پلیدی درون، بسی بدتر از همه آلودگی های برون است، که این به آبی پاک شود و آن به عمری پاک نگردد. شیخ ابو سعید ابوالخیر

🔺 دانشمند برجسته ثابت می‌کند: تله‌پاتی ممکن است واقعی باشد! | «مرگ و فضا-زمان یک توهم هستند» 🔺 📌 معرفی دانشمند مصاحبه‌شونده: 👤 پروفسور دونالد هافمن (Donald Hoffman): دارای مدرک دکتری (PhD) در روان‌شناسی محاسباتی «Computational Psychology» از دانشگاه MIT آمریکا، دانشمند علوم شناختی «Cognitive Science» و دانشمند پژوهشی (Research Scientist) سابق در آزمایشگاه هوش مصنوعی دانشگاه MIT، استاد بازنشسته Professor Emeritus در دانشگاه کالیفرنیا، ایرواین (UC Irvine) آمریکا، پژوهشگر پیشگام که با ترکیب مدل‌های ریاضیاتی، فیزیک نظری و نظریه بازی‌های تکاملی، موجه می‌کند که «فضا-زمان» یک توهم است و آگاهی زیربنای غایی هستی محسوب می‌شود. 📌 خلاصه مصاحبه: در این گفتگوی عمیق و ساختارشکن، دونالد هافمن به تشریح چارچوب علمی و ریاضیاتیِ نظریه خود می‌پردازد که در آن مفهوم «فضا-زمان بنیادی نیست» را بسط می‌دهد. او با استناد به فیزیک نظریِ انرژی بالا و صورت‌بندی ریاضی نظریه تکامل داروین، استدلال می‌کند که سیر تکامل، حواس ما را نه برای «درک حقیقت مطلق»، بلکه صرفاً برای «بقاء» شکل داده است. هافمن، فضا-زمان و اشیای فیزیکیِ درون آن را به یک «هدست واقعیت مجازی (VR)» و نمادهای یک رابط کاربری تشبیه می‌کند (مشابه بازی ویدیویی GTA). از این منظر، مغز، نورون‌ها و اشیای فیزیکی در واقعیتِ بنیادین وجود مستقلی ندارند، مگر در لحظه‌ای که توسط یک عاملِ آگاه ادراک (Render) شوند. 📌 محورهای کلیدی این مصاحبه: 🔷 تقدم آگاهی بر ماده: هافمن رویکرد فیزیکالیستی رایج در علوم اعصاب را به چالش می‌کشد. او معتقد است این مغز نیست که آگاهی و ادراک را تولید می‌کند؛ بلکه مغز و شبکه‌های عصبی تنها بازنمودی از تعاملِ آگاهیِ ما در این رابط کاربری (هدست) هستند. تلاش برای یافتن منشأ تجربه آگاهانه در محاسبات عصبی، تلاشی از پیش شکست‌خورده است. 🔷 توهم مرگ و تجسم فیزیکی: او با استفاده از مدل‌های مبتنی بر زنجیره‌های مارکوف و مفهومی ریاضیاتی به نام «منطق ردپا» (Trace Logic)، به این نتیجه شگفت‌انگیز رسیده است که وابستگی آگاهی به یک کالبد فیزیکی، نه یک قاعده، بلکه یک «استثنا با احتمال صفر» است! مرگ در واقع صرفاً درآوردن این هدست و رهایی آگاهی از محدودیت‌های پردازشی این کالبد است؛ موضوعی که در طول مصاحبه با گزارش‌های تجربه‌های نزدیک به مرگ (NDE) کاملاً همخوانی پیدا می‌کند، جایی که فرد ادراک ۳۶۰ درجه و رهایی از فرم را تجربه می‌کند. 🔷 هوش مصنوعی و توهم ادراک: هافمن تاکید دارد که هیچ سیستم مبتنی بر محاسبات الگوریتمی (مانند AI)، هرگز نمی‌تواند آگاهی و تجربه ذهنی تولید کند. ساختار محاسباتی اساساً فاقد ظرفیت ایجاد کیفیات ذهنی (مانند درک طعم نعناع) است. 🔷 تلاقی علم و خرد مکاتب غیردوگانه (Non-duality): یکی از زیباترین بخش‌های مصاحبه، پیوند خوردن یافته‌های ریاضیِ هافمن با خرد باستانی است. او نتیجه می‌گیرد که مرزها، فاصله‌ها و زمان توهمی بیش نیستند؛ تنها «یک آگاهی واحد» وجود دارد که از زاویه دید آواتارهای بی‌شمار در حال تجربه هستی است. بر این اساس، غایت و هدف نهایی، درک این یگانگی است: «دیگری همان توست، در آواتاری دیگر.» 📚 منبع: Top Scientist PROVES: Telepathy May Be Real! | "Death & Space-Time Are an ILLUSION" | Donald Hoffman: https://youtu.be/t_gfE9G9Yz0

امروز برای خدا چه کرده‌ای؟ اگر از ما بپرسند «امروز برای خدا چه کرده‌ای؟»، شاید بگوییم: نماز خواندم و روزه گرفتم. این عبادات بی‌شک موجب تزکیه نفس است، اما سود اصلی آن‌ها به خود ما بازمی‌گردد. عبادت والاتر دیگری نیز هست: خدمت خالصانه به خلق خدا. دستگیری از افتادگان، گره‌گشایی از کار فروبستگان، نشاندن لبخند بر لب اندوهگینان و یاری مظلومان، صرفاً رفتاری اخلاقی نیست؛ بلکه کوتاه‌ترین راه برای رهایی از دایره‌ی «من» و رسیدن به «او» است. شرط بنیادین: نیت و اخلاص خدمت به خلق زمانی به اوج ارزش می‌رسد که آلوده به خودپسندی، غرور و انتظارِ تشکر دیگران نشود. مجاهده واقعی، پاک نگه داشتن نیت است؛ اینکه بدانیم ما تنها واسطه‌ای از سوی خداوند برای رساندن رحمت به بندگانش هستیم. در پایان هر روز از خود بپرسیم: آیا توانسته‌ام باری از دوش کسی بردارم و دلی را تنها برای رضای خدا شاد کنم؟

در جامعه‌ای که روزبه‌روز قطبی‌تر می‌شود، حرف‌زدن اغلب به نظر خطرناک‌ترین کاری می‌آید که می‌توانیم انجام دهیم. مشکل اصلی ضعف در ارتباطات نیست، بلکه گسستی است که وقتی به‌جای دیالوگ، با مونولوگ‌های موازی حرف می‌زنیم، ایجاد می‌شود.

وقتی به تقسیم‌بندی‌های شدید سیاسی و جبهه‌گیری‌هایی فکر می‌کنید که در سال‌های اخیر دوستی‌ها را نابود کرده و مسائل حیاتی را لاینحل گذاشته‌اند، نیاز به یافتن راهی بهتر برای ارتباط کاملاً آشکار است.

هدف ما خلق دنیایی بهتر است؛ جایی که از تعارض به اتصال و پیوند و از پیروزی فردی به ذهنیت برنده‌ـ‌برندۀ جمعی گذر کنیم. دنیایی که در آن، روابط انسانی در اولویت باشند. ما می‌خواهیم طلایه‌دار تمدنی جدید ـ تمدن رابطه‌محور ـ باشیم و از شما دعوت می‌کنیم نه‌تنها گفتگوی امن را در آغوش بگیرید، بلکه مانند مشعلی به دست به دیگران بسپارید. این تنها یک تکنیک نیست، بلکه انقلابی در شیوۀ بودن ما با یکدیگر است. همین امروز می‌توانید نخستین گام را بردارید: با یک گفتگوی بدون قضاوت، با گوش‌دادن برای فهمیدن (نه برای جواب‌دادن) و با جایگزین‌کردن کنجکاوی به‌جای ترس. همه‌چیز از یک مکالمۀ امن آغاز می‌شود. آیا آماده‌اید جهان را از همین نقطه تغییر دهید؟

بریده‌هایی از کتابِ 📘 چگونه با هرکسی دربارۀ هرچیزی گفتگو کنیم ▪️ نوشتۀ دکتر هارویل هندریکس و دکتر هلن لاکلی هانت ▪️ ترجمۀ دکتر علی قاسمیان‌نژاد و دکتر اپامه اشرفی‌فر 🔻🔻🔻 https://t.me/ImagoIran/2225