در محضر استاد بروجردي

#شرح_دعای_کمیل۳۵۸ 💠 *«شکایت عاشقانه»* 🔅 *«إِلٰهِى وَ رَبِّى وَسَيِّدِى وَمَوْلاىَ، لِأَيِّ الْأُمُورِ إِلَيْكَ أَشْكُوا»* 🟩 ارزش و قیمت انسان در گرو «عبودیت» اوست. گرچه آدمی در مسیر بندگی گاهی از لوازم آن فاصله می‌گیرد، اما نهایتاً حقیقت بندگی در ناصیۀ او ثبت شده است. ⁉️ اکنون در ساحتِ این بندگی، از خود می‌پرسیم: «لِأَيِّ الْأُمُورِ إِلَيْكَ أَشْكُو»؛ خدایا، از کدام‌یک از مصائب به تو شکایت برم؟ و در محضر تو، از چه امری ضجه و تضرع سر دهم؟ *به‌راستی در میدان بندگی، شکایت را باید نزد چه کسی برد؟* 🟦 شکایت در مقامِ عبودیت، گونه‌های متفاوتی دارد که شناخت آن‌ها، مرز توحید و شرک را روشن می‌کند: 🔹۱. شکایتِ دوست به غیر دوست؛ (نامردی در دوستی): این بدترین نوع شکایت است که گاه ناخودآگاه سر می‌زند. انسان غافلانه، از رفیق صمیمی‌اش (خداوند) نزد خلق شکایت می‌کند. گاهی از کم‌توفیقی‌ها گله دارد و می‌گوید: «امسال توفیق حج یا زیارت نصیبم نشد». این در واقع اعتراضِ پنهان به دعایِ «اللّٰهُمَّ ارْزُقْنا تَوْفِيقَ الطّاعَةِ» است. حتی اگر لحن تند اعتراض نداشته باشد، بوی شکایت از خالق به مشام می‌رسد؛ مثلاً: «فلانی هر سال عازم است، چرا ما چنین توفیقی نداریم؟». این کلام، در ظاهر شکایتِ از وضع موجود، اما در باطن، گله‌مندی از حکم خدای سبحان نزد خلق است. 🔹۲. شکایت از غیرِ دوست به دوست؛ (شرکِ خفی): اینکه انسان شکایت همنوع خود را به درگاه خدا ببرد، بازتابی از «دوبینی» است. ما مأموریم که فقط «یگانه‌بین» باشیم و در عالم، جز او را نظاره نکنیم. شکایت از خلق به خدا، یعنی هنوز «من» و «غیرِ من» برایت پررنگ است. می‌گویی: «عیب ندارد، شکایتش را به خدا می‌کنم و او را به خدا واگذار می‌کنم». شاید در ظاهر مؤدبانه باشد، اما حقیقتِ توحیدِ ناب، فراتر از این «دوبینی» است؛ چراکه در دیدگاه توحیدی، باید او را دید و بس. 🔹 ۳. شکایت از «خدا» به «خدا»؛ (عینِ توحید): این، تنها شکل صحیح شکایت است. این نوع، نه گله‌مندی از تقدیر، که بیانِ استیصال در برابرِ محبوب است؛ یعنی: «خدایا جز تو کسی را ندارم که این مشکل را حل کند». ⬅️ البته باید مراقب بود که «شکایت» با «گله‌مندی» اشتباه نشود. 🔷 گله از یار، با حقیقتِ عشق در تضاد است و عاشقِ صادق، هرگز از معشوق گله نمی‌کند. چنان‌که گفته‌اند: ✨ *لاف عشق و گِله از یار زهی لافِ دروغ عشق‌بازان چنین مستحقِ هجران‌اند* 🔷 پس «شکایت» در اینجا یعنی: «خدایا! منِ ضعیف، جز درِ خانۀ تو راهی ندارم و حلِ این مشکل تنها به دستِ توست». این نوع از شکایت، نه از سرِ اعتراض، بلکه از سرِ اعتراف به ناتوانی و پناه بردنِ مطلق به قدرتِ بی‌انتهاست. 📚 «از بیانات استاد زهره بروجردی» 🌐 موسسه علمیه السلطان علی‌بن‌موسی‌الرضا علیه‌السلام در فضای مجازی: سایت | بله | ایتا |