در محضر استاد بروجردي

#شرح-دعای-کمیل ۳۳۹ 💠 *«راز سکینه در جوارحِ طائع»* 🔅 *«وَ عَلَىٰ جَوارِحَ سَعَتْ إِلَىٰ أَوْطانِ تَعَبُّدِكَ طَائِعَةً، وَ أَشارَتْ بِاسْتِغْفارِكَ مُذْعِنَةً»* 🔷 گاه آدمی در درون خویش، گرفتار اضطراب و قبض روح می‌شود؛ چنان که گویی هیچ گشایش و دلبستگی‌ای در هستی‌اش حس نمی‌کند. حال آن‌که *دل، باید در محضر مولا، بانشاط و گشاده باشد؛* اما گاه نشانه‌ای از این نشاط در چهره‌اش دیده نمی‌شود و دل در تنگنای حجاب‌ها اسیر است. چرا ‌که در مسیر قرب حق، چنان که شایسته و بایسته بوده، گام برنداشته و کوتاهی ورزیده است. 🔶 در مقابل، آن‌که از سپیده‌دم تا شامگاه، تمامی جوارح خویش را ـ از زبان و نگاه تا دست و پا ـ در خدمت حق به کار گرفته و آیینه‌دار تجلیات الهی شده است، چه سکینه و طمأنینه‌ای در سیمای او موج می‌زند! چنین کسی به مقام «نوریّت» راه یافته و از انوار الهی تابان است. 🔷 و آن‌که در طریق معصیت و غفلت توقف کرده، در دوزخ «ناریّت» گرفتار است؛ مگر می‌توان در آتشِ قهرِ الهی سوخت و دردمند و مضطرب نشد؟ 🔶 حقیقت آن است که اعضا و جوارح ما، اگر در مسیر کمال و طاعت به کار گرفته نشوند، شعله‌های «ناریّتِ» درونی، انسان را از درون خاکستر می‌کند. ◀️ *از جمله سنت‌ها و آدابِ معاشرت که برخی، میراثی درخشان و برخاسته از حکمتِ پیشینیان است، آن است که روح و روان انسان را در مسیر بندگی صیقل می‌دهد و دیدگاه توحیدی را بر انسان حاکم می‌کند*؛ همچون این نگاه که: 🔅کارساز ما به فکر کار ماست 🔅فکر ما در کار ما آزار ماست 📚 «از بیانات استاد زهره بروجردی» 🌐 موسسه علمیه السلطان علی‌بن‌موسی‌الرضا علیه‌السلام در فضای مجازی: سایت | بله | ایتا |