کیهانشناسی و کوانتوم
📈 Analytical overview of Telegram channel کیهانشناسی و کوانتوم
Channel کیهانشناسی و کوانتوم (@persiancosmology) in the Farsi language segment is an active participant. Currently, the community unites 17 081 subscribers, ranking 811 in the Facts category and 19 551 in the Iran region.
📊 Audience metrics and dynamics
Since its creation on невідомо, the project has demonstrated rapid growth, gathering an audience of 17 081 subscribers.
According to the latest data from 05 September, 2026, the channel demonstrates stable activity. Although there has been a change in the number of participants by 667 over the last 30 days and by -31 over the last 24 hours, overall reach remains high.
- Verification status: Not verified
- Engagement rate (ER): The average audience engagement rate is 2.39%. Within the first 24 hours after publication, content typically collects 1.44% reactions from the total number of subscribers.
- Post reach: On average, each post receives 406 views. Within the first day, a publication typically gains 245 views.
- Reactions and interaction: The audience actively supports content: the average number of reactions per post is 5.
- Thematic interests: Content is focused on key topics such as سیاره, ناسا, ستاره, آسمان, توسط.
📝 Description and content policy
The author describes the resource as a platform for expressing subjective opinions:
“زیبایی علم این است که ادعا نمیکند کامل است.
🖋آلبرت انیشتین”
Thanks to the high frequency of updates (latest data received on 06 September, 2026), the channel maintains relevance and a high level of publication reach. Analytics show that the audience actively interacts with content, making it an important point of influence in the Facts category.
Data loading in progress...
| Date | Subscriber Growth | Mentions | Channels | |
| 06 September | +113 | |||
| 05 September | +1 | |||
| 04 September | 0 | |||
| 03 September | +154 | |||
| 02 September | 0 | |||
| 01 September | 0 |
طیف الکترومغناطیس؛ جهانی که نمیبینیم🔺چیزی که ما بهش میگیم نور، فقط بخش خیلی کوچیکی از یک دنیای عظیمه.از امواج رادیویی و مایکروویو گرفته تا فروسرخ، نور مرئی، فرابنفش، ایکس و گاما،همهشون اعضای یک خانوادهان؛ فقط طول موج و انرژیشون با هم فرق داره. 🔺چشم ما فقط بخش کوچیکی از این طیف رو میبینه و بقیه، برای ما نامرئیه.جالبه که تقریباً هر چیزی در جهان، به شکلی با این امواج سر و کار داره.گرمای بدنمون در فروسرخ دیده میشه، ستارهها در طول موجهای مختلف خودشون رو نشون میدن 🔺 حتی بعضی اتفاقات خشن کیهانی، با پرتوهای پرانرژی ایکس و گاما قابل ردیابیان.یعنی اگر چشم ما میتونست همهی طیف رو ببینه، جهان خیلی متفاوتتر از چیزی بود که الان میشناسیم.در واقع، ما فقط یک پنجرهی باریک به جهان داریم؛ پنجرهای به اسم «نور مرئی». 🔺پشت این پنجره، اقیانوسی از موجها در حرکته که هرکدوم بخشی از داستان کیهان رو با خودشون حمل میکنن.هرچه طول موج کوتاهتر بشه، انرژی بیشتر میشه و وارد قلمروهای پرقدرتتر میشیم.شاید جهان همیشه در حال حرف زدنه؛ ما فقط هنوز همهی زبانهاشو بلد نیستیم. 🆔 @persiancosmology
| 2 | 🔷تصور کنید سوار سفینهای هستی که به سمت یک سیاهچالهی ابرپرجرم حرکت میکند. از فاصلهی دور، همهچیز تقریباً عادی به نظر میرسد، اما هرچه نزدیکتر میشوی، فضا و زمان بیشتر تحت تأثیر گرانش قرار میگیرند. نور ستارهها خم میشود و آسمان اطراف سیاهچاله دیگر شبیه چیزی که روی زمین میبینیم نیست. با این حال، ممکن است در خود سفینه هیچ هشدار عجیبی دریافت نکنی؛ چون افق رویداد یک سطح فیزیکی نیست که با آن برخورد کنی.
🔷وقتی از افق رویداد عبور میکنی، اتفاق عجیبی رخ میدهد: تو لزوماً هیچ تغییر ناگهانی احساس نمیکنی، اما از نظر فیزیکی دیگر راه برگشتی وجود ندارد. اگر بیرون از سیاهچاله ناظری داشته باشی، داستان برای او متفاوت است؛ او میبیند نور سفینه هر لحظه بیشتر سرخ و کمنور میشود و سقوط تو از دید او کندتر به نظر میرسد. اما برای خودت، زمان کاملاً واقعی جلو میرود و از افق عبور میکنی.
🔷بعد از افق، مشکل اصلی تازه شروع میشود. گرانش در قسمتهای مختلف سفینه یکسان نیست و این اختلاف، همان نیروی کشندی، بهتدریج سفینه را میکشد و تغییر شکل میدهد. اگر سیاهچاله کوچک باشد، ممکن است حتی پیش از رسیدن به افق رویداد دچار این اثر شوی؛ اما در یک سیاهچالهی ابرپرجرم، ممکن است افق را نسبتاً سالم رد کنی و تازه در عمق بیشتری با نیروهای کشندی شدید روبهرو شوی.
🔷بدن انسان هم از این داستان جدا نیست. پاها و سر دقیقاً به یک اندازه تحت گرانش قرار نمیگیرند و بدن در راستای سقوط کشیده میشود. اگر اختلاف نیرو به اندازهی کافی زیاد شود، بافتها و بعد ساختارهای سلولی و مولکولی بدن دیگر نمیتوانند دوام بیاورند. سفینه هم سرانجام تحت همین نیروها متلاشی میشود. این همان چیزی است که به شکل عامیانه «اسپاگتیشدن» نامیده میشود.
🔷اما شاید عجیبترین بخش ماجرا آخر آن باشد. طبق نسبیت عام، سقوط ادامه پیدا میکند و در مدل کلاسیک به تکینگی میرسد؛ جایی که کمیتهای فیزیکی در توصیف کلاسیک به وضعیتهای افراطی میرسند. مشکل اینجاست که ما هنوز نظریهی کامل و آزمایششدهای برای ترکیب گرانش و مکانیک کوانتومی نداریم. بنابراین میدانیم نسبیت عام چه پیشبینیای میکند، اما دربارهی سرنوشت نهایی ماده در آن شرایط نمیتوانیم با اطمینان بگوییم «دقیقاً چه اتفاقی میافتد». و همینجا، مرز دانستههای فعلی ما دربارهی سیاهچالههاست.
🆔 @persiancosmology | 313 |
| 3 | 🕳️ اگر از افق رویداد عبور کنیم چه میشود؟ 😵💫
🔰اگر با یک سفینه وارد یک سیاهچاله شویم، عبور از افق رویداد لزوماً با انفجار یا برخوردی همراه نیست. افق رویداد یک دیوار فیزیکی نیست، بلکه مرزی در فضا-زمان است که بعد از آن دیگر هیچ چیز، حتی نور، نمیتواند به بیرون برگردد. برای یک سیاهچالهی ابرپرجرم، ممکن است هنگام عبور حتی چیز خاصی احساس نکنیم و ساعت سفینه هم کاملاً عادی کار کند.
🔰اما بعد از عبور، دیگر برگشتی وجود ندارد. هرچه به مرکز سیاهچاله نزدیکتر شویم، اختلاف نیروی گرانش میان بخشهای مختلف بدن و سفینه بیشتر میشود. این نیروهای کشندی میتوانند سفینه را تغییر شکل دهند و بدن انسان را در راستای سقوط بکشند و از طرفین فشرده کنند؛ پدیدهای که به آن «اسپاگتیشدن» میگویند.
🔰در نهایت، طبق نسبیت عام، سقوط به سمت ناحیهای به نام تکینگی ادامه پیدا میکند؛ جایی که نظریهی فعلی ما دیگر پاسخ کاملی ندارد. ما هنوز نمیدانیم در آن شرایط دقیقاً چه اتفاقی برای ماده میافتد، چون برای توصیف آن احتمالاً به یک نظریهی کامل از گرانش کوانتومی نیاز داریم.
🆔 @persiancosmology | 275 |
| 4 | تصویر نجومی روز ناسا |پلوتو در رنگهای تقویتشده
🔺پلوتو بسیار رنگارنگتر از چیزی است که چشم انسان میتواند ببیند. دادههای رنگی و تصاویر با وضوح بالا از این سیارهٔ کوتوله، که فضاپیمای نیوهورایزنز در جریان عبور تاریخی خود از کنار پلوتو در ژوئیهٔ ۲۰۱۵ ثبت کرد، بهصورت دیجیتالی ترکیب شدهاند تا نمایی با رنگهای تقویتشده از سطح این دنیای باستانی ارائه دهند.
🔺این تصویر علاوه بر زیبایی، از نظر علمی نیز ارزشمند است؛ زیرا مناطق سطحی با ترکیبات شیمیایی متفاوت را بهصورت واضح از یکدیگر متمایز میکند. ناحیهٔ قلبشکل و روشن Tombaugh Regio در پایین تصویر به دو منطقهٔ زمینشناختی متفاوت تقسیم میشود که بخش چپ آن، Sputnik Planitia، سطحی غیرمعمول و بسیار هموار دارد.
🔺نیوهورایزنز پس از عبور از پلوتو به مسیر خود ادامه داد و در سال ۲۰۱۹ از کنار سیارک آروکوت (Arrokoth) گذشت؛ با سرعتی که در نهایت امکان خروج کامل آن از منظومهٔ شمسی را فراهم میکند.
🆔 @persiancosmology | 269 |
| 5 | 📁 پوشه از کانال های علمی، هنری، فرهنگی، تاریخی و سیاسی در اختیار شماست.
از فرصت استفاده کرده و با لمس متن وارد شوید.⚡️ | 121 |
| 6 | اگر به دنبال دسترسی به معتبر ترین کانال های تلگرامی هستید، متن را لمس کرده و وارد شوید. ⭐️ | 169 |
| 7 | 💯 بانک جامع برترین کانال های تلگرام؛
⭐ دیگر لازم نیست، برای خرید کتاب پولی پرداخت کنید، اینجا تمام منابع رایگان در اختیار شماست.✉️ | 193 |
| 8 | ☀️ حلقههای خیرهکنندهی پلاسما بر فراز خورشید 🔥
🔺این تصویر خارقالعاده، مجموعهای از حلقههای تاجی پلاسما را در لبهی خورشید نشان میدهد؛ ساختارهایی قوسیشکل که توسط میدانهای مغناطیسی قدرتمند خورشید شکل گرفتهاند. این نما را اخترعکاس مارک جانستون در ۲۱ اوت ۲۰۲۶ از آریزونا ثبت کرده است.
🔺جانستون بیش از دو ساعت فعالیت این ساختارها را ثبت کرد و در تصاویر، حرکت پلاسما در امتداد خطوط میدان مغناطیسی دیده میشود. بخشی از این ماده پس از سرد شدن، بهصورت «باران تاجی» (Coronal Rain) دوباره به سمت لایههای پایینی جو خورشید سقوط میکند.
🔺این تصویر با استفاده از فیلتر هیدروژن-آلفا (H-alpha) گرفته شده؛ روشی که امکان مشاهدهی جزئیات ظریف کروموسفر و ساختارهای مغناطیسی خورشید را فراهم میکند. قرار گرفتن حلقهها تقریباً از نمای جانبی و درست در لبهی خورشید، شکل سهبعدی و قوسی آنها را بهطرز کمنظیری آشکار کرده است.
منبع: space.com
🆔 @persiancosmology | 383 |
| 9 | 🔍 «عروس دریایی» مرموز در مریخ؛ اما واقعاً چیست؟
کاوشگر Curiosity ناسا تصویری ثبت کرده که در آن لکهای عجیب شبیه یک «عروس دریایی» در آسمان مریخ دیده میشود. با این حال، این پدیده بهاحتمال زیاد هیچ جسم یا موجودی روی مریخ نیست، بلکه یک آرتیفکت تصویری ناشی از برخورد ذرات پرانرژی کیهانی با حسگر دوربین است.
نکته مهم این است که این شکل فقط در یک فریم ظاهر شده و در تصاویر چند ثانیه قبل وجود ندارد؛ الگویی که با اثر پرتوهای کیهانی روی آشکارسازهای سیلیکونی سازگار است. مریخ نیز بهدلیل نداشتن میدان مغناطیسی سراسری و داشتن جوی بسیار رقیق، محیط سختتری برای تجهیزات الکترونیکی کاوشگرها محسوب میشود.
بنابراین «عروس دریایی مریخی» احتمالاً نه یک موجود فضایی، بلکه ردپای یک ذره پرانرژی در حسگر دوربین است؛ یک خطای تصویری جذاب که منشأ آن در فضاست، نه روی سطح مریخ.
منبع : sciencealert.com
🆔 @persiancosmology | 290 |
| 10 | 🔰شوپنهاور زندگی رو چندان خوشبینانه نمیدید.
از نظرش، ما مدام چیزی میخوایم،
دنبالش میدویم و وقتی بهش میرسیم،
خیلی زود یه خواستهی دیگه جاش رو میگیره.
انگار بخش زیادی از زندگی، همین نارضایتی و رنج کشیدنه.
🔰نیچه اما با رنج جور دیگهای برخورد میکنه.
نمیگه رنج چیز خوبیه یا باید دنبالش بگردیم؛
میگه رنج بخشی از زندگیه و نمیشه همیشه ازش فرار کرد.
مهم اینه که ببینیم با چیزی که از سر گذروندیم،
میخوایم چه چیزی از خودمون بسازیم.
🔰شاید تفاوت این دوتا همین باشه؛
شوپنهاور بیشتر دنبال رهایی از چرخهی رنجه،
ولی نیچه دنبال تبدیل کردن رنج به نیروی زندگیه.
شاید مسئله این نیست که چطور کمتر رنج بکشیم؛
مسئله اینه که با رنجی که نصیبمون شده، چه کار میکنیم.
#نیچه
#شوپنهاور
🆔 @theinnerphilosophy | 329 |
| 11 | اگر ماه ناگهان ناپدید شود چه میشود؟ 🌚
🔰فرض کنیم همین الان، بدون هیچ انفجاری و بدون اینکه چیزی جای ماه را بگیرد، ماه از جهان حذف شود. اولین نکته مهم این است که زمین ناگهان از مدار خورشید خارج نمیشود؛ جرم ماه در مقایسه با خورشید بسیار کم است و اثر گرانشی آن روی حرکت زمین به دور خورشید کوچک است. اما در سیستم زمین ـ ماه، اتفاق بزرگی افتاده: یکی از مهمترین منابع گرانش اطراف زمین حذف شده است. البته از نظر نسبیتی و گرانشی، اثر این تغییر هم با سرعت نور منتقل میشود، نه به شکل یک شوک آنی.
🔰یکی از واضحترین پیامدها، تغییر شدید جزرومد اقیانوسهاست. جزرومد فقط به خاطر ماه نیست؛ خورشید هم روی آبهای زمین نیروی کشندی وارد میکند، اما ماه بهدلیل فاصله بسیار کمتر، نقش بسیار مهمتری دارد. اگر ماه نباشد، جزرومدهای خورشیدی باقی میمانند، ولی در بسیاری از نقاط دامنه جزرومد بهشدت کاهش پیدا میکند. این یعنی الگوی زندگی موجودات ساحلی، انتقال مواد غذایی در اکوسیستمهای دریایی و حتی بعضی فرایندهای رسوبگذاری در طول زمان تغییر خواهد کرد.
یک اثر مهمتر، مربوط به چرخش زمین است. ماه طی میلیاردها سال با برهمکنش کشندی، بخشی از انرژی چرخشی زمین را به حرکت مداری خودش منتقل کرده و باعث شده سرعت چرخش زمین بهتدریج کاهش پیدا کند؛ به همین دلیل طول شبانهروز در گذشته بسیار کوتاهتر بوده است. اگر ماه ناپدید شود، این ترمز کشندی اصلی تقریباً از بین میرود. البته زمین همان لحظه شروع به چرخش سریعتر نمیکند؛ سرعت چرخش موجود است و فقط روند کاهش آن تغییر میکند.
🔰اما شاید جذابترین قسمت ماجرا محور چرخش زمین باشد. محور زمین نسبت به صفحه مدارش حدود ۲۳٫۴ درجه کج است و همین کجی عامل اصلی شکلگیری فصلهاست. حضور ماه به پایدارتر ماندن این کجی کمک میکند. بدون ماه، در بازههای بسیار طولانی، برهمکنشهای گرانشی خورشید و سیارات میتوانند باعث نوسانات بزرگتری در جهت محور زمین شوند. این تغییرات میتوانند در مقیاسهای بسیار طولانی روی اقلیم زمین اثر بگذارند؛ نه اینکه چند روز بعد ناگهان فصلها نابود شوند.
🔰و یک نکته جالب دیگر: شبهای زمین تاریکتر میشوند، اما نه کاملاً تاریک. نور ماه در واقع نور خودش نیست؛ نور خورشید را بازتاب میکند. با حذف ماه، نور بازتابی آن را از دست میدهیم و آسمان شب بسیار تاریکتر میشود، اما ستارهها، سیارات، نور زودیاکی و منابع نوری بسیار ضعیف دیگر همچنان وجود دارند. بنابراین ناپدید شدن ماه یک «آخرالزمان فوری» نیست؛ بیشتر شبیه حذف شدن یکی از اعضای کلیدی سیستم زمین است که بعضی اثرهایش همین حالا دیده میشوند و بعضی دیگر شاید هزاران یا میلیونها سال بعد خودشان را نشان دهند.
🆔 @persiancosmology | 366 |
| 12 | اگر ماه ناگهان ناپدید شود چه میشود؟ 🌒
🔹اگر ماه یکدفعه ناپدید شود، زمین منفجر نمیشود و مدار زمین به دور خورشید هم تقریباً هیچ تغییری نمیکند؛ اما یکی از مهمترین اثرهای گرانشی اطراف زمین را از دست میدهیم. اولین چیزی که بههم میریزد، جزرومدهاست؛ چون بخش عمده نیروی کشندی ماه دیگر وجود ندارد.
🔹اما ماجرا فقط دریاها نیست. ماه در بلندمدت به پایدار ماندن میل محوری زمین کمک میکند و حذف آن میتواند رفتار محور چرخش زمین را بیثباتتر کند. شبها هم تاریکتر میشوند، چون نور ماه که همان بازتاب نور خورشید است، دیگر وجود نخواهد داشت.
با این حال، قرار نیست فردای ناپدید شدن ماه، زمین وارد یک عصر یخبندان یا فاجعه آخرالزمانی شود. بعضی پیامدها فوریاند، بعضی طی هزاران و میلیونها سال خودشان را نشان میدهند. ماه آرام و بیسروصدا، خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکنیم روی زمین اثر دارد.
🆔 @persiancosmology | 296 |
| 13 | تصاویر جدید هابل از زحل، ساختار ۱۰ ضلعی اسرارآمیزی را در قطب جنوب آن نشان میدهند 🪐
تلسکوپ هابل موفق شده است تصویری با وضوح بالا از «موج جوی ۱۰ ضلعی» ثبت کند. تصاویر آرشیوی هابل نشان میدهند که این ساختار چشمگیر ظاهراً از سال ۲۰۲۳ شروع به شکلگیری کرده است. دانشمندان کنجکاوند بدانند این «دهضلعی» چگونه با چنین سرعتی ظاهر شده؛ بهویژه آنکه دیگر موج چندضلعی مشهور زحل، یعنی «ششضلعی» قطب شمال، بیش از ۴۰ سال است که روی این سیاره مشاهده میشود.
دانشمندان میتوانند موج ۱۰ ضلعی را در چندین لایه از جو زحل مشاهده کنند؛ موضوعی که نشان میدهد ساختار مذکور فراتر از قله ابرها امتداد دارد. این موج همچنین درون یک جریان جتی بزرگ در زحل دیده میشود. برای مشخصشدن چگونگی شکلگیری موج و اینکه ساختار ۱۰ ضلعی چه اطلاعاتی درباره جو غولهای گازی بزرگ مانند زحل در اختیار دانشمندان میگذارد، به مشاهدات بیشتر با هابل و جیمز وب دارند !
🆔 @persiancosmology | 300 |
| 14 | تصویر نجومی روز ناسا- تعقیب سایهٔ ماه 🔭🌚
🔹در جریان خورشیدگرفتگی کامل ۱۲ اوت، هواپیمای پژوهشی ارتفاعبالای WB-57F ناسا در ارتفاع ۵۰ هزار پایی، در نزدیکی سواحل ایسلند پرواز کرد تا با حرکت در مسیر دقیق نوار کلیت، بیشترین زمان ممکن را در سایهٔ ماه سپری کند.
🔹مجموعهای از دوربینهای با وضوح بالا، دادههای خورشیدگرفتگی را از بالای ابرها، غبار و بخار آب جوی ثبت کردند. این تصویر که از ویدیویی درون کابین گرفته شده، ظهور تاج خورشیدی را در آغاز مرحلهٔ کلیت نشان میدهد. آسمان در محدودهٔ سایهٔ ماه تاریک به نظر میرسد.
زهره در سمت چپ مرکز تصویر میدرخشد، در حالی که مشتری و عطارد درست در سمت راست خورشیدِ گرفتهشده بهسختی دیده میشوند. با این حال، افق دوردست در پایین تصویر روشن است؛ جایی که سایهٔ ماه به ان نمیرسد!
🆔 @persiancosmology | 308 |
| 15 | 🚀 ویجر ۱؛در آستانه ی یک روز نوری از زمین
✅ویجر ۱ از سال ۱۹۷۷ در دل فضای میانستارهای در حال دور شدن از زمین است و حالا قرار است در نوامبر ۲۰۲۶ به فاصلهی یک روز نوری از ما برسد؛ یعنی فاصلهای که نور برای طی کردنش حدود ۲۴ ساعت زمان نیاز دارد. این فاصله نزدیک به ۲۶ میلیارد کیلومتر خواهد بود؛ عددی که حتی تصور کردنش هم ساده نیست.
✅عجیبتر اینکه ویجر با سرعتی حدود ۶۱ هزار کیلومتر بر ساعت حرکت میکند، اما در مقیاس کیهانی تقریباً آهسته است. با وجود نزدیک به نیم قرن سفر، هنوز تنها بخش بسیار کوچکی از فضای اطراف منظومهی شمسی را پیموده و همچنان از زمین دورتر میشود. سیگنالهای رادیویی آن هم برای رسیدن به زمین به زمان بیشتری نیاز پیدا میکنند.
✅شاید ویجر فقط یک فضاپیمای قدیمی نباشد؛ یادآوری کوچکی از عظمت کیهان است. ما روی زمین فاصلهها را با کیلومتر اندازه میگیریم، اما وقتی صحبت از اعماق فضاست، حتی «یک روز نوری» هم فقط یک فاصلهی کوچک محسوب میشود. ویجر همچنان به سفرش ادامه میدهد؛ سفری که احتمالاً خیلی بیشتر از عمر ما ادامه خواهد داشت.
🆔 @persiancosmology | 431 |
| 16 | در ادامه به بررسی این پنج باور غلط میپردازیم
۱. «در فضا جاذبه وجود ندارد»
این یکی از رایجترین اشتباههاست. فضانوردان روی ایستگاه فضایی بینالمللی تقریباً در محیطی هستند که هنوز بخش قابلتوجهی از جاذبه زمین را تجربه میکنند. چیزی که باعث میشود آنها شناور به نظر برسند، بیوزنی ناشی از سقوط آزاد است.
ایستگاه فضایی با سرعت بسیار زیادی به دور زمین حرکت میکند و همزمان تحت تأثیر گرانش زمین به سمت آن سقوط میکند. اما سرعت افقی آن آنقدر زیاد است که بهجای برخورد با زمین، دائماً در حال «افتادن به دور زمین» است. بنابراین جاذبه نهتنها در فضا وجود دارد، بلکه اساساً یکی از دلایل اصلی مدارگردی است.
۲. «فضا کاملاً خالی است»
فضا خلأ کامل نیست. در میان ستارهها و سیارات، ذرات بسیار پراکندهای از گاز و غبار وجود دارند؛ علاوه بر آن، میدانهای مغناطیسی و الکتریکی، پرتوهای کیهانی و تابش الکترومغناطیسی هم در سراسر فضا حضور دارند.
البته چگالی ماده در فضای میانستارهای بسیار پایین است؛ آنقدر پایین که در مقایسه با جو زمین تقریباً میتوانیم آن را خلأ بدانیم. اما «خلأ» با «هیچ» فرق دارد. حتی بخشهایی از جهان که تقریباً خالی به نظر میرسند، همچنان بخشی از ساختار بزرگمقیاس کیهان هستند.
۳. «اگر کلاه فضایی را برداریم، فوراً منفجر میشویم»
این تصویر بیشتر متعلق به سینماست. قرار گرفتن ناگهانی بدن انسان در خلأ قطعاً بسیار خطرناک است، اما بدن مثل بادکنک منفجر نمیشود.
در نبود فشار محیطی، گازهای موجود در بدن منبسط میشوند و پدیدهای به نام ابولیسم (Ebullism) رخ میدهد؛ یعنی مایعات در دمای طبیعی بدن میتوانند در فشار بسیار پایین شروع به جوشیدن کنند. فرد همچنین خیلی سریع دچار کمبود اکسیژن و از دست دادن هوشیاری میشود.
پس واقعیت از فیلمها متفاوت است: نه انفجار ناگهانی، بلکه مجموعهای از فرایندهای فیزیولوژیک بسیار شدید و مرگبار.
۴. «سیاهچالهها همهچیز را مثل جاروبرقی میبلعند»
سیاهچالهها واقعاً عجیباند، اما جاروبرقی کیهانی نیستند.
گرانش یک سیاهچاله در فاصله مشخص، تابع همان قوانین گرانشی جرمهای دیگر است. اگر خورشید را با یک سیاهچاله با همان جرم جایگزین کنیم، زمین ناگهان به داخل آن سقوط نمیکند و تقریباً همان مدار را حفظ خواهد کرد.
مشکل زمانی ایجاد میشود که جسم بیش از حد به سیاهچاله نزدیک شود. آنجا میدان گرانشی میتواند بهشدت متفاوت باشد و پس از عبور از افق رویداد، دیگر هیچ سیگنالی نمیتواند به بیرون برگردد.
۵. «زمین تنها جایی است که میتواند حیات داشته باشد»
این جمله هنوز از نظر علمی قابل اثبات نیست.
ما تاکنون تنها یک نمونه قطعی از حیات را میشناسیم: زمین. بنابراین نمیتوانیم بگوییم حیات در جای دیگری حتماً وجود دارد؛ اما از طرف دیگر، نمیتوانیم ادعا کنیم زمین تنها مکان ممکن برای حیات است.
امروز هزاران سیاره فراخورشیدی شناسایی شدهاند و برخی از آنها در شرایطی قرار دارند که از نظر دما و دریافت انرژی، ارزش بررسی بیشتری دارند. علاوه بر سیارات، قمرهایی مثل اروپا و انسلادوس نیز بهدلیل احتمال وجود اقیانوسهای زیرسطحی، از اهداف مهم اخترزیستشناسی هستند.
اما اینجا باید مرز علم و حدس را حفظ کنیم: «شرایط مناسب برای حیات» به معنی «وجود حیات» نیست. هنوز هیچ حیات فرازمینی بهطور قطعی کشف نشده است.
🆔 @persiancosmology | 487 |
| 17 | ۵ باور غلط درباره فضا که احتمالاً شما هم شنیدهاید!
🔺خیلی از چیزهایی که درباره فضا شنیدهایم، بیشتر محصول فیلمها و تصور عامهاند تا علم. مثلاً در فضا «بیوزنی» به معنی نبودن جاذبه نیست؛ فضانوردان در واقع در حال سقوط آزاد دائمیاند. یا اینکه فضا کاملاً خالی نیست؛ پر از ذرات، میدانها، تابش و حتی ساختارهای عظیم کیهانی است.
🔺سیاهچاله هم یک جاروبرقی کیهانی نیست که هر چیزی را از فاصله دور ببلعد. اگر خورشید ناگهان با سیاهچالهای همجرم خودش جایگزین شود، زمین همچنان تقریباً همان مدار را حفظ میکند؛ فقط دیگر نور و گرمای خورشید را نخواهیم داشت.
🔺و شاید عجیبتر از همه این باشد که بسیاری از تصورات ما درباره «مرگ در فضا» هم دقیق نیستند. بدن انسان در خلأ آسیب جدی میبیند، اما قرار نیست مثل فیلمها منفجر شود. فضا عجیبتر، خشنتر و البته بسیار جذابتر از چیزی است که سینما به ما نشان داده.
🆔 @persiancosmology | 389 |
| 18 | 🌌 تصویر نجومی روز ناسا — ۴ سپتامبر ۲۰۲۶
🔹این تصویر دو کهکشان مارپیچی را نشان میدهد که در فاصله حدود ۲۰۰ میلیون سال نوری از زمین، در صورت فلکی پگاسوس با نیروی گرانش بهشدت درگیر شدهاند. این برخورد عظیم کهکشانی با تلسکوپ ۸.۱ متری Gemini North ثبت شده است.
🔹این دو کهکشان با نامهای NGC 7253 و Arp 278 شناخته میشوند. برخورد و ادغام آنها باعث ایجاد آشوب عظیمی در ساختار کهکشانها و تحریک شکلگیری ستارگان جدید میشود؛ زیرا گاز و عناصر موجود در کهکشانها در اثر این برهمکنش فشرده میشوند.
🔹نام هاوایی تصویر، «دو روح که با کشیدن یکدیگر، زندگی میآفرینند» است؛ اشارهای زیبا به این واقعیت که برخورد کهکشانها، با وجود خشونت کیهانی، میتواند به تولد نسلهای جدید ستارگان منجر شود.
🆔 @persiancosmology | 396 |
| 19 | ششمین راهپیمایی فضایی کاملاً زنانه؛ فضانوردان دوربین و بازتابنده ایستگاه را تعویض کردند
♨️جسیکا میر و سوفی آدنو در ششمین راهپیمایی زنانه تاریخ، طی مأموریتی ۷ ساعته با موفقیت دوربین و تجهیزات پهلوگیری ایستگاه فضایی بینالمللی را تعویض کردند.
♨️مهمترین وظیفهی دو فضانورد، تعویض بازتابندهی صفحهای در بخش جلویی درگاه هارمونی ناد ۲ بود. این بازتابنده به فضاپیماهای بازدیدکننده کمک میکند تا هنگام نزدیکشدن و اتصال به ایستگاه، مسیر خود را برای عملیات اتصال، ناوبری کنند. بازتابندهی قدیمی بر اثر ورود و خروج فضاپیماهای پیشین به ایستگاه، با بقایای پیشرانها پوشیده شده بود.
در ادامه، دو فضانورد عضو اکسپدیشن ۷۵ برای تکمیل ♨️عملیات خروج اضطراری (EVA) در ساعت ۴:۲۹ بعد از ظهر (۲۰:۲۹ به وقت گرینویچ) به درون هوابند برگشتند و به راهپیمایی فضایی خود پایان دادند.
🆔 @persiancosmology | 453 |
| 20 | چنین روزی در فضا؛ ۴۷ سال پیش بهلطف پایونیر ۱۱ برای نخستینبار زحل را از نزدیک دیدیم
پایونیر ۱۱ در سال ۱۹۷۳ با هدف کاوش کمربند سیارکی مشتری و زحل به فضا پرتاب شد. این فضاپیما ابتدا بهطور مستقیم به سمت مشتری حرکت کرد و سپس با استفاده از گرانش این سیاره، در مانوری موسوم به قلاب گرانشی، مسیر خود را تغییر داد و به سوی زحل رهسپار شد. کاوشگر ۶ سال و ۹ ماه بعد، سرانجام به زحل رسید.
پایونیر ۱۱ در کمترین فاصله از زحل، از فاصلهی حدود ۲۱هزار کیلومتری، برفراز ابرهای این سیاره پرواز کرد. در آن زمان، دوقلوهای ناسا نیز در مسیر زحل بودند؛ بنابراین ناسا پایونیر ۱۱ را از مسیری مستقیم از میان حلقههای زحل عبور داد تا مشخص شود آیا گذر از این منطقه برای وویجرها نیز ایمن خواهد بود یا نه. به این ترتیب، پایونیر ۱۱ راه را برای عبور از بخشهای بیرونی حلقههای زحل باز کرد؛ جایی که پیش از آن هیچ فضاپیمایی نرفته بود. البته در طول این مسیر، کاوشگر نزدیک بود با یکی از قمرهای کوچک زحل برخورد کند.
🆔 @persiancosmology | 406 |
