💌 دلنوت
Open in Telegram
دلنوت (Delnote) اشعار و نوشته‌های زیبا و ماندگار منتشر می‌کند. در انتشار زیبایی‌های دنیا با معرفی ما به دوستان‌تان سهیم باشید https://t.me/delnote
Show more966
Subscribers
+524 hours
+107 days
+930 days
Posts Archive
967
♥️
هر کس یه جاهایی هست تو خواب هم نمیدیده یه روز بره. یه کارهایی هست تو خواب هم نمیدیده یه روز انجام بده. یه شرایطی هست تو خواب هم نمیدیده یه روز گرفتارش بشه. یه حرف‌هایی هست که تو خواب هم فکر نمی‌کرده یه روز بزنه.
بعد یه روز تو بیداری از راه می‌رسه که گرفتار شرایطی میشه که اون حرفا را میزنه، اون کارها را می‌کنه، اون جاها را میره.
بیخود تو خواب‌هامون دنبال نشونه می‌گردیم. اتفاق‌های مهم زندگی اوناییه که هیچوقت خوابش را هم نمی‌دیدیم.
#امیرعلی_بنی‌اسدی
@delnote
967
♥️
در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست
می‌رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست
می‌نشینی روبه‌رویم خستگی در می‌کنی
چای می‌ریزم برایت توی فنجانی که نیست
باز می‌خندی و می‌پرسی که حالت بهتر است؟
باز می‌خندم که خیلی، گرچه می‌دانی که نیست
شعر می‌خوانم برایت واژه‌ها گل می‌کنند
یاس و مریم می‌گذارم توی گلدانی که نیست
چشم می‌دوزم به چشمت، می‌شود آیا کمی
دست‌هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟
وقت رفتن می‌شود با بغض می‌گویم نرو!
پشت پایت اشک می‌ریزم در ایوانی که نیست
می‌روی و خانه لبریز از نبودت می‌شود
باز تنها می‌شوم با یاد مهمانی که نیست
رفته‌ای و بعد تو این کار هر روز من است
باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست!
#بیتا_امیری
@delnote
967
♥️
فاجعه و سوگ را نبايد پس زد. اتفاقا برای مهار کردنش، باید آن را در آغوش گرفت، پذیرفت و بلعید. راه بده، قبولش کن، تا در جایی درست از روانت رام شود. حالا می‌توانی بهتر، آگاه‌تر و قوی‌تر ادامه دهی.
با سوگ نباید گلاویز شد. می‌ترسی در سوگ بمانی و در سوگ متلاشی شوی؟ تنها راه عبور از این چاله، دیدن و پذیرفتن چاله است. طی کردنِ درست و به‌هنگام مراحل سوگواری است؛ و قبول کردن این نکته که “بله، من زخمی شدم، زخمِ ديگری دارم، اما ادامه می‌دهم”
#معین_دهاز
@delnote
967
غیبتِ بی‌بازگشت، مثل انتهایِ دردناکِ خداحافظی‌های طولانی‌ست. تنها راه‌حلی که به نظرت می‌رسد این است که به عکس‌ها چشم بدوزی. در عکس‌های بدنی که غایب است، به نحوی متناقض‌نما، بدنی حاضر است: بدنی که، برای تبدیل شدن به سوژهٔ عکسی ماندگار، تلاش کرده بخندد و مهربان باشد؛ بدنی که تلاش کرده بگوید: «من برای همیشه می‌مانم.» و تو می‌دانی که این یعنی: «من برای همیشه در این عکس می‌مانم.» در قابِ تو. در خوابِ تو. به قول سانتاگ: «عکس‌های آن‌‌کسی که دیگر نیست، مثل نوری از ستاره‌ای دوردست من را دربرمی‌گیرد.» ستاره‌ای که شاید میلیون‌ها سال قبل، در انفجاری نامنتظر، به پایانِ راه رسیده باشد و حالا تکّه‌هایش، مثل اجرامی آسمانی، در جایی از کهکشانِ راه شیری غوطه‌ور باشند: کهکشانِ یادها.
#ابراهیم_سلطانی
@delnote
967
غیبتِ بی‌بازگشت، مثل انتهایِ دردناکِ خداحافظی‌های طولانی‌ست. تنها راه‌حلی که به نظرت می‌رسد این است که به عکس‌ها چشم بدوزی. در عکس‌های بدنی که غایب است، به نحوی متناقض‌نما، بدنی حاضر است: بدنی که، برای تبدیل شدن به سوژهٔ عکسی ماندگار، تلاش کرده بخندد و مهربان باشد؛ بدنی که تلاش کرده بگوید: «من برای همیشه می‌مانم.» و تو می‌دانی که این یعنی: «من برای همیشه در این عکس می‌مانم.» در قابِ تو. در خوابِ تو. به قول سانتاگ: «عکس‌های آن‌‌کسی که دیگر نیست، مثل نوری از ستاره‌ای دوردست من را دربرمی‌گیرد.» ستاره‌ای که شاید میلیون‌ها سال قبل، در انفجاری نامنتظر، به پایانِ راه رسیده باشد و حالا تکّه‌هایش، مثل اجرامی آسمانی، در جایی از کهکشانِ راه شیری غوطه‌ور باشند: کهکشانِ یادها.
#ابراهیم_سلطانی
@delnote
967
کامو:
«زمانی که انسان یاد می‌گیرد که چگونه با رنج‌هایش تنها بماند، آنگاه دیگر چیز زیادی برای ِیاد گرفتن باقی نمی‌ماند.»
زمانش رسیده که انسان دست بردارد از اينکه دنبال همدرد بگردد. راهی برای گریختن از این “بار” نیست. کسی دردی مشابه را تجربه نمی‌کند. اینکه دیگران شریک رنج‌هایت باشند، یک توهم است. (نقل به مضمون _ یادداشت‌های کامو)
“هر کس آهنگ رنج کشیدن خودش را دارد” (خاطرات سوگواری، بارت). ما اغلب از اینکه “فهمیده” نمی‌شویم، گلایه داریم. قبول نمی‌کنیم که دیگران هرگز به ما _ ذهنیات ما _ دسترسی ندارند. مگر من چه میزان از خود را آشکار کرده‌ام؟ مگر چه چیزهایی از من، برای خودم آشکار است؟ “فهمیده شدن” آنطور که مطلوب عده‌ای است، اتفاق نمی‌افتد. اگر از این توقعِ ناممکن دست برداریم، آرام می‌گیریم. ما صرفا تماشاگرِ یکدیگریم و گاهی تاثیری بر هم داریم و چیزکی می‌بینیم، بخش بزرگتری را نمی‌توان دید.
#معین_دهاز
@delnote
