سخنرانی‌ها

🖊چه کسی آدم‌ها را به آخر خط می‌رساند؟ (به مناسبت ۱۰ سپتامبر، روز جهانی پیشگیری از خودکشی) ✍️ سید عبدالله هاشمی @sokhanranihaa وقتی کسی خودکشی می‌کند، معمولاً همه‌چیز خیلی زود تمام می‌شود؛ چند خبر، چند پیام تسلیت، چند جمله درباره «مشکلات روحی» و بعد سکوت. انگار یک نفر شکست خورده و پرونده‌اش بسته شده است. اما شاید پرونده درست از همین‌جا باید باز شود. چه اتفاقی برای انسانی می‌افتد که مغزش، برخلاف میلیون‌ها سال تکامل برای حفظ زندگی، دیگر ادامه دادن را ممکن نمی‌بیند؟ پاسخ، به سادگی «افسردگی» نیست. بیماری‌های روانی، به‌ویژه افسردگی، می‌توانند نقش مهمی داشته باشند، اما خودکشی معمولاً حاصل یک علت واحد نیست. زیست‌شناسی، روان، روابط اجتماعی، فرهنگ و شرایط زندگی در هم تنیده می‌شوند و گاهی انسان را به جایی می‌رسانند که آینده دیگر قابل تصور نیست. یکی از مفاهیم مهم در این میان، احساس گرفتارشدن است. آدم ممکن است رنج بکشد و هنوز امیدوار باشد؛ شکست بخورد و دوباره بلند شود؛ تنها باشد و هنوز کسی را برای تکیه کردن داشته باشد. اما وقتی رنج با این باور گره می‌خورد که «هیچ راه خروجی وجود ندارد»، وضعیت تغییر می‌کند. شاید بسیاری از کسانی که به خودکشی فکر می‌کنند، در عمق وجودشان نمی‌خواهند «زندگی» تمام شود؛ می‌خواهند این شکل از زندگی و این رنج تمام شود. انسان برای بقا تکامل یافته، اما برای بقا به دیگران هم وابسته است. تعلق، حمایت، جایگاه اجتماعی و احساس مفید بودن، تجملات زندگی نیستند. ما موجوداتی اجتماعی هستیم. وقتی کسی مدام طرد، تحقیر یا منزوی می‌شود و احساس می‌کند برای دیگران باری اضافی است، رابطه‌اش با جهان آرام‌آرام فرسوده می‌شود. اینجاست که جامعه معمولاً خودش را از صحنه کنار می‌کشد. ما آدمی را که خودکشی کرده، به «مشکل شخصی» او تقلیل می‌دهیم؛ اما کمتر می‌پرسیم چه چیزی او را ماه‌ها یا سال‌ها تحت فشار گذاشته بود. بیکاری؟ فقر؟ ناامنی اقتصادی؟ تبعیض؟ فروپاشی خانواده؟ تنهایی؟ و مهم‌تر از همه، آینده چه شکلی برای او باقی گذاشته بود؟ جامعه گاهی انسان را تا لبه پرتگاه می‌برد و بعد از او می‌خواهد خودش را نجات دهد. می‌گوید قوی باش، اما حمایت اجتماعی‌ات را فرسوده می‌کند. می‌گوید امیدوار باش، اما آینده را نامطمئن‌تر می‌کند. می‌گوید خودت مسئول زندگی خودتی، اما درباره شرایطی که زندگی را ساخته‌اند، سکوت می‌کند. بعد، وقتی کسی فرو می‌ریزد، می‌پرسیم: «چرا خودش را نجات نداد؟» این به معنای انکار مسئولیت فردی نیست؛ به معنای پنهان نکردن مسئولیت اجتماعی پشت مسئولیت فردی است. از نگاه تکاملی، انسان فقط در اکنون زندگی نمی‌کند؛ آینده را دائماً در ذهنش می‌سازد. وقتی مغز به این نتیجه برسد که «فردا هم همین است و هیچ چیز تغییر نمی‌کند»، امید، یکی از مهم‌ترین نیروهای ادامه دادن، فرسوده می‌شود. پس پیشگیری از خودکشی فقط این نیست که به انسان بگوییم «زندگی زیباست». کسی که زیر بار زندگی له شده، به شعار احتیاج ندارد؛ به راه احتیاج دارد. به کسی که واقعاً گوش بدهد. به رابطه‌ای امن. به امکان تغییر. به درمان. به امنیت. و به آینده‌ای که دوباره بتواند آن را تصور کند. شاید پیشگیری، پیش از آنکه درباره مرگ باشد، درباره بازگرداندن امکان فردا باشد. و شاید امروز، به جای اینکه فقط از آدم‌ها بخواهیم خودشان را نجات دهند، باید یک‌بار هم به خودمان نگاه کنیم. به خانواده. به مدرسه. به محیط کار. به اقتصاد. به فرهنگ. به سیاست. به تنهایی‌هایی که در میان انبوه آدم‌ها پنهان کرده‌ایم. اگر انسانی در کنار ما به این نتیجه برسد که دیگر هیچ راهی نمانده، شاید پرسش فقط این نباشد که: «چرا خودش را نجات نداد؟» پرسش سخت‌تر این است: چه شد که جهان او، آن‌قدر تنگ شد که دیگر جایی برای فردا در آن نماند؟ و سخت‌تر از آن: ما، در ساختن آن جهان، کجا ایستاده بودیم؟ . 🆔 @sokhanranihaa 🆔 @Kheradvarzi_Hashemi 🆑 #کانال‌سخنرانی‌ها 🌹

🖊 هزینه درمان در ایران ۳ برابر شده؛ وقتی پول دارو تمام می‌شود، درمان هم متوقف می‌شود ✍️ حمید آصفی @sokhanranihaa در ایران، هزینه درمان دیگر فقط یک فشار اقتصادی نیست؛ به عاملی تبدیل شده که تعیین می‌کند چه کسی می‌تواند درمانش را ادامه دهد و چه کسی ناچار است آن را عقب بیندازد یا نیمه‌کاره رها کند. پرداخت مستقیم مردم از جیب خودشان حدود ۴۳ درصد از کل هزینه‌های جاری سلامت را تشکیل می‌دهد؛ رقمی که نشان می‌دهد بخش بزرگی از بار درمان همچنان مستقیماً بر دوش خانوارهاست. اما مسئله فقط این عدد نیست. افزایش چندبرابری قیمت برخی داروها، کمبود اقلام دارویی، تأخیر در پرداخت مطالبات داروخانه‌ها، مهاجرت پزشکان و فرسودگی بخشی از زیرساخت‌های درمانی، همزمان یک بحران تازه ایجاد کرده‌اند: کاهش توان مردم برای خرید درمان. این را می‌توان «فقر درمانی» نامید. فقر درمانی یعنی بیمار دیگر فقط بیمار نیست؛ او همزمان به یک محاسبه‌گر اقتصادی تبدیل شده است. باید میان دارو و اجاره خانه، میان آزمایش و هزینه خوراک، میان ویزیت پزشک و قبض‌های ضروری انتخاب کند. نسخه وجود دارد، پزشک وجود دارد، بیماری هم وجود دارد؛ چیزی که کم شده، توان پرداخت هزینه درمان است. در این وضعیت، نخستین چیزی که حذف می‌شود معمولاً درمان نیست؛ بخش‌هایی از درمان است. یک آزمایش عقب می‌افتد. یک ویزیت حذف می‌شود. دارو دیرتر تهیه می‌شود. داروی گران‌تر کنار گذاشته می‌شود. تعداد قرص‌ها کاهش پیدا می‌کند. بیمار می‌گوید فعلاً می‌توانم تحمل کنم. همین «فعلاً» یکی از پرهزینه‌ترین کلمات در اقتصاد سلامت است. بسیاری از بیماری‌های مزمن با تأخیر سازگار نیستند. فشار خون، دیابت، بیماری‌های قلبی، سرطان و بسیاری از بیماری‌های دیگر با عقب‌انداختن درمان ارزان‌تر نمی‌شوند؛ معمولاً هزینه مرحله بعد را بیشتر می‌کنند. بیماری کنترل‌نشده می‌تواند از یک هزینه ماهانه به هزینه بستری، جراحی، عارضه دائمی یا درمان طولانی‌تر تبدیل شود. اینجا باید میان «گرانی درمان» و «کاهش قدرت خرید درمان» تفاوت گذاشت. ممکن است قیمت یک دارو فقط چند برابر شده باشد، اما برای خانواده‌ای که درآمدش متناسب با آن افزایش پیدا نکرده، معنای واقعی ماجرا چیز دیگری است: همان درآمد قبلی، دیگر همان مقدار درمان را خریداری نمی‌کند،مرحله بعد، «کوچک‌شدن سبد درمان» است. خانواده ابتدا هزینه‌های کم‌اهمیت‌تر را حذف می‌کند. سپس آزمایش‌های دوره‌ای کاهش پیدا می‌کند. بعد مراجعه تخصصی عقب می‌افتد. سپس دارو تغییر می‌کند. و سرانجام، اصل درمان به تعویق می‌افتد. بحران وقتی شدیدتر می‌شود که گرانی و کمبود همزمان رخ دهند. بیمار در این حالت با دو مشکل روبه‌روست: پول ندارد یا دارو پیدا نمی‌شود. در چنین شرایطی، بازار غیررسمی و انتخاب‌های پرخطر رشد می‌کنند. بیمار به دنبال جایگزین ارزان‌تر می‌رود، داروی تجویزی را عوض می‌کند، خرید را به تعویق می‌اندازد یا به امید دسترسی بعدی درمان را ناقص ادامه می‌دهد. از سوی دیگر، داروخانه‌ای که با تأخیر طولانی بیمه‌ها و افزایش هزینه تأمین کالا روبه‌روست، خودش تحت فشار قرار می‌گیرد. اختلال در هر بخش از زنجیره تأمین، در نهایت می‌تواند به مصرف‌کننده منتقل شود. به همین دلیل، بحران دارو را نمی‌توان فقط بحران داروخانه یا فقط بحران واردات دانست. تحریم، جنگ، تورم، کاهش ارزش پول، مشکل ارز، بدهی بیمه‌ها، ضعف تأمین مالی، اختلال زنجیره تأمین و مهاجرت نیروی متخصص، در کنار یکدیگر یک نتیجه واحد تولید می‌کنند: کاهش دسترسی واقعی مردم به درمان. اینجا مفهوم مهم‌تری شکل می‌گیرد: «خصوصی‌شدن ریسک بیماری». یعنی هزینه و ریسک بیماری هر روز بیشتر به فرد و خانواده منتقل شود. در یک نظام سلامت کارآمد، بیمار باید درباره تشخیص و روش درمان تصمیم بگیرد؛ نه اینکه پیش از آن حساب بانکی خود را بررسی کند تا ببیند اصلاً توان خرید دارو را دارد یا نه. وقتی یک بیمار نسخه دارد اما پول اجرای نسخه را ندارد، وقتی یک سالمند میان خرید داروی ماهانه و تأمین هزینه زندگی یکی را انتخاب می‌کند، مسئله دیگر فقط اقتصادی نیست، اینجا عدالت درمانی در حال فرسایش است. ثروتمند می‌تواند درمان خصوصی بخرد، دارو را از خارج تهیه کند یا به مراکز تخصصی‌تر مراجعه کند. طبقه متوسط ممکن است پس‌اندازش را خرج درمان کند. اما خانواده کم‌درآمد، بازنشسته یا بیمار مزمن ممکن است هیچ حاشیه امنی نداشته باشد. بحران واقعی این است که تعداد کسانی که توان پرداخت هزینه درمان را دارند، در حال کاهش است. دارو گران می‌شود؛ اما آنچه واقعاً ارزان می‌شود، سهم درمان در زندگی مردم است. و جامعه‌ای که مردمش برای ادامه درمان مجبور به حذف هزینه‌های ضروری زندگی یا حذف خود درمان شوند، فقط با بحران دارو روبه‌رو نیست؛ با «بحران دسترسی به سلامت» روبه‌روست. . 🆔 @sokhanranihaa 🆔 @hamidasefichannel2 🆑 #کانال‌سخنرانی‌ها 🌹

✍️ انسان عاقل اول مغزش را بکار می اندازد سپس زبان را و نادان اول میگوید سپس فکر میکند بهمین سادگی تفاوت بین یک ابله و خردمند قابل تشخیص است... 👤 احمد_شاملو #روجین 🌹

🖊 ساعدی نیا ضرر کرد یا شما ! ✍️ جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار @sokhanranihaa حکمِ صادره برای صادق ساعدی‌ نیا ؛ کارآفرین برتر کشور آن‌ قدر سنگین و غیر متعارف است که حتی پیش از خواندنِ متنِ دادنامه ؛ لرزه بر اندامِ اقتصاد و امنیتِ روانیِ جامعه می‌اندازد. ۱۲ سال و ۶ ماه و یک روز حبس و مصادره‌ی تمامی اموال منقول و غیر منقول در ذهن عام نه یک حکم قضایی که یک انتقامِ تمام‌ عیار از کارآفرینی ست که جرمش نه اختلاس بود و نه ارتشاء. بلکه داشتنِ صدا و تعطیلیِ کافه‌هایش در روزهایی بود که کلِ کشور در التهاب می‌سوخت. حاکمیت مدعی ست که ساعدی‌ نیا با استوری‌ هایش در فضای مجازی ؛ امنیت ملی را تهدید کرده است. در کشوری که فسادهای کلانِ اقتصادی در تاروپودِ سیستم رخنه کرده و دزدانِ دانه درشت با رانت‌هایِ هزار میلیاردی شبانه از مرزها عبور می‌کنند یا در سایه‌ی امنِ توافقات آزادانه می‌چرخند ؛ چگونه است که امنیت ملی را تهدید نمی کنند اما قفل بودن دو شب کافه ؛ یک فعال اقتصادیِ خوش‌ نام را در لیست عاملانِ مرتبط به امنیت ملی ثبت می کند‌. ساعدی‌ نیا یک عمر تلاش کرده ؛ عرق ریخته ؛ صدها و هزاران اشتغال ایجاد کرده و برای جوانانِ این مرز و بوم آینده ساخته. شما با مصادره‌ی اموال او نه حقی را به بیت‌ المال بازگرداندید و نه عدالتی را برپا کردید. شما تنها امید را در دلِ سایر کارآفرینان در کشور آن هم در چنین شرائط اقتصادی وانفسا کُشتید. شما نشان دادید که در این سیستم ؛ خلاقیت و تلاش جرم است اما چاپلوسی و رانت‌ خواری کلیدِ بقاست. در کنار ساعدی نیا بودند و هستند کسانی که در میانه‌ی خاکستر و آتشِ فساد ؛ به مددِ همین ساختار قد علم کردند و در حاشیه امنِ تصمیماتِ پشت‌ پرده کاملا مصون ماندند. اما کارآفرینی که کافه‌هایش را برای یک روز به‌ عنوان حقی که در ملکِ شخصی‌اش داشته ؛ تعطیل کرده ؛ باید دودمانش به باد برود. این چه عدالتی ست که ترازوی آن تنها برایِ خُرد کردنِ کمرِ فعالانِ بخش خصوصی میزان است اما در برابرِ مفسدانِ واقعی ناترازی می کند. شما فکر می‌کنید با مصادره‌ی ملک و اموال ساعدی نیا را زمین‌ گیر کرده‌اید؟ سخت در اشتباهید‌. ساعدی‌ نیا اگر امروز ریالی هم در جیب نداشته باشد ؛ اعتبارِ او در نزدِ ۹۰ میلیون ایرانی و ایرانیانِ خارج از کشور ؛ سرمایه‌ای ست که هیچ حکمِ قضایی و هیچ سازمانِ مصادره‌ کننده‌ای توانِ تصاحبش را ندارد. او اگر فردا در میدان مرکزیِ شهر در کنارِ کارگرانِ روزمزد هم بایستد ؛ باز هم نامش صادق ساعدی‌ نیاست. همان کارآفرین برتر کشور و مرد شماره یک قم. توقیف اموال ؛ شاید دارایی‌هایِ فیزیکی او را بگیرد ؛ اما سرمایه‌ی اجتماعی او را نمی تواند حتی خط بیاندازد. صادق ساعدی‌ نیا با همین اعتبار اگر دوباره بر خیزد با شتابی غیر قابل باور هر آن چه از دست داده دوباره به دست می آورد‌. غلط یا درست در اجرای این حکم کاش دستگاه عدالت در ایران در یقه گیری برای تمام آنانی که با فساد و رانت ؛ خون مردم را در شیشه کرده اند و اقتصاد را به مرگ و دفن رسانده اند نیز چنین برخورد قاطعی داشته باشد. عدالت یا برای همه باشد یا هیچ کس ! . 🆔 @sokhanranihaa 🆔 @ 🆑 #کانال‌سخنرانی‌ها 🌹

🖊 ارادهٔ آزاد در پرتو علوم اعصاب آیا مغز پیش از «ما» تصمیم می‌گیرد؟ ✍️ دکترمحمدباقرباقری @sokhanranihaa برخی پژوهشگران با استناد به آزمایش‌های عصب‌شناختی، به‌ویژه آزمایش مشهور بنجامین لیبت، ارادهٔ آزاد را نوعی توهم می‌دانند. رابرت ساپولسکی، عصب‌شناس و زیست‌شناس رفتاری، معتقد است رفتار کنونی ما حاصل زنجیره‌ای طولانی از عوامل پیشین است: از فعالیت‌های عصبی و وضعیت هورمونی گرفته تا ساختار ژنتیکی، محیط دوران جنینی، تربیت کودکی، شرایط اقتصادی و تاریخ تکاملی. اگر ارادهٔ آزاد را توانایی انسان برای تصمیم‌گیری کاملاً مستقل از همهٔ این عوامل تعریف کنیم، روشن است که چنین استقلال مطلقی وجود ندارد. هیچ تصمیمی در خلأ شکل نمی‌گیرد؛ گذشته، محیط، بدن و ساختار مغز ما در انتخاب‌هایمان تأثیر دارند. اما نکتهٔ مهم اینجاست: آزادبودن الزاماً به معنای خروج از شبکهٔ علت‌ها نیست. گاهی از علت‌مندبودن رفتار انسان چنین نتیجه گرفته می‌شود که ما هیچ نوع کنترل و عاملیتی نداریم و مفاهیمی مانند آموزش تصمیم‌گیری و مسئولیت اخلاقی نیز بر توهم استوارند. اما از این مقدمه که «رفتار انسان علت دارد»، نمی‌توان به‌سادگی نتیجه گرفت که «انسان هیچ نقشی در هدایت رفتار خود ندارد». گاهی گفته می‌شود: «مغز چند ثانیه پیش از آنکه شما آگاه شوید، می‌داند چه تصمیمی خواهید گرفت.» این‌گونه نتیجه‌گیری‌ها معمولاً از دامنهٔ واقعی شواهد تجربی فراتر می‌روند. آزمایش لیبت و بسیاری از پژوهش‌های مشابه، عمدتاً تصمیم‌هایی ساده، دل‌بخواهی و بدون پیامد جدی را بررسی کرده‌اند؛ مانند حرکت‌دادن مچ دست یا فشردن یکی از دو دکمه. پژوهش مائوز و همکاران در سال ۲۰۱۹ نیز نشان داد که این تصمیم‌های دل‌بخواهی، از نظر فرایندهای شناختی و عصبی، لزوماً با انتخاب‌های سنجیده و ارزش‌محور یکسان نیستند. انتخاب همسر، شغل یا شیوهٔ زندگی و تصمیم‌گیری دربارهٔ یک مسئلهٔ اخلاقی را نمی‌توان به‌سادگی با انتخاب لحظه‌ای میان دو دکمه مقایسه کرد. بنابراین، تعمیم نتایج این آزمایش‌ها به تمام تصمیم‌های انسانی نیازمند احتیاط فراوان است. وجود فعالیت عصبی پیش از آگاهی از قصد نیز لزوماً به معنای آن نیست که تصمیمی قطعی گرفته شده و آگاهی دیگر هیچ نقشی ندارد. این فعالیت ممکن است بخشی از فرایند آمادگی، شکل‌گیری یا انباشت شواهد برای تصمیم باشد، نه خودِ تصمیم نهایی. از همه مهم‌تر، حتی اگر رفتار انسان را کاملاً علت‌مند بدانیم، آموزش، خودآگاهی، تنظیم هیجان و بازاندیشی نیز بخشی از همین شبکهٔ علت‌ها هستند. آموزش تصمیم‌گیری به ما نمی‌آموزد که از گذشته، مغز و محیط خود خارج شویم؛ بلکه کمک می‌کند عوامل تازه‌ای وارد فرایند تصمیم‌گیری کنیم: دانش بیشتر، شناخت سوگیری‌ها، مهار تکانه‌ها، پیش‌بینی پیامدها و توانایی بازنگری در انتخاب‌ها. پس مسئله فقط این نیست که: «آیا تصمیم‌های ما علت دارند؟» پرسش مهم‌تر این است: آیا انسان می‌تواند با یادگیری و خودآگاهی، در میان همین علت‌ها، ظرفیت هدایت رفتار و اصلاح تصمیم‌های خود را افزایش دهد؟ شواهدی که از علت‌مندبودن رفتار سخن می‌گویند، به‌تنهایی پاسخ منفی به این پرسش نمی دهند . 🆔 @sokhanranihaa 🆔 @ 🆑 #کانال‌سخنرانی‌ها 🌹

✍️علامت احمق سه چیز است: از هدر رفتن عمر باکی ندارد از حرف های بیهوده سیر نمی شود تاب همنشینی کسی که عیبش را ببیند، ندارد. 👤 شیخ_بهایی #روجین 🌹