𝙰𝚋𝚢𝚜𝚜

بگذار برایت شرح بدهم

و من، میان این رفت‌وآمدِ بی‌وقفه‌ی واژه‌ها، جایی ایستاده‌ام که دیگر نه سکوت پناه است و نه گفتن نجات، جایی که هر جمله‌ای اگر ساده و بی‌قصد از لب‌های تو گذشته باشد در من به واقعه‌ای بدل شده، به زخمی که نه تازه است و نه کهنه، فقط ماندگار است. تو شاید هنوز هم همان‌طور سبک از کنار کلماتت عبور می‌کنی، بی‌آنکه بدانی هر کدامشان چگونه در من ریشه دوانده‌اند، چگونه در تاریکی ذهنم جوانه زده‌اند و به شاخه‌هایی رسیده‌اند که حالا از درون مرا می‌خراشند. و من در تمام این مدت، نه با خود تو، که با انعکاس تو در ذهنم زندگی کرده‌ام، با تصویری که از لحن‌هایت ساخته‌ام، با معنایی که از بی‌تفاوتی‌هایت برداشت کرده‌ام. و شاید بزرگ‌ترین خطای من همین بود که عمق خودم را معیار سطح جهان گرفتم، که خیال کردم هر کس به اندازه من وزن واژه‌ها را می‌فهمد، که گمان بردم وقتی چیزی را می‌گویم یا می‌شنوم، جهان کمی تغییر می‌کند، در حالی که برای تو، همه‌چیز در حد یک لحظه گذرا باقی می‌ماند، مثل موجی که می‌آید و بی‌اثر برمی‌گردد. من اما موج نبودم، دریا بودم، و هر سنگی که در من انداختی تا عمق فرو رفت، تا جایی که دیگر حتی نور هم به آن نمی‌رسد. من از آن آدم‌هایی‌ام که شوخی را هم به حساب حقیقت می‌گذارند، که خنده را هم تجزیه می‌کنند تا ببینند پشتش چه چیزی پنهان شده، که از میان کلمات نیت‌ها را حدس می‌زنند، حتی اگر اشتباه باشد. و شاید همین‌جا بود که فاصله ما شکل گرفت، فاصله‌ای نه در مکان، که در معنا، در درکی که از بودن یکدیگر داشتیم. تو سبک بودی و من سنگین، تو گذرا و من ماندگار، و هیچ‌کداممان تقصیرکار نبودیم، فقط در دو سوی یک فهم ایستاده بودیم که هرگز به هم نرسید. می‌دانی، رابطه چیزی شبیه به تعادل ناپیدای میان دادن و گرفتن است، نه آن تعادل ریاضی دقیق، بلکه نوعی حس نانوشته که به آدم می‌گوید هنوز چیزی برای ماندن هست. اما من در این میان آن‌قدر از خودم خرج کردم، آن‌قدر از لایه‌های درونی‌ام را بی‌محابا در اختیار تو گذاشتم، که حالا وقتی برمی‌گردم و نگاه می‌کنم، چیزی از خودم باقی نمانده که به آن تکیه کنم. و عجیب‌تر این‌که تو حتی نخواستی بدانی این‌ها از کجا آمده‌اند، چه بهایی داشته‌اند، یا اصلاً چرا باید برایت مهم باشند. انگار که من، با تمام پیچیدگی‌هایم، برایت به سطحی‌ترین شکل ممکن تعریف شده بودم، در حد یک حضور، نه یک معنا. و این‌جاست که خستگی، نه به شکل یک احساس گذرا، که به صورت یک فهم عمیق در من شکل گرفت، این‌که همیشه قرار نیست دیده شویم، این‌که همیشه قرار نیست آن‌طور که می‌دهیم، دریافت کنیم، و این‌که بعضی رابطه‌ها نه برای ماندن، که فقط برای فهمیدن یک حقیقت به زندگی‌مان می‌آیند، این‌که هر کسی ظرفیت نگه‌داشتن ما را ندارد، حتی اگر خودمان تمام وجودمان را به او سپرده باشیم. حالا دیگر نه از تو گله‌ای دارم و نه از خودم دفاعی، فقط به این فکر می‌کنم که چگونه می‌شود از دل این همه دادن دوباره به خویش برگشت، چگونه می‌شود تکه‌های پخش‌شده خود را از میان خاطره‌ها جمع کرد و دوباره به شکلی ساخت که این‌بار، پیش از آن‌که بخشیده شود، فهمیده شود. و شاید پاسخ همین باشد، این‌که گاهی باید پذیرفت بعضی درها، هرچقدر هم که آرام بسته شوند، دیگر قرار نیست باز شوند، و بعضی آدم‌ها، هرچقدر هم که دوست‌داشتنی باشند، سهمشان از ما فقط عبور است، نه ماندن. و من، در این عبور بی‌صدا، چیزی را از دست ندادم، فقط فهمیدم که ارزش هر حضوری، به اندازه عمقی‌ست که می‌تواند در ما ایجاد کند، نه به اندازه زمانی که کنارمان می‌ماند.

نه

https://t.me/realabyss/8322 رئالی؟

ایشالله فصل بعد🫵🏻🫵🏻🫵🏻

مردم شرف بارسلون شرمندتونیم💔💔💔

لازم نیست جزییاتی که خوشحالت می‌کنه برای بقیه منطقی به نظر برسه

https://t.me/realabyss/8313 همیشه عاشق کتاب دزیره بودم و الان با این متن با یه دیدگاه متقاوت نگاه کردم و این قشنگ ترین متنی بود که راجب این داستان عاشقانه و غم انگیز خوندم