می‌خواهم زنده بمانم

همه‌ی داستان‌ها، فقط فریادی هستن که ثابت کنن وجود داریم. "به شکل دردناکی وجود دارم" " به شکل بدی وجود دارم" " به شکلی شاد وجود دارم" "به شکل ترسناکی وجود دارم"

📽we are all trying here

دارم یک‌کار رو‌ انجام می‌دم ولی فشارش روی مغزم این شکلیه که انگار دارم هزارتا کار رو با هم‌ انجام می‌دم. واقعا شب‌ها یک‌وقت‌هایی از درد ناله می‌کنم، این‌قدر که فشار زیادی رو در طول روز متحمل می‌شم.

زندگی بهم نشون داد، آدم‌ها هر گزاره‌ای که در تعریفِ خودشون به کار می‌برن، به صورت کاملا عکس توی رفتارشون بهت نشون میدن و آدم‌هایی که ویترین زیبایی دارن، کاملا از درون خالی اند‌.

یه جاهایی یه سری حرف‌ها، یه سری رفتارها باعث می‌شه موی همون زخمی پاره بشه که به جون کندن، بعد از بارها سرریز شدن باز گره‌اش زدی.

نمی‌دونم عزیزم، شاید اگه من هم توی تموم این سال‌ها هر از چندگاهی از کسی، جایی می‌شنیدم: چه دختر زیبایی! خوب از پسش براومدی! خوب تونستی انجامش بدی! فدای سرت هرچی که شد! عب نداره، تقصیر تو نبود! و... شاید الان می‌تونستم خودم، خودمو بغل بگیرم؛ یا حداقل می‌تونستم بپذیرم که مثل همه‌ی آدم‌ها، لایق شنیدنشون هستم.

اونی زندگی رو می‌بره که کم کم یادمی‌گیره واسه هر اتفاقی که می‌افته به جای مقصر، دنبال راه‌حل بگرده‌.

از ماه برام عکس فرستاد و گفت برای دلِ تو. ♡

بدترین نوع ناامیدی، وقتیه که دیگه از هیچ‌کس حتی انتظارِ فهمیده شدن هم نداری.

لا به لای خودزنی‌هام به خودم گفتم: اونی که ذات کریه‌اش رو نشون داد، تو نبودی. اونی که درونش پر از حقارت بود، تو نبودی. اونی که با کوچیک کردن دیگری احساس اعتماد به نفس کرد، تو نبودی. اونی که عمدا آسیب زد، تو نبودی. پس چرا عذابش رو تو بکشی؟ تو حسابت با خودت مشخصه.

خسته‌ام! خیلی خسته‌ام. خسته‌ی بودن، دویدن، نشدن، گریستن، رها شدن، رفتن و... خسته‌ی زندگی‌ام.

خسته‌‌ام! خسته‌ی بودنم، خسته‌ی زندگی‌‌ام.

اگه دیلی یا چنل دارید ( تعداد ممبر مهم نیست ) این پیام و فور کنید تا بیام توش فوضولی کنم و از هرکدوم خوشم اومد جوین شم. 60 تا چنل رندوم فور میکنم اینجا.

تاحالا شده همه‌جا باشی، پیشِ خیلی‌ها باشی، ولی حست مثلِ این باشه که هیچ‌جا نباشی؟ یعنی هستیا، ولی نیستی.

گرچه باید گفت در سن و سالی که اکنون دارم دیگر کم و بیش، نیازی به دلگرمی ندارم. دیگر به چه کارم می‌آید، آن وقت که می‌خواستم نداشتم.

[نامه به پدر؛ فرانتس کافکا]

کاش مغز من هم مثل مرورگر، گزینه‌ی close all tabs رو داشت.