می‌خواهم زنده بمانم

فهمیدم تمام روزهایی که در راه برخاستن و شناخت خویش بر خود شب کردم، در واقع تلاشی بوده در تقابل با شرمِ وجود داشتن. که آنی بشوم که می‌شود پذیرفت و دوستش داشت. و این یکی از عمیق‌ترین دردهای پرتکرارِ من است.

[دست نویس‌های من، روزی، سالی]

بعضی حرفا هستن که سال‌هاست یه گوشه‌ی گلوم گیر کردن؛ نه می‌تونم بگمشون، نه می‌تونم برای همیشه فراموششون کنم. هر بار خواستم حرف بزنم، انگار یه چیزی توی وجودم جلوِ کلمه‌ها رو گرفت؛ دهنم باز شد، ولی صدام درنیومد. حرفایی که شاید اگه همون موقع گفته می‌شدن، خیلی چیزا فرق می‌کرد. ولی من سکوت کردم؛ قورتشون دادم، لبخند زدم و وانمود کردم چیزی نیست. غافل از اینکه هر حرفِ نگفته، یه تیکه از آدمو با خودش می‌بره. حالا مونده یه عالمه حرف توی من و یه بغض قدیمی که هنوز نمی‌ذاره راحت نفس بکشم؛ بغضی که شاید هیچ‌وقت قرار نباشه به گریه برسه، چون من هنوز بلد نیستم حرفایی رو که سال‌هاست توی دلم خاک می‌خورن، به زبون بیارم.

این پیامو فوروارد کنین چنلتون تا من با یه کلمه یا یه جمله کوتاه توصیف کنم چنل شما رو💌

شما چه خبر؟

_چه خبر از خودت عزیزم؟ +هیچی سلامتی، دارم خودمو با کتاب و خواب خفه می‌کنم که فکر نکنم.

باید یاد بگیرم هر چیزی رو قبل از رسیدنش، توی ذهنم زندگی نکنم.

عزیزم! آدم چه‌ها که نمی‌کشد از خاطرِ آن‌ها که در خیال بسیار‌ اند و در حضور اندک، هیچ...

[دست‌نویس‌های من، بامداد سه‌شنبه ۲۷ مرداد ۱۴۰۵]

بالاخره که یه روز دلمو میزنم به دریا و میرم کوهستان، توی یک کلبه کوچیک زندگی میکنم و دیگه اهمیت نمیدم توو دنیا داره چه اتفاقی میفته و چه خبره. غروب و طلوع آفتاب رو تماشا می‌کنم و زندگی‌مو با جریان طبیعت میگذرونم.

اگر خسته‌ای، خسته‌ای. لازم نیست وانمود کنی قوی‌هستی‌، لازم نیست برای خستگی‌ت دلیل قانع‌کننده‌ای داشته باشی، و لازم نیست همین حالا بدونی باید با زندگی‌ت چیکار کنی.

دوستون دارم.🤍

یعنی می‌گید دوتا گل پیدا نمی‌شه که بره پیش رفیقم و ۴۰۰ تایی بشه؟ https://t.me/lunallife

عزیزکم🫂 فکر می‌کنم همه‌ی ما در برابر خودمون بی‌رحم تریم قاضی دنیاییم. اما می‌دونی من به چی فکر می‌کنم؟ اگه بقیه می‌تونن ببینن که تو قوی هستی، حتما پتانسیلش رو داری، فقط باورکردنش برات سخته. کافیه توی تصوراتت، فکر کنی این موجود ناآشنا دقیقا خود تویی.🤍

‎ من حرفایی که به خودم میزنم هرکی به کس دیگه بزنه قطعا دعوا میشه، برعکس بقیه یه دید غیر واقعی ازم دارن خیلی منو بهتر و قوی تر از چیزی که خودم میبینم میبینن. احساس می‌کنم به هیچ راحت میلم مسشه کرد...

شما چطور؟! بنویسید فوروارد می‌کنم اینجا.

از من تا کسی که همیشه توی ذهنم بهش فکر می‌کنم و دوست دارم باشم، یه دنیا شرم، ترس و مقایسه فاصله است.

درد اینجاست ‌که آدمیزاد روی زمین تنهاست. پهلوانی روسی بود که عربده زد: روی این خاک یک آدمِ زنده پیدا می‌شود؟! من پهلوان نیستم، اما همین را می‌پرسم و هیچ جوابی نمی‌آید. می‌گویند خورشید همه‌چیز را جان دوباره می‌دهد. حالا ببین خورشید را، انگار خودش هم مرده، مگر نه؟ همه‌چیز مرده، هرجا را نگاه کنی جز نعش نمی‌بینی‌. فقط یک مشت آدم مانده‌اند و دورشان جز خاموشی هیچ نیست.

نازنین، فیودور داستایفسکی، یلدا بیدختی نژاد