می‌خواهم زنده بمانم

نمی‌دونم عزیزم، شاید اگه من هم توی تموم این سال‌ها هر از چندگاهی از کسی، جایی می‌شنیدم: چه دختر زیبایی! خوب از پسش براومدی! خوب تونستی انجامش بدی! فدای سرت هرچی که شد! عب نداره، تقصیر تو نبود! و... شاید الان می‌تونستم خودم، خودمو بغل بگیرم؛ یا حداقل می‌تونستم بپذیرم که مثل همه‌ی آدم‌ها، لایق شنیدنشون هستم.

اونی زندگی رو می‌بره که کم کم یادمی‌گیره واسه هر اتفاقی که می‌افته به جای مقصر، دنبال راه‌حل بگرده‌.

از ماه برام عکس فرستاد و گفت برای دلِ تو. ♡

بدترین نوع ناامیدی، وقتیه که دیگه از هیچ‌کس حتی انتظارِ فهمیده شدن هم نداری.

لا به لای خودزنی‌هام به خودم گفتم: اونی که ذات کریه‌اش رو نشون داد، تو نبودی. اونی که درونش پر از حقارت بود، تو نبودی. اونی که با کوچیک کردن دیگری احساس اعتماد به نفس کرد، تو نبودی. اونی که عمدا آسیب زد، تو نبودی. پس چرا عذابش رو تو بکشی؟ تو حسابت با خودت مشخصه.

خسته‌ام! خیلی خسته‌ام. خسته‌ی بودن، دویدن، نشدن، گریستن، رها شدن، رفتن و... خسته‌ی زندگی‌ام.

خسته‌‌ام! خسته‌ی بودنم، خسته‌ی زندگی‌‌ام.

اگه دیلی یا چنل دارید ( تعداد ممبر مهم نیست ) این پیام و فور کنید تا بیام توش فوضولی کنم و از هرکدوم خوشم اومد جوین شم. 60 تا چنل رندوم فور میکنم اینجا.

تاحالا شده همه‌جا باشی، پیشِ خیلی‌ها باشی، ولی حست مثلِ این باشه که هیچ‌جا نباشی؟ یعنی هستیا، ولی نیستی.

گرچه باید گفت در سن و سالی که اکنون دارم دیگر کم و بیش، نیازی به دلگرمی ندارم. دیگر به چه کارم می‌آید، آن وقت که می‌خواستم نداشتم.

[نامه به پدر؛ فرانتس کافکا]

کاش مغز من هم مثل مرورگر، گزینه‌ی close all tabs رو داشت.

من هم شرم و ترس رو‌.

ممنونم. به امید اون روز...✨🌻

می خواهم زنده بمانم، تا طلوع آفتاب آزادگی را در این دیارِ پر خون ببینم.

می‌دونی، بعضی وقت‌ها نیاز دارم یه پلاکارد دستم بگیرم و روش بنویسم: «من دارم با چیزهای خیلی بزرگی می‌جنگم، لطفاً اگر می‌شه کمی با من مدارا کنید.»

هرجا که هستید، تماشای ماهِ امشب رو از دست ندید.

کاش می‌تونستم با کیفیتِ چشم‌هام از ماه عکس بگیرم، نه گوشیم. :<