می‌خواهم زنده بمانم

شب و روز در خیالی و ندانمت کجائی...

_سعدی

خوابگاهم به دلم نیست. هم اتاقی‌هام رو دوست ندارم، خصوصا که یکی‌شون در برخورد اول نهایت ادب و شخصیتش رو بهم نشون داد. انقدر حس بدی دارم اینجا که دلم به هیچ‌کاری نیست. ولی مجبورم مدتی رو اینجا سرکنم و این حالمو بد می‌کنه. حس بی پناهی می‌کنم و خودزنی‌ام به ۱۰۰ رسیده. اما دارم سعی می‌کنم دووم بیارم. صبورتر باشم و یادبگیرم تو این محیط فوق نازیبا دووم بیارم.

من خیلی خوشحالم که دوست‌های خوبی مثل شما رو اینجا کنار خودم دارم. ممنونم ازتون. سعی می‌کنم زیادی هم غر نزنم که از مسیر کانالم دور بشم.🙂🤍

قرار نیست همه چیز مطابق میل ما پیش بره. گاهی باید از دل شرایطی زندگی رو پیش برد که چندان خوش‌آیند نیستن. اما قسمت دل‌گرم کننده‌اش اینجاست که زندگی، جریان داره.

یکی از مشکلاتم توی زندگی اینه که مجبورم مهم‌ترین تصمیمات زندگیم رو در برهه‌ای بگیرم که دانش و تجربه‌ کافی ندارم.

از تو چه پنهون عزیزم، گاهی دلم برای خودم می‌سوزده.

به خواهر زاده‌ی یک ساله ام حسودیم می‌شه که نه می‌دونه قسط چیه، نه کار، نه دلار، نه حقوق، نه هیچی... و در برابر خواب هم مقاومت می‌کنه. بخواب بچه! بزرگ بشی خوابِ راحتی درکار نیست :")

امروز در موردش هیچ‌کاری نکردم‌.

به نظرم زندگی رو اونایی رو بردن که همچنان که یادگرفتن واقع بینانه به مسائل نگاه کنن، همیشه یه کنجی برای لذت بردن از مسیر برای خودشون پیدا می‌کنن‌

بهم گفت: چقدر روحیه‌ی مستقلی داری دختر. من اصلا نمی‌تونم از خانواده‌ام دور بمونم. لبخند زدم، چون فقط خودم می‌دونستم با چه میزان وابستگی، از دلبستگی‌هام دور شدم‌.

این روزها یه ابهام متحرکم که پر از بغض و احساس تنهاییه، و با کوچک ترین چیزی اشکش درمیاد.

سلام عزیزم! در حال حاضر و تا اطلاع ثانوی هیچی و هیچکس نیستم.

کم کم دارم شروع می‌کنم به شناخت محیط اطرافم و شهرِ جدید. ذهنم هر تجربه‌ی جدید رو با خاطراتِ تهرانم، حتی جزئی ترین چیزها رو، همانند سازی می‌کنه و دلم سنگین می‌شه. فکر نمی‌کردم انقدر دلتنگِ تهران بشم.