گل سوری

از من رمقی به سعی ساقی مانده‌است وز صحبت خلق بی‌وفایی مانده‌است از بادۀ دوشین قدحی بیش نماند از عمر ندانم که چه باقی مانده‌است

خیام

چطور ممکن است زیر آسمان به این قشنگی مردمانی به این پلیدی زندگی کنند.

داستایفسکی

هوای امشب مرا به یادِ یک شبِ خیلی قشنگ می‌اندازدیک شبِ تابستان که برق‌ها رفته بود و من و خواهرم روی صفه دراز کشیده بودیم و به آسمانِ پرستاره نگاه می‌کردیم.تا آن زمان هیچ‌وقت آسمان را به آن قشنگی ندیده بودم، و بعد از آن هم دیگر هیچ‌وقت ندیدم.همان شب ستارهٔ دنباله‌دار هم دیدم.حالا که آن خاطره به یادم می‌آید، خیلی دلتنگِ خواهرم می‌شوم.

یک سمتِ آسمان صاف و پر از ستاره است، و سمتِ دیگرش رعد و برق می‌زند. ترکیبِ جالبی شده هوا هم واقعاً خیلی قشنگ است.

به زندگیِ مردمانِ کشورهایِ دیگر که نگاه می‌کنم، عصبی می‌شوم؛ حسادت به بندبندِ وجودم نفوذ می‌کند. مشکل همه‌جا هست، اما فاصله‌ای کهکشانی میانِ دغدغه‌هایِ ما با آن‌ها وجود دارد. آن‌ها را که می‌بینم، متوجه می‌شوم غم می‌تواند ساده هم باشد؛ لازم نیست به استخوان برسد تا نامش را غم بگذارند. مگر این خاک، برایِ این سیاره نیست؟ پس چرا یک‌بار نباید زخم‌هایِ ما سطحی باشد؟ چرا باید همیشه خونِ این زخم‌ها به خاک برسد..

— امیرطاها سِلکی

آنکه می‌گفت: منم بهر تو غمخوارترین! چه دل آزارترین شد؛ چه دل آزارترین… -فریدون مشیری

زندگی بر گردنم افتاد، بیدل چاره چیست؟ چار باید زیستن، ناچار باید زیستن

بیدل

جلوه تا دیدی نهان شد، رنگ تا دیدی شکست فرصت عرض تماشا این قدر دارد بهار

بیدل

مرادی نیست هستی را که باشد قابلِ جهدی ندانم آن‌قَدَرها چون نفس بهر چه می‌کوشم بیدل

گذر زمان.

‏و زندگی شادی های کوتاهِ ما بود، میانِ غم هایی ممتد و پایان ناپذیر .