گل سوری

از عدد «دوازده» بیزار شده‌ام. این‌که با گذشت هر سال، هنوز همان دوازده‌پاس باقی بمانی، بسیار رنج‌آور است.‌ در هر جایی که اشتراک می‌کنی، از تو می‌پرسند سطح تحصیلاتت تا کجاست، و تکرار این «دوازده» عمیقا باعث آزار آدم می‌شود.

کسانی که منتظر اشک های مسی بودین، اشک ریخت ولی نه او اشک که شما میخواستین 🙂‍↔️

در علاقه به زندگی، سماجت زیادی دارم.

نه به بوی گل نه با باد بهاران زنده‌ام زین چمن دردی به جان دارم که با آن زنده‌ام مشکلی از دور دستی ها نویدم می دهد تا که او در دیده‌ام باشد، نمایان زنده‌ام گاه دیوارم، گهی ویرانه، گاهی هم درخت پشت برکه، دل به دریا، رخ به توفان زنده‌ام قهار عاصی

هیچ جای خانه خود آدم نمیشه، و هیچ اسمی هم اسم قبلی کانال🙂‍↔️

دیدن طبیعت، کوه و دشت و آبشار وطن چه سعادتی دارد وقتی در آن «آزادی» نداشته باشی؟

برای امتحان چهارونیم‌ماهه درس می‌خواند. در میان درس، یک‌باره گفت: به پایان سال نزدیک می‌شویم، من دیگر نمی‌توانم به مکتب بروم. بعد به پسرعمه‌اش اشاره کرد و گفت: او ادامه خواهد داد. می‌خواستم برایش بگویم: «عزیزکم، شرایط تغییر خواهد کرد.» اما حقیقت این است که این‌بار خودم هم دیگر به این جمله باور نداشتم.

چیزی از فرق سرش به سرعت پایین آمد. از چَشم‌هایش بیرون زد، گلویش را خراشید و توی دلش فرو ریخت. این شکل طبیعی چیزی بود که بعدها فهمید غصه است…

هرکس را ببینید و از او بپرسید آیا آماده‌ای برای آزادی خواهرت بمیری؟ جواب میدهد نه! اما اگر بپرسی حاضری برای حفظ اخلاق و ناموس خواهر، زن و ملتت بمیری، می‌بینی همه برای مرگ آماده اند و سرودست می‌شکنند.

دریاس و جسدها بختیار علی

امروز فهمیدم که چقدر ریاضی نمی فهمم.😐

هی دفن میکنم و دفن میکنم و دفن میکنم؛ امید رفته پی روز های رفته را هی قرض میکنم و قرض میکنم و قرض میکنم؛ از فردای خود امید…

بهرام بیضایی

خدایان منسوخ سیامک هروی

💔🙂

غم کشورم را فقط دخترانش میدانند، آنهایی که هر روز کمتر از دیروز حق زنده گی دارند.

من هنوز امیدوارم که بخواب بوده باشم و تمام این چهار سال و نه ماه و بیست‌و‌دو روز فقط یک کابوس طولانی بوده باشد.