𝐧𝐚𝐢𝐯𝐞

گمان می‌کنم مطمئنی که اشتیاق به ترک کردن دارم. ترک کردن تو، این مکان، این احساسات. هیچ کلماتی نشان‌دهنده عمق اشتباهت نیستند. دلم نمی‌خواهد که بروم، دلم هیچوقت خواستار فرار کردن نیست، همیشه در آرزوی ماندن خواهم پوسید. اما باید بدانی، چیزی نیست که برایش بمانم. چیزی نیست که بتواند مانند خاطرات خوش گذشته و خنده‌های محو، قلب من را به طرز زیبایی زندانی کند. من محکوم به رفتنم. کاش می‌دانستی که چقدر، چقدر و چقدر، دلم می‌خواست بمانم. چقدر می‌خواستم که بمانم.

پرسید: چیزی شده؟ گفتم: در کل اگه دیدی هر روز و هر لحظه دارم گریه می‌کنم بدون فقط غمگینم. نگران نباش.

مهسا واقعا بوسیدنی و چشم‌نوازه. اینجاست‌ که بی‌اختیار می‌گیم تبارک‌الله احسن الخالقین، خانوم!

بچه‌ها دنیز، دنیز بچه‌ها.🧚

از من می‌شنوی بهت بگم، اگه غم هزار‌بار برگرده، می‌تونی هزار و یکمین بار هم راجع‌بهش حرف بزنی. اشکال نداره. بعضی درد‌ها که با یه بار تعریف‌کردن بسته نمی‌شن.

از ترسِ رها کردنِ یه مسیر، راهِ اتفاقای بهتر رو به روی خودت نبند.!

به شدت پیرو جمله «ذات خوب برکت میاره»، هستم.

"_فکرشو بکن اگه مردم ایمان نداشتن چه کارایی ازشون سر می‌زد. +دقیقا همون‌کارهایی رو می‌کردن که الان می‌کنن، ولی علنی. _ممکن بود قتل‌های بیشتری اتفاق بیوفته و هرزگی بیشتر بشه، خودتم اینو می‌دونی. +اگه امید به پاداش الهی تنها چیزیه که باعث میشه یه آدم با‌حیا و دین‌دار بمونه، اون آدم یه کثافته برادر."

ماهم ایشالا یه روزی از مرگ تو خوشحال خواهیم شد وسط‌باز.

عجب نعمتی‌ان‌ دوستان!

ما هیچ‌وقت برای هیچ‌کس، یه آدمِ کامل نیستیم. هر آدمی، همون بخشی از ما رو می‌شناسه که در کنارِ خودش فرصتِ دیدنش رو داشته. یکی تو رو با خنده‌هات به یاد میاره. یکی با سکوت‌هات. یکی شاید هنوز فکر می‌کنه همون آدمِ چند‌سال پیشی، چون هیچ‌وقت فرصت نکرده نسخه‌ی امروزت رو ببینه‌. هرکدوم از این آدم‌ها یه آیینه‌ی کوچیک دستشونه، و هر آیینه فقط زاویه‌ای از تو رو نشون می‌ده؛ و شاید هیچ‌کس هیچ‌وقت نتونه همه‌ی ما رو بشناسه.

_چکار باید بکنم الان؟ +نمی‌شه که آدم عاشق باشه ندونه الان باید چکار کنه!

خاتون

_ چکار باید بکنم الان؟ + نمی‌شه که آدم عاشق باشه ندونه الان باید چکار کنه.

خاتون

«گمان نکن شادم٫ آنچه میبینی رقصِ ماهی بر سر قلاب است.»

خودت بودن یعنی بعد از اینکه‌ همه‌ی صداها رو در طولِ روز شنیدی، آخرشب‌ که سرت رو روی بالش‌ می‌ذاری، هنوز صدای خودت رو بشناسی.

صرفا جهت یادآوری بهت می‌گم که اولین بارته‌. اولین باره که این سن رو داری‌. اولین باره که با این آدم‌ها روبه‌رو شدی. اولین باره که شکستِ این مدلی رو تجربه کردی. اولین باره که این درد رو حس می‌کنی. پس چرا یه جورِ فضایی‌ایی‌ از خودت انتظار داری که انگار نه انگار اولین باره که توی کره زمینی؟

هرچیزی که دوست داشتنیه لزوما ارزش نگه داشتن نداره. آدم انقدر باید برای خودش ارزش قائل باشه که حتی چیزی که دوستش داره، اگر داره می‌شکنتش، کنار بذارتش‌. احساسات گاهی واقعا ارزشمندن‌ و قابل‌احترام اما همیشه عادلانه شرایط رو قضاوت نمی‌کنن و آینده‌بینی ندارن. خیلی حرفه دستِ قلبت رو بگیری و بهش اجازه ندی ببرتت‌ جایی که قبلا ازش زخم خوردی.