کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

نمی‌شه یه جایی یه جوری یه روزی بالاخره تموم بشه این تاریکی و روزای خوشمون رو ببینیم؟ من جداً کم آوردم.

الکی الکی زمان یکی یکی قهرمانامون رو ازمون گرفت.

زمان شاید بتونه چیزایی که نداشتی رو بهت بده، ولی نمی‌تونه چیزایی که از دست دادی رو بهت برگردونه.

دلم می‌خواد، ولی نه انگیزه‌ش رو دارم، نه ذوقش رو، نه شرایطش رو دارم، نه پولش رو.

اگه دوست داشتید، حرف بزنیم. https://t.me/HarfChatBot?start=48e197759602

چه تنهاییِ منزجرکننده، دوست نداشتنی، و کسالت‌آوری.

اگه‌ شماهم شب جمعه خونه‌اید و هیچ برنامه‌ای برای بیرون رفتن ندارید سلام.

فکر می‌کنم پرخوریِ عصبی گرفته باشم، وگرنه این حجم گرسنگی و اینکه همیشه گشنمه، طبیعی نیست.

از خنک شدنِ هوا خوشحالم. سردتر بشه لطفاً.

ای کاش می‌تونستم به تک‌تک آدما بگم که اگه اینجا می‌نویسم، برای اینه که در زندگی، شرایطش نیست که حرفم رو بزنم و اینجا یه نسخه‌ی دیگه‌ای از خودمه و من خارج از این فضا، تماماً اینجوری نیستم. پس در نتیجه به ضعف‌ها و اشتباهاتِ خودم تا حد زیادی آگاهم؛ پس جونِ مادرتون تا یه متنِ احساسی می‌نویسم سریع نیاید نصیحت کنید و درموردش‌ طومار‌ بنویسید. چون اون لحظه حرفِ شما هیچ تاثیری روی من نمی‌ذاره، چون من اون لحظه دنبالِ نصیحت نیستم بلکه فقط می‌خواستم حرفمو بزنم.

شما وقتی بیکار میشید غمگین تر نیستید ؟ حتی ریلز و فیلم دیدن توی بیکاری حال نمیده و اصلا به شدتی از بیکاری متنفرم که اگر در عین بیکاری پول مُفتم بیاد نمی خوام و بدم میاد و حال نمیده ، اصلا ذهنیتم قبول نمی‌کنه

از خودم بدم میاد وقتی یه چیزی رو از دست می‌دم و بعدش تازه قدرشو‌ می‌دونم.

حسِ نزدیکی به پاییز، کمی امیدوارم می‌کنه.

بعضی موفقیت‌ها نه تنها خوشحالت نمی‌کنن، بلکه با سوال دردناک و مبهم «خب حالا که چی؟» تنهات می‌ذارن.

ذاتِ خوب رو تو آدمایی دیدم که موفقیتِ آدمای زندگی‌شون، واقعا خوشحالشون می‌کرد.

تعدادِ از دست دادن‌های زندگیم به حدی زیاد شدن که کم‌کم‌ دارم چیزایی که اصلا‌ً برای من نیست رو هم از دست می‌دم.