کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

ظرفیت و صبرم بیش از حد پایین اومده.

باید همون موقع که فرصتش رو داشتم و شرایطِ مهاجرت راحت‌تر بود، برای همیشه از ایران می‌رفتم و به هیچی فکر نمی‌کردم.

تموم شو پدرسگ.

شما فکر کن در حالی که ایرانی و خاورمیانه‌ای هستی و با هزارنوع تحریم و گرونی و جنگ و فقر و بی‌برقی و مشکلاتِ اعصاب روان مواجهی، عده‌ای هستن که اینجا زندگی می‌کنن. بدونِ اینکه روحشونم خبر داشته باشه ما چی می‌گذرونیم.

از سریالِ تد لاسو بابتِ هر قسمت حالِ خوبش ممنونم.

من همیشه به علاقه شخصی بیشتر بها می‌دادم تا چیزی که صرفاً ترند شده.

اختلاف طبقاتی فقط اینجاش که توی سطلِ آشغالِ مغازه بستنیِ مگنوم بود و منی که می‌خواستم کیم بخرم صرفاً چون هشتاد تومن بود حس کردم نمی‌صفه، بیخیالش شدم و هیچی نخریدم.

این پلی لیستی که می‌خوام براتون بذارم امروز نجاتم داد. امیدوارم توی روزهای سخت، شما رو هم نجات بده.

دلم انگیزه می‌خواد بشینم naruto نگاه کنم.

می‌شه گفت فرهنگِ Threads توی ایران واقعاً غیرقابلِ تحمله. صفر و صده این نرم‌افزار. یعنی شما بری داخلش یا با کلی آدم‌های هم‌‌درک و باشعور مواجه می‌شی، کلی پستِ قشنگ می‌بینی و متنِ قشنگ می‌خونی یهو رندوم‌شِت این‌ وسط پیرمردِ هَوَلِ بی‌ناموس بهت دایرکت می‌ده که خیلی زیبا و خوشتیپی. حالا اینجا شاید براتون سوال بشه که منظورت خودتی؟ باید بگم بله.

اگه یه تیکه کاغذِ سفید هم باشی، دست آدم درست که برسی، دیگه جای خالی نیستی؛ می‌شی جایی برای شروع یک چیز قشنگ.

ماهایی که شیرقهوه و شیرکاکائو دوست داریم دیگه هر روز نمی‌تونیم از اینا بخریم، با این قیمتا نمی‌صرفه‌ :(

نیاز به یک کلمه دارم؛ کلمه‌ای که مرا از روی زمین بردارد.