|رِهــآن|

او، همانند دریاست، بی‌کران و بی‌انتها، در عمق نگاهش، دنیایی است که هیچ نقشه‌ای توان رسیدن به سطوحش را ندارد، موج‌های خنده‌اش، نغمه‌هایی هستند که در سرزمین‌های رازآلود طوفان می‌زنند، و در هر موج، سرگذشتی است از اشتیاق و انتظار، دل درگیر ساحلِ نگاهش است، اما هرگز نمی‌تواند از آن عمق عبور کند، چون دریا، همیشه از دیدن ساحل‌های محدود، بی‌تفاوت است، و من، غرق در موج‌هایش، باز هم منتظر می‌مانم، تا شاید روزی، در دل بی‌کرانگی‌اش غرق شوم، و در آرامش بی‌پایانِ او، نابود شوم، در جهانی که فقط در رؤیاها ساخته شده است، در کنار امواج، در جست‌وجوی چیزی که هرگز نخواهد آمد. @rehan_sto|nazanin

مرگ شبیه خاموش شدن ناگهانی یک چراغ در اتاقی آشناست. همه‌چیز سر جایش هست، اما یک چیزی کم شده؛ صدایی که عادت داشتی بشنوی، حضوری که بی‌فکر به آن تکیه می‌کردی. جای خالی، بیشتر از خودِ رفتن دیده می‌شود. با این حال، هیچ رفتنی همه‌چیز را با خودش نمی‌برد. آدم‌ها در خاطره‌ها، در عادت‌هایی که از آن‌ها یاد گرفته‌ایم، در جمله‌هایی که هنوز در ذهن‌مان تکرار می‌شود، ادامه پیدا می‌کنند. مرگ شاید پایانِ دیدن باشد، اما پایانِ اثر گذاشتن نیست. @rehan_sto|nazanin

مرگ شبیه خاموش شدن ناگهانی یک چراغ در اتاقی آشناست. همه‌چیز سر جایش هست، اما یک چیزی کم شده؛ صدایی که عادت داشتی بشنوی، حضوری که بی‌فکر به آن تکیه می‌کردی. جای خالی، بیشتر از خودِ رفتن دیده می‌شود. با این حال، هیچ رفتنی همه‌چیز را با خودش نمی‌برد. آدم‌ها در خاطره‌ها، در عادت‌هایی که از آن‌ها یاد گرفته‌ایم، در جمله‌هایی که هنوز در ذهن‌مان تکرار می‌شود، ادامه پیدا می‌کنند. مرگ شاید پایانِ دیدن باشد، اما پایانِ اثر گذاشتن نیست. @rehan_sto|nazanin

لطفا عمیقا ، عمیقا ناقص رو دریابید 👩‍🦯

من عمیقاً ناقصم. نه اون‌قدر بااستعداد که بدرخشم، نه اون‌قدر بی‌خیال که اهمیت ندم. همیشه یه چیزی کم بوده؛یه مهارت، یه موفقیت، یه ویژگی، یه نسخه‌ی بهتر از خودم. و عجیب اینجاست که هرچی بیشتر تلاش می‌کنم کامل‌تر بشم، بیشتر متوجه ناقص بودنم می‌شم.

من عمیقاً ناقصم. نه اون‌قدر بااستعداد که بدرخشم، نه اون‌قدر بی‌خیال که اهمیت ندم. همیشه یه چیزی کم بوده؛یه مهارت، یه موفقیت، یه ویژگی، یه نسخه‌ی بهتر از خودم. و عجیب اینجاست که هرچی بیشتر تلاش می‌کنم کامل‌تر بشم، بیشتر متوجه ناقص بودنم می‌شم.

اون عمیقا بده🙂‍↔️