|رِهــآن|

مرگ شبیه خاموش شدن ناگهانی یک چراغ در اتاقی آشناست. همه‌چیز سر جایش هست، اما یک چیزی کم شده؛ صدایی که عادت داشتی بشنوی، حضوری که بی‌فکر به آن تکیه می‌کردی. جای خالی، بیشتر از خودِ رفتن دیده می‌شود. با این حال، هیچ رفتنی همه‌چیز را با خودش نمی‌برد. آدم‌ها در خاطره‌ها، در عادت‌هایی که از آن‌ها یاد گرفته‌ایم، در جمله‌هایی که هنوز در ذهن‌مان تکرار می‌شود، ادامه پیدا می‌کنند. مرگ شاید پایانِ دیدن باشد، اما پایانِ اثر گذاشتن نیست. @rehan_sto|nazanin

مرگ شبیه خاموش شدن ناگهانی یک چراغ در اتاقی آشناست. همه‌چیز سر جایش هست، اما یک چیزی کم شده؛ صدایی که عادت داشتی بشنوی، حضوری که بی‌فکر به آن تکیه می‌کردی. جای خالی، بیشتر از خودِ رفتن دیده می‌شود. با این حال، هیچ رفتنی همه‌چیز را با خودش نمی‌برد. آدم‌ها در خاطره‌ها، در عادت‌هایی که از آن‌ها یاد گرفته‌ایم، در جمله‌هایی که هنوز در ذهن‌مان تکرار می‌شود، ادامه پیدا می‌کنند. مرگ شاید پایانِ دیدن باشد، اما پایانِ اثر گذاشتن نیست. @rehan_sto|nazanin

لطفا عمیقا ، عمیقا ناقص رو دریابید 👩‍🦯

من عمیقاً ناقصم. نه اون‌قدر بااستعداد که بدرخشم، نه اون‌قدر بی‌خیال که اهمیت ندم. همیشه یه چیزی کم بوده؛یه مهارت، یه موفقیت، یه ویژگی، یه نسخه‌ی بهتر از خودم. و عجیب اینجاست که هرچی بیشتر تلاش می‌کنم کامل‌تر بشم، بیشتر متوجه ناقص بودنم می‌شم.

من عمیقاً ناقصم. نه اون‌قدر بااستعداد که بدرخشم، نه اون‌قدر بی‌خیال که اهمیت ندم. همیشه یه چیزی کم بوده؛یه مهارت، یه موفقیت، یه ویژگی، یه نسخه‌ی بهتر از خودم. و عجیب اینجاست که هرچی بیشتر تلاش می‌کنم کامل‌تر بشم، بیشتر متوجه ناقص بودنم می‌شم.

اون عمیقا بده🙂‍↔️

صدای من نیست👩‍🦯

https://t.me/rehan_sto/1181 به این صدا می‌گفتی بد؟؟؟؟