یاس بنفش

این حجم تنفر از سروصدا، از کجا میاد؟

از سروصدا متنفرم.

بالاخره که یه روز دلمو میزنم به دریا و میرم کوهستان، توی یک کلبه کوچیک زندگی میکنم و دیگه اهمیت نمیدم توو دنیا داره چه اتفاقی میفته و چه خبره. غروب و طلوع آفتاب رو تماشا می‌کنم و زندگی‌مو با جریان طبیعت میگذرونم.

یکی بیاد جمع کنیم با هم بریم توی غار زندگی کنیم لطفا.

بعضی چیزا رو نگه می‌دارم که از نظر بقیه رسما به درد هیچ‌چی نمی‌خورن؛ یه بلیت مچاله، یه عکس مات، یه روبان قدیمی، یه رد نوشته؛ شاید کاربردشون تموم شده باشه، ولی برای من قصه‌شون نه.

کاش تورلیدر بودم همش سفر، همش آدم‌های متفاوت. جالب به نظر می‌رسه.

بچه‌ها ببینید کی برگشتههه:))))))

حتما هر روز این قضیه ایرانی بودن باید یه سیلی محکم بهمون بزنه، اگه نزنه روزش شب نمیشه.

در "نمیدونم باید چیکار کنم" ترین حالت ممکنم.

اینجا رو رُند نمی‌کنید؟🥲

خیلی باید خوش شانس باشی که در این دوره و زمونه، با آدمای خوب آشنا بشی و وارد زندگیت بشن.

این‌که آدم‌هایی رو توو زندگی داشته باشی که باهم بتونید برای بهتر شدن حالتون، تلاش کنید، یک نعمت بهشتیه.

واقعا اینکه هم ایرانی باشی، هم ۶ صبح بیدار شی که تایم بیشتری رو ایرانی باشی، عادلانه نیست. مثل ۹۷۵۳۲۴۵۷ تا چیز ناعادلانه‌ی دیگه‌ای که داریم تجربه می‌کنیم.

اینکه هرکس به نوبه‌ی‌ خودش یه پله بره بالاتر و کمی از بار سنگین روی دوشش برداشته بشه اونقدر اتفاق خوشایندیه که انگار تو هم کمی سبک میشی.

میام تلگرام مطمئن میشم همه مثل همیم و داریم به زور ادامه میدیم، مطمئن میشم مشکل از من نیست، دست از خودخوری برمیدارم و میرم به ادامه‌ی زندگی می‌رسم.

داری زندگی‌ت رو می‌کنی که یهو یادت میاد یکی الان اونور دنیا هیچ‌کدوم از این مشکلات رو نداره.<<<

چقدر در طول روز فقط برای این‌که دووم بیارم و ادامه بدم، خودم رو گول می‌زنم. بمیرم برات بچه. چقدر برای ایرانی بودن مناسب نبودی.

دلم خاطره میخواد؛ زندگی کردن روزهایی که در آینده بتونم ازشون کلی خاطره و داستان تعریف کنم، نه فقط انتظار برای گذر روزها و لحظه‌های بی انتها.