تاکستان

بهارِ ۱۳۹۹

#خاطره‌ها

می‌گفت و می‌گفتند: "این‌قدر ساده و عریان نباش، آدم‌ها تو نیستند." می‌گفتم: "نه، هر چه هم شود، من خودم می‌باشم." ولی امروز فهمیدم که نمی‌شده. واقعن نمی‌شده. آدم‌ها، زمانی‌که حال‌ات بد هست، غیر از تماشا، هیچی نمی‌کنند؛ ولی زمانی‌که خوشحال باشی، می‌گویند: "خیر اس ایی روزهای بد به ما نمی‌ماند و ایی حالِ خوش به تو." ههه.. چطور وجدانِ خوب که منتظر بدبختی یک نفر باشیم و اجازه بدهد شب سر خود را روی بالش گذاشته بخوابیم. در ضمن، ما مردم خو طوری هستیم که اگر نفر برای‌ما ده روپیه را آیسکریم خریده باشد، وقتی ازش ناراحت بودیم، اونمو نیکی‌اش یادمان می‌آید و نمی‌توانیم -با وجود این‌که می‌دانیم حق با ماست- به نرخ مندوی بی‌آب کرده نمی‌توانیم. همو نفرها، زمانی‌که می‌گویند: "ایی روز خوش به تو نمی‌ماند." یا این‌که: "بر پدر صد روپیه لعنت که برم فلان چیز را نکردی." یادشان نمی‌آید که برای‌شان چه‌ها کرده‌ایم؟ ما خو بمیریم به روی‌شان نمی‌آوریم؛ ولی هر چه می‌کنم، خوبی‌های‌مان -جدا از مسایل مادی- جلو چشم‌ خودمان آمده راهیست. خدایا خودت همان‌قدر توفیق بده که به هیچ نمک‌دانی نشاشیم. لاحول..‌

"تو مثل سکوتِ شب و آرامش خاطر!"

"تو مثل سحر، مثل طلوع، مثل امیدی!"

من، نُه سال سن داشتم که لالیم عروسی کردند. ینگه‌ام امروز از من چشم برنمی‌دارند. می‌پرسم که چه شده؟ می‌گویند: اونمو رزمای ده_دوازده ساله‌یی شدی که قِرتَک زده د روی حویلی می‌گشت. پدرم می‌گویند: قیچی نمی‌کردی. نو یک‌سال شده بود که تو ره با موی دراز می‌دیدیم. مادر می‌گویند: گپ نزن. ببین چقدر خوشحال اس. تا که هم‌سن ما نشده موهایش اینمی رقم باشد. #خانواده♥️

#این‌جا_فقط_من_حکومت_می‌کنم.

اینی آهنگ یادم آمد: مفتون خنده‌هایت‌ام. 💔😂

باش که رفته واکنش خنده را به عنوان مهمان‌نوازی، برای‌تان باز بگذارم.

به‌به! مصور خان! راه گم نکرده باشی، این‌جا تاکستان تاشقرغان اس که برای چند ساعت، نامش به حرمان تغییر یافته بود. 💔😂

ولی فردایش، خودِ خودش برگشت..🌚

ولی فردایش، خودِ خودش برگشت..🌚

"پیوند لب و خنده به هم محکم کن."