شیشه

الان کجاست؟ چه می‌کند؟ همان کسی که به قول سایه “خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد”

الان کجاست؟ چه می‌کند؟ همان کسی که به قول سایه »خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد»

گاهی تلخ‌ترین چیزها، درست‌ترین‌شان هستند. داروی تلخی که شفایت می‌دهد.

بخشیدن فضیلت است، بله. اما نه برای هر زخمی. همچنان باور دارم بعضی زخم‌ها هستند که اگر ببخشی‌شان، انگار دقیقا به خود خودت خیانت کرده‌ای.

هر کی یه اندازه‌ای داره تو دل آدم. مالِ بعضیا زیاد، مال بعضیا کم. اینم از اون حرفاست که خیلی جالب نیست. تلخه، ولی اوکی‌ام.

ما ‌پاییز دوست داریم، چون خودمان هم هی می‌ریزیم و تمام می‌شویم، بی‌آنکه کسی بفهمد.

زندگی یعنی بی‌خبری از هیاهوی دنیا

پارو بزن. حتی اگر ساحل پیدا نباشد. حتی اگر دست‌هایت خون بیفتد. پارو بزن. چون حرکت، خودش پیروزی است.

نکنه ورق برنگرده و در آرزوی داشتن وطنی که همه چیش درست شده باشه پیر شیم.

اینجا، در این جغرافیای پرتلاطم، زندگی کردن خودش یک مبارزه‌ست.

بعدا؟ همین الانشم دیر شده.

به قول معین دهاز: اگر کسی با پرخاش و تندی حرف می‌زنه، لزوما به اين معنی نیست که حرف غلطی می‌زنه.

کنافه‌ی بحرینی‌ای خوردیم که مپرس.

نگو فلانی ول کرد رفت. نگو یادش رفت. من اگه یه روز خلاص بشم از این گرفتاریای خاورمیانه‌ای بودن، اولین جایی که با سر میرم، همون جاست. همون آدما. همون کارا.

مرزگذاری سالم، آدم‌های سالم رو فراری نمی‌ده.

شادی‌های بی‌سروصدایی که زیر پوست روزمرگی‌هام قایم شدن رو دوست دارم.