شیشه

سخت است که از هر جانبی بن‌بستی باشد و انسان انسانیت خود را پاس دارد.

شاهرخ مسکوب، سوگ سیاوش

آدم گاهی به چیزایی داره که یه دونه‌ست، اما همون یدونه، همه‌چیزه.

قضاوتی که در مورد دیگران کرده‌اید سرانجام بر می‌گردد و به شما صدمه‌ می‌زند. آلبر کامو

‏شب كه ميشه ياد كارايي كه آدما باهام كردن مي‌افتم.

هر شب تو تاریکی قبل خواب به این فکر می کنم که فردا حتی شده یه اپسیلون نسبت به روزای قبل کمتر شکننده باشم.

و این یعنی یه جور آسیب‌پذیری عجیب. یعنی من تموم تخم‌مرغ‌هام رو تو یه سبد گذاشتم. سبد تو.

از تو فقط همین یدونه رو دارم.

: عکس مربوط به ۳ سال پیشه میدون نقش جهان، بازی چوگان

دلم هوای اصفهان کرده

ورزش رزمی یعنی بلد شی چطوری شکست بخوری و بعد بازم بلند شی. درست مثل زندگی

توی باشگاه رزمی همه یه نوع متفاوتی رفیق می‌شن. مثلا کسی که تا ده دقیقه پیش داشت له‌ت می‌کرد، میاد دستت رو می‌گیره، می‌گه "دمت گرم، خوب زدی". این جنس رفاقت‌، فقط اونجا پیدا می‌شه.

الان کجاست؟ چه می‌کند؟ همان کسی که به قول سایه “خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد”

الان کجاست؟ چه می‌کند؟ همان کسی که به قول سایه »خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد»

گاهی تلخ‌ترین چیزها، درست‌ترین‌شان هستند. داروی تلخی که شفایت می‌دهد.

بخشیدن فضیلت است، بله. اما نه برای هر زخمی. همچنان باور دارم بعضی زخم‌ها هستند که اگر ببخشی‌شان، انگار دقیقا به خود خودت خیانت کرده‌ای.

هر کی یه اندازه‌ای داره تو دل آدم. مالِ بعضیا زیاد، مال بعضیا کم. اینم از اون حرفاست که خیلی جالب نیست. تلخه، ولی اوکی‌ام.