شیشه

تمرکز کن روی خرابه‌ی خودت. آجر به آجر، دیوارهاشو بساز دست از سر بقیه بردار انسان موذی.

برو سراغ خرابه‌های خودت. تو زندگی من سرک نکش.

چه دلخوشی عجیبی. چه دلخوشی شکننده‌ای.

من بلد نبوده‌ام اندازه نگه دارم.

همیشه برای دیگران پیاله‌‌‌ را تا لبه پر کرده‌ام، بعد هم تعجب کرده‌ام که چرا شراب را روی زمین ریخته‌اند؟

من برای غصه‌های کوچک، ماتم‌های خیلی بزرگ گرفته‌ام. همیشه

برای آدم‌های معمولی، دل‌های بزرگ تکانده‌ام. و برای حرف‌هایی که هیچ ارزشی نداشتند، خیلی شب‌ها بیدار مانده‌ام.

حالا اکبر عبدی دیگر نیست. رفته. همان که ما را خنداند، همان که ثابت کرد می‌شود از دل خاکستری‌ترین روزها هم رنگ بیرون کشید، چشم‌هایش را برای همیشه بست. ناباورانه، مثل صحنه‌ای از یک فیلم که انتظارش را نداری. کمدی زندگی او تمام شد.

حالا اکبر عبدی دیگر نیست. رفته. همان که ما را خنداند، همان که ثابت کرد می‌شود از دل خاکستری‌ترین روزها هم رنگ بیرون کشید، چشم‌هایش را برای همیشه بست. ناباورانه، مثل صحنه‌ای از یک فیلم که انتظارش را نداری. کمدی زندگی او تمام شد.

🪷

کاش یه انار وحشی بودم تو جنگل‌های گیلان.

گرمه، خیلی گرمه

‏گس‌لایت یعنی کسی شمارو می‌رنجونه و بعد قانعتون می کنه که تقصیر خودتون بوده. یجور که فکر کنید خیلی حساسید یا حتی به عقل خودتون شک می‌کنید.

سخت است که از هر جانبی بن‌بستی باشد و انسان انسانیت خود را پاس دارد.

شاهرخ مسکوب، سوگ سیاوش