هَسْتی‌ـشِناسی

خدا گفت دشمنت را دوست بدار ! و من اطاعت کردم و عاشق خود شدم... خلیل جبران

11:11

12✅

شاید برای تو دیوانه باشم؛ و چه لقبِ زیبایی... من «دیوانه» خطاب شدن را دوست دارم. زیرا دنیای عاقل‌ها را دوست ندارم. دیوانه‌ها بهتر زندگی می‌کنند؛ دست‌کم زندگی می‌کنند. آن‌ها، برخلاف من و تو، خود را در هزارتوی افکارشان گم نمی‌کنند و از ترسِ زیستن، در گوشه‌ای پنهان نمی‌شوند. — هَسْتی‌ـشِناسی

هر آنچه را که به جای پیوند زدنم با زندگی، جانم را می‌گیرد، رها می‌کنم؛ نگرانیِ زمان، حسرتِ اتفاقات، اسارتِ افکار، سنگینیِ دغدغه‌ها، و ترسِ آینده را. زیرا در این دنیا، اگر کنترلِ چیزی در دستان من باشد، آن تنها نگاهم به زندگی است؛ و من، هرگونه که بخواهم، آن را خواهم ساخت. — هَسْتی‌ـشِناسی

ما خیلی وقت‌ها امنیت خودمان را در آینده جست‌وجو می‌کنیم؛ در پیش‌بینی سال‌های بعد، در نتیجه‌هایی که هنوز نیامده‌اند، در مسیرهایی که می‌خواهیم پایانشان را از قبل بدانیم. اما زندگی همیشه طبق نقشه‌های ما پیش نمی‌رود. مسیرها تغییر می‌کنند، نتیجه‌ها متفاوت می‌شوند و ما فکر می‌کنیم امنیت‌مان را از دست داده‌ایم. در حالی که شاید از ابتدا، آن را جای اشتباهی گذاشته بودیم؛ در آینده‌ای که هنوز وجود نداشت. امنیت واقعی شاید در دانستنِ فردا نباشد، در اعتماد به خودی باشد که وقتی فردا رسید، آنجا حضور دارد؛ خودی که یاد گرفته، رشد کرده و توانایی روبه‌رو شدن با ناشناخته‌ها را دارد. ما لازم نیست به آینده‌ای که نمی‌شناسیم اعتماد کنیم؛ کافی است به همین خودی اعتماد کنیم که همین حالا اینجاست و زندگی را تجربه می‌کند. — هَسْتی‌ـشِناسی

برای آموختن چیزهای کوچک، درس‌های بزرگی را از سر گذراندم. فرق من این بود که هر حقیقتی را که می‌خواستم بفهمم، باید ابتدا با تمام وجودم زندگی اش می‌کردم. من فقط نمی‌خواستم بدانم؛ می‌خواستم حقیقی باشم. — هَسْتی‌ـشِناسی

مرز باریکی میان شکوفا کردنِ توانایی‌هایت و مصرف کردنِ خودت وجود دارد؛ آن‌قدر باریک که گاهی انسان، فرسودگی را با رشد اشتباه می‌گیرد. — هَسْتی‌ـشِناسی

11:11

همیشه اینکه می‌توانی کاری را انجام بدهی، به این معنا نیست که باید آن را انجام دهی. گاهی پختگی، در این نیست که خودت را مجبور کنی از پسِ هر چیزی بربیایی؛ در این است که بدانی کدام مسیر، در کنار رشد دادنت، تو را از خودت دور نمی‌کند. زیرا هر مسیری که فقط تو را قوی‌تر، موفق‌تر یا قابل‌تحسین‌تر نشان دهد، الزاماً مسیرِ درست تو نیست. گاهی رشد واقعی، نه در بیشتر تحمل کردن؛ بلکه در انتخاب چیزی‌ست که به تو اجازه می‌دهد شکوفا شوی، نه اینکه خودت را سرکوب کنی. — هَسْتی‌ـشِناسی

لازم نیست قسمت‌های مختلف خودم را یکی‌یکی انتخاب کنم. من مجبور نیستم یا عمیق باشم یا شاد، یا خاص باشم یا معمولی، یا زیبا باشم یا ناقص. من می‌توانم همه‌ی این‌ها با هم باشم. و شاید «سبک شخصی» من دقیقاً از همین ترکیب غیرقابل‌کپی ساخته شود. — هَسْتی‌ـشِناسی

همیشه فکر می‌کنیم چون به اندازهٔ کافی خوب نیستیم، دیده نمی‌شویم. اما اگر حقیقت برعکس باشد چه؟ اگر چون به اندازهٔ کافی دیده نشده‌ایم، باور کرده باشیم که خوب نیستیم چه؟!... — هَسْتی‌ـشِناسی