᯽حُب᯽

چه می‌شد آخرش آغوش من پیراهنت باشد؟ که جای عذر باید دست من بر گردنت باشد...

دلتنگم و دیدار تو درمان من است بی رنگ رُخت زمانه زندان من است

مثل گلبرگی که روزی لای دفتر کاشتی کاش با من بودنت را هم نگه می‌داشتی...

تو قرار شد بیایی به مزار من پس از من قدمت به دیده اما به خدا اگر بیایی...

دیری‌ست که از روی دلآرای تو دوریم محتاج بیان نیست که مشتاق حضوریم...

تـوبـه کردم کـه دگر شعـر نگویم ز فـراق این دلِ توبه شکن با غمِ عشقت چه کند؟

در حق ما هر گروهی را گمانی دیگر است کس نداندست اینکه ما گنجیم یا ویرانه‌ایم...

این‌ غم که مَراست کوهِ قافَست نه غم این دل که توراست سنگِ خاراست نه دل...

ای کاش چو پروانه پری داشته باشم   تا گاه به کویت گذری داشته باشم...

گویم ای داده دوا لایق هر رنج و عنا نیست مرا جز تو دوا ای تو دوای دل من

جز غم عشقت کسی کام مرا شیرین نکرد چای تلخ روضه هایت کار خود را می‌کند..

#روضه_خانگی

💔💔

اتاقی از اقاقی را برایم فرش کن در شعر که ذهن خسته‌ی شاعر، دو ساعت خواب می‌خواهد

و اما؛ نیمه شبی من خواهم رفت... از دنیایی که مال من نیست از زمینی که؛ مرا بیهوده بِدان بسته‌ اند...

#احمد_شاملو

غمی درون رگ‌هایم تزریق کرده‌اند که روزگارم را دچار سرگیجه کرده است،عوارضش عجیب سنگین است به قلب کوچک من نمی‌سازد.ریشه‌هایم از آب دور افتاده اند و ذره ذره خشک شدنم را شاهدم.کاری اما از شاخه‌هایم بر نمی‌آید.گویی معشوقه‌ی روزگار را از آغوشش ربوده‌ام که این‌چنین هر لحظه در پی قتل آرزوهایم است حس میکنم تمام شب‌های زمستانی را هم که بخوابم، سرحال نمیشوم. این من، اصلا شبیه من نیست؛گُلِ امیدم سبز است.اما گلدانش رو به پژمردگیست. در واقع خانه‌ام از پای‌بست ویران است‌...

چشمی به رهت دوخته‌ام باز که شاید باز آیـی و بِرهانیـم از چشم به راهـی

_شهریار