᯽حُب᯽

از شدت سردرد، خیلی وقت بود از تاریکی فاصله نمی‌گرفت.پرده‌ها همیشه کشیده بودند و چراغ اتاق خاموش. نه اینکه تاریکی را دوست داشته باشد، فقط نور، سردردش را بدتر می‌کرد.قرص‌ها گوشه‌ی میز جمع شده بودند و لیوان آبی که هر شب پر می‌کرد، صبح‌ها هنوز نصفه مانده بود. اما چیزی بیشتر از سردرد اذیتش می‌کرد، انتظار.هر شب قبل از خواب گوشی را کنار بالش می‌گذاشت، صدای اعلان را روشن می‌کرد و با خودش می‌گفت: شاید امشب.امشب‌ها یکی‌یکی گذشتند و هیچ پیامی نیامد.یک شب، سردردش آن‌قدر شدید شد که دیگر حتی توان نگاه کردن به صفحه را نداشت. گوشی را خاموش کرد، چشم‌هایش را بست و برای اولین بار با خودش فکر کرد شاید باید انتظار را هم خاموش کند. صبح که بیدار شد، سردرد هنوز بود. اما عجیب این بود که دیگر منتظر هیچ پیامی نبود. و شاید بعضی دردها وقتی تمام می‌شوند که بفهمی قرار نیست کسی بیاید نجاتت بدهد، باید خودت از تاریکی بیرون بیایی.

https://t.me/hob2223