یادداشت‌ها

قبل از ظهر، متوجه شدم که آن عدد بالای کانال به‌صورت عجیبی یکهو زیاد شده است. برای من عجیب بود چون این‌جا خیلی وقت بود عضو جدیدی نداشت و راستش را بخواهید خودم هم به این موضوع خیلی توجه نمی‌کردم. به‌هرحال، از عزیزی که این ایده‌ی خوب را پیاده کرده ممنونم و عزیزانی که تازه به این‌جا پیوسته‌اید، خوشحالم از حضورتان!

"If you asked me how many times you came in my mind, I would say once. Because you came, and never left."

Mahmood Darwish

از صداهای نامفهوم و جنون‌‌آور پر شده‌ام، اما از سخن، تهی.

مردم شهر به اخلاق و سیاست معتاد من به آن پیراهن زرد تو عادت کردم -کاوه جبران

خاطراتی هستند که دیگر رهایم نمی‌کنند خاطراتی هستند که خود را با میخ به جمجمه‌ام کوبیده‌اند دوستانم خود را زمین گذاشته بودند تا تفنگ‌هاشان را بردارند دوستانم رفته بودند آن‌سوی مرزها بمیرند بچه‌ها به بندناف‌های‌شان چنگ می‌زدند تا به‌ دنیا نیایند ما رو به آسمان دعا می‌‌کردیم و از آسمان بمب می‌بارید برادرم می‌گفت: بیا غروب کنیم؛ ندیده‌یی که خورشید هر صبح بیرون می‌آید پشیمان می‌شود و باز می‌گردد زیبایی‌ها فروریخته‌اند و از زنان چیزی جز مرد نمانده است ما با مردها ازدواج می‌کنیم و بچه‌هامان را از زخم دست‌هامان به دنیا می‌آوریم گروس عبدالملکیان | سه‌گانه‌ی خاورمیانه

“اگر جامعه‌یی که در آن زندگی می‌کنید بیمار است، لزومی ندارد اجتماعی باشید!”

“ای لحظات خوش که هنوز از راه نرسیده‌اید، آیا نمی‌شود راه کوتاه‌تری در پیش بگیرید؛ قبل از این‌که دل‌هایمان فرتوت شوند؟”

هاینرش بل با عقاید یک دلقک می‌خواهد بگوید: در دنیایی که همه نقش بازی می‌کنند؛ آن‌هایی که خودشان هستند، همیشه تنها می‌مانند.

“بیا نقش‌های‌مان را عوض کنیم؛ تو انتظار بکش و من دیگر برنمی‌گردم!”

“I never ask for help, but I remember who offered!”

“فهمیدم که بله! آدم می‌تواند هم‌زمان به پیشرفت و حرکت به جلو، و رفتن به کوه و دیگر برنگشتن فکر کند.”

روبه‌روی آینه می‌ایستم و آینه سعی می‌کند سعی می‌کند سعی می‌کند از این‌همه خرابه چهره بسازد -گروس عبدالملکیان

“ولی عزیزم؛ کاش می‌دانستی آدمی که درحال گریختن از خویش است، به تو پناه نمی‌دهد!”

از اینجا که منم !