یادداشت‌ها

“و قسم به سکوتِ بعد از پذیرفتن!”

من از این ابر سیاه تشویش که روز به روز بزرگ‌تر می‌شود و آسمان امیدواری‌ام را تاریک می‌کند و از اینکه دستم به پراکندن آن نمی‌رسد، می‌ترسم.

“حداقل آهن باش؛ زنگ بزن گاهی!”

"He who sees too much ends up not fitting in anywhere" -Friedrich Nietzsche

“اعتبار اتاق به پنجره‌هایش است!”

- می‌فهمی چی میگم؟ + آره ادامه بده!

گرمای آفتاب در همین روزها می‌چسپد واقعا!

زلزله‌ی وحشتناکی بود؛ امیدوارم به‌خیر گذشته باشد و خوب باشید!

What a beautiful mess I became. Ch. Bukowski

چگونه صبح خواهم کرد، دور از تو شب خود را چطور این‌بار از پُل بگذرانم مَرکب خود را سخن گفتن چه دشوار است در این ورطه‌ی غمگین برایم تار و سوزن ده، که می‌دوزم لب خود را مرا طفلی تصور کن که چیزی را نمی‌فهمد- فقط با گریه‌ی خود می‌رساند مطلب خود را به پندی یا حدیث و آیتی، چیزی چه می‌دانم! قناعت می‌دهم آخر دلِ لامذهب خود را تو را وقتی که می‌بینم، دلم در لرزه می‌افتد دوچندان می‌نمایم ذکرِ «یا رب یا ربِ» خود را هیمه

دلگیر بودن خود جمعه کم بود که حالا این هوای مزخرف هم به آن اضافه شد!

پیروزی تیم ملی فوتسال افغانستان درمقابل ایران پرادعا تبریک همه‌ی مان باد!

من هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم بتوانم به چند زبان دیگر صحبت کنم؛ تا این‌که گوشه‌ی پایم محکم به گوشه‌ی تیغه‌دار میز خورد و انگشت کوچک پایم را دیگر حس نکردم.

آن‌هایی که سریال دارک را دیده‌اند معنی این عکس را می‌فهمند!

جناب تلگرام؛ چندبار باید برایت تائید کنم که این شماره از خودم است؟ اگر مشکوک هستی که بگیر بلاک‌مان کن که هردوی ما بی‌غم شویم.