در راه.

نشسته‌م روی صندلی و یک چیز سنگین روی دوشم و توی قفسه‌ی سینه‌م حس می‌کنم. یک ویدیو برای دال می‌فرستم که خانومی می‌گه باید از ناامیدی مطلق گذر کنی و باید به‌ گود‌ترین دره‌ها سقوط کنی تا بتونی نجات پیدا کنی. یاد حرف خانم استیسی میفتم، به دال می‌گم که باید بگذره، خیلی سخته، خیلی‌گریه می‌کنم و خیلی دردناکه ولی می‌دونم می‌گذره، امروز به دوستانم گفتم تموم شد و زنده موندم، حالا هم می‌دونم زنده می‌مونم، بالاخره زنده می‌مونم

چه حوصله‌اي ري‌را!  بگو رهايم كنند، ‌ بگو راه خانه‌ام را به ياد خواهم آورد مي‌خواهم به جايي دور خيره شوم  مي‌خواهم سيگاري بگيرانم  مي‌خواهم يك‌ لحظه به اين لحظه بينديشم  آيا ميان آن همه اتفاق  من از سرِ اتفاق زنده‌ام هنوز؟! 🌳🌳🌳

.

خدایان هر چیز را می‌بخشند مگر آنکه انسان بخواهد از خویشتن در گذرد و به آنان راه یابد، خویشتن را نفی کند تا با آنان یگانه شود. این گناهی بزرگ است و انگیزه‌ی چنین گناهی داناییست. افسانه‌های تبای، سوفوکلس ترجمه‌ی شاهرخ مسکوب

این ماهی رو برادرم کشیده، اسمشو گذاشته عذاب.

باورتون بشه یا نه آقای جورج ارول یک نیمچه‌مقاله من‌باب دم کردن چای دارن🌳☕️

باید کار را تمام کرد، خدایی در میان ما نیست.ولی چه‌طور تمام کنم؟ خودم را فرو اندازم؟ ... می‌خواست چنان‌که عادتش بود در وقت ناامیدی دعا کند. ولی به که متوسل شود؟ دعا به درگاه که بکند؟ دیگر به خدا اعتقاد نداشت، دلش خالی بود، چشمه‌ای خشکیده. پدر سرگی،لئو تولستوی

.

زن زندگی آزادی فرهام عزیز گرفته