در راه.

یک‌شب، نیمه‌شب، به اذن اختیار و چاشنی بازیگوشی قرص کوچکی بالا‌انداختم. همه‌چیز خوش‌رنگ و لعاب بود، دنیا دنیا نبود، افیون، افیون بود. ساعت ساعت نبود، زمان هم، زمان نبود، رنگ‌های نارنجی و سبز، بنفش و قرمز در سرم می‌چرخیدند. با گرسنگی بیدار شدم، معده‌ام انگار خشک بود، جمع شده بود،تیر می‌کشید، انگار پنج سیخ داغ بر چشم‌های معده‌ام فرو می‌رفت، معده‌ام اسید استفراغ می‌کرد، اسید می‌آمد تا چشم‌هایم، از مغزم رد می‌شد و از گوش‌هایم خون بیرون می‌زد. به من چه دادید ای گوش‌های خونین و آلوده. در همان عوالم بیخیالی و بی‌عاری و پرافیونی، تکه نانی جستم، چندین بار جویدم، قریب‌به هزاربار جویدم و پایین نرفت، دست‌های رقصانم آب می‌خواستند، یادم نمی‌آید اما آبی پشت‌آن تکه‌نان سفت و سخت پایین دادم و یحتمل کف آشپزخانه دراز کشیدم، تصاویر گنگ و مبهم بودند، یک‌صدای کرکننده بود و بوق ممتد، به من چه دادید ای‌طفل‌های ذوب شده. کف آشپزخانه می‌لولیدم و نمی‌دانم که چه‌شد و چشم‌هام که باز شد در اطاق بودم، مغزم صدا نمی‌کرد و فقط خوابیدم، خواب عمیق، از آنها که شبیه مرگ‌است. صبح که بیدار شدم دماغم خون می‌آمد و کنار تختم تکه‌نانی بود.