کولیآنا🃏'

با تمام خشم خویش با تمام نفرت دیوانه وار خویش می‌کشم فریاد ای جلاد ننگت باد آه هنگامی که یک انسان می‌کشد انسان دیگر را می‌کشد در خویشتن انسان بودن را بشنو ای جلاد می‌رسد آخر روز دیگرگون روز کیفر روز کین خواهی روز بار آوردن این شوره زار خون زیر این باران خونین سبز خواهد گشت بذر کین وین کویر خشک بارور خواهد شد از گلهای نفرین آه هنگامی که خون از خشم سرکش در تنور قلبها می‌گیرد آتش برق سرنیزه چه ناچیزست و خروش خلق هنگامی که می‌پیچد چون طنین رعد از آفاق تا آفاق چه دلاویزست بشنو ای جلاد می‌خروشد خشم در شیپور می‌کوبد غضب بر طبل هر طرف سر می‌کشد عصیان و درون بستر خونین خشم خلق زاده می‌شود طوفان بشنو ای جلاد و مپوشان چهره با دستان خون آلود می‌شناسندت به صد نقش و نشان مردم می‌درخشد زیر برق چکمه های تو لکه های خون دامنگیر و به کوه و دشت پیچیده‌ست نام ننگین تو با هر مرده باد خلق کیفرخواه و به جا مانده ست از خون شهیدان بر سواد سنگ فرش راه نقش یک فریاد؛ ای جلاد ننگت باد

هوشنگ ابتهاج (ه.الف.سایه) دفتر شعر شبگیر بر سواد سنگ فرش راه

تنها معصیت ما معصومیت بود

نصف جهان نه، جهانی غم در پوستین داری

از جانم کراهت دارم

به پروردگار بگویید امشب هم به تماشا بنشیند بگویید یاری‌اش را به سر بکوبد بگویید سکوت را به لبانش بدوزد چرا که تک تک ما در این هنگام ابراهیم های خلیلی هستیم که تبر هایمان بُرنده تر از همیشه‌، بر سر و رویش فرود خواهد آمد.

شرمسار از زنده بودن

دهقان همیشه چیزی نو در چنته داره

وقتی از نقد سازنده میگم

نمیدونید چقدر خوشحال شدم

‌ بر مزارِ من بکارید ، ای حریفان بیدِ مجنون تا که معشوقم نگردد لحظه ای غمگین و محزون تار مویم شاخه ی افتاده اش را برگ بخشد ریشه اش بر خواریِ تاریک جانم مرگ بخشد کاسه چشمم شود گلدان متروکی هراسان ترس هایم چون گلِ یخ ،سبز در اوجِ زمستان ای صبا از دوریِ تو بید مجنون شد پریشان پیکرِ او را برقصان گیسوانش را بی افشان یه هدیه ی کوچیک امیدوارم حمل بر جسارت بنده نکنی که دست بردم بر اثر زیبات

بر مزارم بکارید مجنون بیدی کان معشوق نپاید محزون دیری تار مویم شاخکش را برگ بخشد ریشه‌هایش خاریَم را مرگ بخشد کاسه‌ی چشمم گلدانش شود خُرد ز خاک من نهالِ ترس شود گُرد پریشان سازش ای باد صبا وش بکن عریان این زلفِ قبا وش

_کیآنا

دست و پا شکسته

پسرم عمر می‌فروشی آیا؟ زمانم پیر شده مهلت می‌فروشی آیا؟ در مهلکه‌ی دهر کسی یاد بقا نیست این مه طوفنده دگر باد فنا نیست رقص بکن پای بکوب عقربه را کُش جراره‌ی ماتم، نفس زنجره را کُش دلکم پیر شده، کهولت زده جانم فلکم سیر شده نا کوک شده ساز وصالم پسرم طاقت این دار و دیار در نفسم نیست در بقیع قتل عامم کفنم نیست اگرم عمر نداری عقربه ای کند بده یا که نه نیم عمرم را بگیر دیروزم از نو بده گور ها نام مرا از بَر، تنها ساعتم را غسل تعمید بده پسرم دهر نیم جان می‌خری آیا؟ کاسبم پولم نقد مرگم می‌فروشی آیا؟

_کولیآنا

و بعد قرنی عاشقانه