Coconut diaries

متاسفانه در برهه‌ای از زمان هستیم که دیگه مشکلمون هم نونه، هم آب و هم برق، آقای علی عظیمی.

برای تو که نقطه اتصالم به جهانی✨

آدم گاهی نیاز داره بدونه که نبودنش چیزی از جهان کم می‌کنه.

من توی تصمیم‌ گرفتن خوب نیستم و همیشه تصمیمات سختی جلوی روم قرار می‌گیره.

کاش هیچوقت آدمی مجبور نبود خونه‌اشو ترک کنه. بغضی‌ام.

تراپیستم همیشه می‌گه رفتار آدما رو شخصی‌سازی نکنم. یعنی فکر نکنم اگه کسی رفتاری می‌کنه به‌خاطر اینه که من کار اشتباهی کردم. اما من الان مچ خودم رو درحالی گرفتم که داشتم فکر می‌کردم نکنه دوستم از من ناراحته که با اون یکی دوستم گرم و صمیمی صحبت نکرده؟!!

ببینید خودمم نمیدونم دارم چیکار میکنم ولی میدونم که هیچوقت پول ندارم!

نیازمند یه گلدن رتریورم که اسمشو کارامل بذارم.

عاشق گفتگوهای کوچیک با غریبه‌هام.

الان دیگه وقتشه اون کفش پاشنه بلند قرمز موردعلاقه‌مو بخرم برای جشن آخرهفته. آه خدایا.

نپرسید کدوم شهر و کجا، شهر دانشگاهم رو میگم.

احساساتم درمورد اون شهر لعنتی خیلی متناقضه. روزای عادی خوشحالم از اینکه زندگی مستقل دارم و راهی رو میرم که دوستش دارم، روزایی که بارون میاد زیباترین شهر دنیاست، ولی یه روزایی که برخوردم با مردم بیشتره دوست دارم جیغ بزنم و جامه‌دران فرار کنم به نزدیک‌ترین بیابون ممکن.

الان باید رو به روی من باشی، انصاف نیست این صندلی خالی باشه.

گاهی به خودم میام و می‌بینم رفتاری رو که از نظرم درست نیست دارم انجام می‌دم، ولی خب حقیقت اینه که توی تمام موقعیت‌ها رفتار درست داشتن چیز راحتی نیست. گاهی می‌دونیم چی درسته ولی شرایط روحی‌ نمی‌ذاره درست و منطقی رفتار کنیم.

به نظرم نسبت به رفتار واقعی ای که توی زندگی داریم زیادی داریم کصشر فلسفی و نایس مینویسیم تو کانال هامون. با خودمم اصن. با کسی نیستم.

“به دریایی برافتادم که پایانش نمی‌بینم کسی را پنجه افکندم که درمانش نمی‌دانم”

حالا من هرچقدر تلاش کنم مهارت نه گفتنم رو هم بالا ببرم، کافیه یک‌بار با مامانم صحبت کنم و اون دوباره بگه” وای حرکتت خیلی زشت بود، چجوری روت شد فلانی رو جواب کنی؟” تا همه‌چی برگرده به حالت قبلش.

هر چقدر هم بخوایم قایم بشیم، آخرش زندگی میاد سراغمون.