Coconut diaries

استاد موسیقیم بهم حس ناکافی بودن می‌ده. امروز برای اینکه باهاش یک مکالمه‌ای رو شکل بدم داشتم بهش می‌گفتم که یکی از دوستانم هم قبلا شاگردش بوده و حدس بزنید چی شد؟ به دوستم هم دوتا غر زد.

امروز یک کادو تولد دیرهنگام از یک دوست ناز و مهربون گرفتم و خیلی یهویی بودنش لذت‌بخش بود.

توی دو روز گذشته یک جوری تو تنگنای سخت و پیچیده‌ای قرار گرفتم که بیرون اومدن ازش داره رُسمو می‌کشه.

درس خوندن رو یادم رفته.

دوستم داره یه گربه خیلی زشت رو اداپت می‌کنه، هرکی عکس گربه رو می‌بینه بهش میگه این که خیلی زشته از چی این خوشت اومده؟ میگه اخلاقش:)))) زن گربه‌‌اس شوهر که نیست:)))))

امروز از خدا توانایی لازم برای انجام کارهای عقب افتاده‌مو می‌خوام.

موزیک امروز ایشونه.

هربار هم شگفت‌زده می‌شم که مگه اینا از کجا اومدن؟ چقدر رفتارای بیسیک رو خانواده‌شون یادشون نداده؟ چطور ممکنه یه آدم انقدر بی‌ادب باشه و آداب معاشرت ندونه؟

محیط و آدمای این دانشگاه دارن از من کسی رو می‌سازن که من نیست.

ترکیب جالبی که جدیدا کشف کردم شیر + شیر بادام یا فندق داغه، قبلا ترکیب شیربادوم رو با قهوه تست کرده بودم و اونقدرا چیز جالبی نشد.

نمیدونم چطور میتونم این همه زیبایی‌ای رو که امروز شاهدش هستم باهاتون به اشتراک بذارم که دوربین در حقش کم‌لطفی نکنه.

از قشنگی آدم بودن هم اینه که دختر ناشناسی که تو بالکن دانشکده دیدم رول دارچینی‌هاش رو باهام سهیم شد و روز زیبامو تکمیل کرد.

من واقعا خدا رو شاکرم که به لطف تراپی و تجربه‌هایی که به دست آوردم می‌تونم توی موقعیت‌های سخت رفتار درست رو نشون بدم و درگیر خجالت و عذاب وجدان بیخود نشم.

از رفتارای ضد و نقیض خوشم نمیاد، یا همیشه باهام خوب باش و یا کلا باهام حرف نزن. دیگه توان اینو ندارم هرروز فکر کنم که اگه فلانی باهام دوسته چرا پس یک روز گرم و صمیمیه و یک روز دیگه به زور جوابمو می‌ده.

کاش همه روزهام مثل امروزم بود، بارونی، دل‌فریب و نرم و نولوک☁️

انقدر روز زیباییه که دوست ندارم تموم بشه.

انگار هیچ‌گونه ذوق و حس “به دست آوردنی” توی درسای حفظی نیست.

دلم حس اون لحظه‌ای رو می‌خواد که یه سوال ریاضی رو درست حل می‌کردی و حس می‌کردی انیشتینی.

دلم ناگهانی برای ریاضی تنگ شد. کاش یک کتاب تست کنکور ریاضی برای خودم باقی میگذاشتم.

فردا روز دوست داشتنی‌ایه.