اوشین در فرار از خانه

- "چقدر می‌گیری این دار را بسازی؟" + "به من می‌گویند عباس‌آقا صندوق‌ساز. گاهی هم چارپایه‌ای، چیزی، اما دار کار من نیست." - "کار تو نیست؟ تو با چوب می‌توانی یک شهر را بسازی." + " شاید، اما دار را نه می‌سازم، نه بلدم‌" - "چرا نمی‌سازی؟" + "یک وقت آن آدمی که می‌خواهید آویزانش کنید می‌افتد، دست و پاش می‌شکند." - "خوب بهتر، پاش بشکند، دوباره دارش می‌زنیم." + "یک محکوم را چند دفعه دار می‌زنید؟" - "صدبار." + "بیخود!" - "می‌سازی، عوض یکی، دوتا هم می‌سازی." + "آخر عمری واسه‌ی ما تف و لعنت نخر، سروان." - "حکم‌ می‌کنیم که این دار را بسازی. من می‌خواهم این‌جا را بهشت کنم، تو نمی‌خواهی مردم راحت باشند؟" + "تمام بهشت خدا را بگردی یک دار پیدا نمی‌کنی."

|خلاصه‌ شده از کتاب سال بلوا

دست‌های من توانا بودن و معجزه‌گر نه.

کمدی الهی واقعی فقط ایران.

کل‌ پولی که به دست آوردم رو کتاب و پرونده جنایی خریدم. الان یک قاتل بالقوه‌ نرد فقیر هستم.

چرا موندم؟

به ازای هر بچه‌ی سه ساله‌ای که میاد خونه بازی و نه می‌تونه فارسی صحبت کنه نه انگلیسی، یه پدر و مادری وجود داره که می‌خواسته بچه‌ش رو دو زبانه بار بیاره.

پشت لبخندت داشتی خنجر تیز می‌کردی؟

یه عالمه لیبیدو گیر کرده توی جسم و روان ایرانی‌م. یه آب بهم نشون بدن شناگر میشم.

کاش یه مغازه‌هایی باز شه که از این لباسای داداشامون فقط بفروشن.

باور کن منم دوست داشتم آدم آسون‌تری بشم.

بهترین اتفاقای دنیا توو خونه مامان بزرگا میفته‌.