Iffatli ayol

КЕРАКСИЗ  ОНА Қайғуларга сира эгилманг, Армонларга ўксиб енгилманг, Ўтинаман,фақат йиғламанг, Ҳали менга кераксиз она Синовларнинг макрига учманг, Ҳар ташвишнинг белидан қучманг, Мени дея,оромдан кечманг, Ҳали менга кераксиз,она Чопиб юринг тоғларни кезиб, Чаманзору,боғларни кезиб, Оғринманг ҳеч бағрингиз эзиб, Ҳали менга кераксиз,она. Қалбингизга ёғдулар жойланг, Ҳасратингиз сиртмоққа бойланг, Ўзингизни асранг,авайланг, Ҳали менга кераксиз,она. Гарчи ёшлик ўтган бўлса ҳам, Инжиқлигим кетган бўлса ҳам, Ёшим юзга етган бўлса ҳам, Доим менга кераксиз она. ©Мактуба ШАЙДО ✅ Албатта яқинларингизга хам юборинг Кўк линкни босиб каналимизга Oбуна бўлишни унутманг!👇🏼👇🏼👇🏼 https://t.me/iffatli_ayol

"Ёқтириш" билан "севиш" орасида фарқ бор; Агар боғда 🌹бир гулни ёқтириб қолсангиз, уни узиб оласиз, агар севиб қолсангиз, 🌷уни ҳар куни суғориб, парваришлаб турасиз. Айман Ёғий https://t.me/iffatli_ayol

ПОСТЛАРИМИЗГА ЛАЙК БОСГАН МУХЛИСАЛАРИМИЗ СИЗГА ХАЁТ ЙУЛЛАРИНГИЗДА БАХТ, ОМАД ВА ЯХШИЛИК ХАМРОХ БУЛСИН ДОИМ!!! ЛАЙК БОСГАН ҚУЛЛАРИНГИЗ АСЛО ДАРД КУРМАСИН АЗИЗЛАРИМ! https://t.me/iffatli_ayol

​​​​ди..Яна полковник эмиш.. ...Узр сураб ортимга кайтдим...Углимни мактабидан олиб яна сизнинг олдингизга кайтдим касал одамни ташлаб кетолмадим..Шу утган уч кун ичида хотинингиз бир бор йуклаб келмади. Сал узингизга келиб хаётингизни сузлаб бердингиз олис вилоятда ёлгиз яшайдиган онаизорингиз бор экан..Нега бирга яшамайсизлар деган саволимга Онам бу ерга келишни истамайдида дедингиз маюсланиб.. Бир биримизни якиндан таниб такдиримиздан хабардор булиб дустлашиб колдик тез тез телефонлашиб турар эдик. ..Кунларнинг бирида бир хоналарни тозалаб кир булса ювиб куяй дея квартирага келсам сизнинг хонангиз буш..Менга хабар килмай кетиб колибсиз!!! ..Орамизда дустликдан бошка хеч нарса йук тугри..аммо галати булар экан..Оилангизга кайтганингизга хурсандман.. Кунларнинг бирида менга телефон килиб анчадан бери Онангиздан хабар ололмаганлигингизни айтиб вактим булса бир хабар олиб келишимни илтимос килдингиз..Мен йулга тушдим муштипар бир Онани савоб учун курсам куриб келибманда..Сиз берган адрес буйича бир уртача ховлини топиб бордим Онангиз мени кучок очиб кутуб олдилар атрофимда минг айланиб ургулганлари сари Онам ёдимга тушиб кунглим бушаб кетди..Бизлар Она Бола булиб кетдик энди фурсат топдим дегунча Онамизни хузурларига чопар эдим.. Сизни баъзан куриб колар асосан телефонлашиб турар эдик. Кунларнинг бирида Онамизни Тошкентга олиб келдим бир келинг дедингиз..Энди мен хам шахарда уз уйимга эга углим олийгох талабаси ишларим юришиб дукон очган пайтларим..Совга салом олиб уйингизга бордим хеч сухбатимиз тугай демасди эртаси куни Онамизни уйимга олиб келдим.. Уч кунлардан сунг хотинингиз келди йиглаб яна шикоятини бошлади: -Эрим кимнидир яхши куради.. У кетгач Онамиз: -Энди армоним йук боламни хам уз яхши кургани бахти бор деб колдилар. -Онажон ким у мен билмас эканман дедим хайрон булиб. Онажон менга ажабланиб карадилар: -Сизда болам.. ..Бемор инсонни кунгли учун бу гапга хам кундим..Майли болам узига тинч деб уйласинлар..Бу Онажон билан сунги учрашувимиз экан..Орадан бир неча кун утган.. Тонг сахар телефон колиб,,Онамдан ажралиб колдик "-деганингизда хеч ишонмадим...Уларни сунги йулга бирга кузатдик.. ..Йиллар бизнинг дустлигимизни мустахкамлади..Хар гал менга нимадир демокчи булсангиз: -Аёлингизнинг куз ёшларини артинг мени Фарзандларимнинг етимлиги етади сиз угил кизингизни етим килманг дея кайтарган пайтларим бир кун келиб сизни узга билан кураман деб уйламаганман. ..Бахорни яхши кураман..Кишни хам яхши куришни ургандим.. у мендан Сизни айирди..Кор ёгаяпти..Бир чиройли..Корга махлиё булиб турар эканман кимдир кулимдан тортди, -Нурия сиз яхши юрибсизми?. Ёнингиздаги аёлга мени таништирмай хол ахвол сурай кетдингиз. -Качон келдингиз?! -Нурия.. -Хозиргина аэропортдан чикдим.. -Нега айтмадингиз кутуб олардим..ха дарвоке узр айтгандингиз.. -Оввора булиб нима киласиз Полковник сиз банд одам..Узим кетавераман. Майли бахтингизни топганингиз чин булсин.. -Нурия...Шошманг.. Мен сизни хамон севаман лекин нима килай Сиз менга имкон бермадингиз..Ахир бу хаёт истаги эркак киши излаганини уйидан топмаса кунглидаги инсон уни рад этса.. Сиз ёнингиздаги аёлга парво хам килмай гапира бошладингиз.У бир оз бир сизга бир менга караб тургач шартта оркасига бурулиб югуриб кетди..Ёшгина аёл... -Энди..-узингизни окламанг шарт эмас Полковник..Ортидан боринг Кайтаринг.. -Йук..Мен чарчадим..Мени кечиринг.. ...Аста сиздан узоклашдим. СУНГИ БОР кузларингизга бокиб хайрлашмокчи эдим..Аммо ортимга карамадим.. .Накадар огрикли холат.. ...Ох менинг кадримга етмаганим..Мен Бировни бахтини омонат олишни истамадим..Бахт нима Узи??? ─┅─═इई🌸🌺🌸ईइ═─┅─ https://t.me/iffatli_ayol

​​📝​​Севги ва ажирим. "-Тўхтаб туринг... Илтимос... Сиз психологмисиз? Менинг ҳаётим остин-устин бўлиб кетди. Ўзим ҳам тушунмаяпман нима бўлаётганлигини... Менга ёрдам беринг... -Севиб қолдингизми?  -Қаёрдан билдингиз? -Ҳаётим остин-устин бўлиб кетди!” деганингиздан... -Ҳақиқатдан психолог экансиз. Тавба, билиб қўйдингизку...  -Нима қиламиз? Хотирангиздан ўчириб берайми?  -Иложи борми?  -Ҳа, севгини хотирангиздан ўчиришнинг иложи бор.  -Қайтаришнинг иложи йўқми?  -Йўқ, қайтаришнинг иложи йўқ... Психолог қабулидан лавҳа “...Мен оиласи бор эркакни яхши кўриб қолдим... Турмушдан ажраганимга олти йил бўлади. Хотини бор эркакни яхши кўриб қолиш азобини тушунтиришим қийин сизга. Айтганча, сизнинг турмуш ўртоғингиз борми? Менинг бу гапларимни эшитиб ёмон кўриб қолмайсизми?  Психолог: Оилам, турмуш ўртоғим, келиним, ўғлим қизим бор. Аммо, бу ҳаёт синовингиз мен сизнинг пешонангизга ёғганларини эшитиб ёмон кўриб қолмайман, ишонинг. Давом этаверинг, эшитаяпман... ... Мени эса икки ўғлим бор. Турмуш ўртоғим аварияда вафот этган. Тўғриси қачонки оилада эр-хотин чиқишмаса хотин эрини ёмон кўриб қолиши мумкин. Лекин ҳеч қачон эрига ўлим тиламаслиги керак экан. Мен эрим билан олти йил яшадим. Олти йил ичида инсон ичига қанча зардоб сиғишининг иложи бўлса, шунча азобни ичимга ютган хотинман. Эрим тадбиркор эдилар. Худо раҳмат қилсин далага пахта, экин экардилар. Уйимизда ишчилар, теримчилар, трактористу, машина тузатувчи усталарнинг кети узилмас эди. Уларга ош-овқат деганидек. Мол-ҳол, қайнона-қайнота, нон ёпишу қозон қайнатиш деган юмушлар бўлади қишлоқда. Яна свет ўчиб қолишини айтсам. Эрим ўша ишчиларга ҳам “ўйнаш” қилиб ураверарди. Менинг айбим нима? Уларга овқат беришим керак эди, овқатларини бердим десам ҳам тушунмасдилар. Ҳар сафар ноҳақ калтакланганимда уни ичимдан қарғардим. Нимаям қила оламан тан олмасдан... Бу дунёдан ўлиб қутилди. Мен эса унинг жаҳлидан, зуғумидан, заққум егандек уйидаги меҳрга очарчиликдан қутилдим. Ўлганларида ҳеч ниманиям сезмапман. Ўғлим етим қолгани-ю, ўзим бева қолганимни тушунмадим ҳам.  Кейин мени ўйдан ҳайдашди... Тошкентда бир укам ўқирди. Шу жойга келиб бир катта ишхонанинг ҳам ош-овқатини қилишга ва тозалаб беришга иш топдим.  Кўриб турибсиз чиройли аёлман. Бир эркак кўзимдаги мунгни ва баъзан йиғлаб пол артаётганимни кўрибди. Кейин кўнглимни сўради. Ҳаётимни айтиб бердим. Менга бу одамнинг раҳми келди... Яхши гапириб кўнглимни кўтаришга ҳаракат қиларди. Бир куни 8 мартга атаб ҳаммани табрикладилар, аммо менга бир атир совға қилибдилар. Мен тўғриси бу одамни яхши кўриб қолдим. Ўзимга қарашни бошладим. Сочимни бошқачароқ қилиб турмакладим. Ҳамма аёллар менинг озғинлигимга ҳавас қилишарди. Бу озғинлик эмас азадорлик, бахтни ҳис қилмаганлик, табассум йўқлиги, аёл эмаслик, битта қозиқга айланиш, касалманд кайфият эканлигини қаердан ҳам билсин бахти бутун аёллар.  Ҳулласи... Менинг виждоним қийналишни бошлади. Аллоҳ олдида ҳам ўзимни гуноҳкор ҳис қилишни истамасдим. Бу одамнинг менга берган ёрдамларини ишхонамиздаги бухгалтеримиз ва бошқа ишчилар ҳам сезишарди. У одам менга никоҳ таклиф қилди. Мен аёлининг билиши кераклигини айтганимда Аллоҳ билса бўлди” дедилар ва мен бу гапга рози бўлдим.  Азобим янада кўпайди. Хотини бу ҳақда билди. Менга бир хоналик уй олиб бергандилар ва ҳафталик рўзғоримни қилиб берардилар. Уй тўққизинчи қаватда эди. Бир куни аёллари тўққиз қават уйнинг олдига келиб бор овозлари билан “....!”, “....!!” “Сен менинг эрим билан....!” деб ярим соат бақирди. Қандай қилиб ошхонага бориб пичоқ олганимни ва қорнимга суққанимни билмайман... Бугун қирқинчи кун. Аввал эримни қабрга кўмдим. Энди мен ишонган эркакни никоҳли эримни қалбимнинг қабрига кўмдим.  Менга ёрдам беринг... Бу севгидан қутилай...  Шу аёл эри билан бахтли яшасин... Мен эса яна оч-наҳор... Ноним-ошим бору, лекин яшашга иштаҳаси йўқ семиз, бахти бутун аёллар орзу қилган озғин аёлга айланай...  Севгимни хотирамдан ўчириб беринг... Опажон... ─┅─═इई🌸🌺🌸ईइ═─┅─ https://t.me/iffatli_ayol

​​— Мен нима қилай? У аёлни ўзи узукни сотиб олишга зўрға кўндирган эдим. Назаримда, у узукни сотади, ўзи шунақа иш билан шуғулланади. Беш-ўн сўм фойда кўрмаса, бу ишни қилмайди-ку, — деди Дилафрўз. Нодира яна кимга сарғайсин? Жонининг бир парчасини узгандек бўлиб, узукни Дилафрўзга бериб юборди. Йўқ, у буюмпараст эмас эди, фақат узук бувилари, оналарининг бармоғига тақилган ёдгорлик эди-да. — Қани тур, Нодира, бу дунёнинг ташвишларини унутиб, бир сакрайлик. Бизнинг ашуламиз бўляпти. Нодирани хаёллар бағридан Дилафрўзнинг овози олиб чиқди. Анчадан буён кўришмаган дугонаси тепасида жилмайиб турарди. — Э, қўявер, кўнглимга рақс ҳам, ашула ҳам сиғмайди. Нодиранинг чиндан ҳам йиғи бўғзига келиб тиқилиб турарди. — Тур, тур, ўртоқ! Ўғлингнинг боши омон бўлсин! Эрта бўлмаса, индин кириб келади. Ҳозир аввалги замон эмас, билмай жиноят қилиб қўйганларга енгиллик бўляпти. Дилафрўз Нодиранинг қўлидан тортиб турғазди. Нодира шўх мусиқа оҳангларига истар-истамас айланар экан, Дилафрўзнинг баланд кўтарилган мармардек оппоқ қўлларига қаради. Боя унинг бармоқларига нур сочиб турган биллур кўзли узук йўқ эди! «Боя сенинг кўзингга кўринган, менда унақа узук йўқ, демоқчи-да бу билан… Эҳ, ундан кўра: «Нодира, ўшанда ёлғон гапиргандим. Сенга пул жуда зарурлигидан фойдаланиб, узукни арзон гаровга сотиб олдим», деганида мен бу қадар қийналмасдим? Наҳот дўстлик деган улуғ туйғунинг баҳоси шунча арзон бўлса…» — Элбекдан дарак борми? Хабарлашиб турибсизларми? — иккови бир-бирига жуда яқин келганида Дилафрўз сўради. — Ҳа, яхши.  Яқинда  чиқса керак! — Чиқмасаям ўзингни ўтга солма, бурнига сув кириб чиқади. Бундан кейин қадамини ўйлаб босади. Нодира индамади. Қани эди, ҳозир ўртоғига: «— Мен бармоғингдаги узукни кўрдим», — дея олса. Шундай деса, Дилафрўз нима дер экан? «Бегонага кетмасин, деб ўзингга қайтариб бериш ниятида ўша аёлдан қўлимга пул тушганда сотиб олгандим», деса-чи? Нодиранинг ёнига келгунча бирон баҳонани ўйлаб келгандир ахир?! У Нодиранинг бугунги тантанага келишини билмаган-ку, «Боласи қамоқда, бунақа тантаналарга айтишмайди», деб ўйлаган, ўз ўйларига ўзи ишонган ҳам. Мусиқа давом этар, Дилафрўз Нодиранинг атрофида айлана бошлаганди.  Шунда Нодиранинг тилидан бехос бир жумла сўз чиқиб кетди: — Қайтади ўғлим. Ахир биллур кўзли узугимни қайтариб олиб беришга сўз берди-ку… Қутлибека РАҲИМБОЕВА •┈┈┈┈•🌸••✾••🌸•┈┈┈┈•      https://t.me/iffatli_ayol       •┈┈┈┈•🌸••✾••🌸•┈┈┈┈•

📝БИЛЛУР КЎЗЛИ УЗУК.. У довдираб қолди, аниқ довдиради. Нодиранинг кўзи Дилафрўзнинг алламбало тошлар қадалган кўйлаги ёки шу кўйлакка мос, яъни пошнасида ялтироқ «кўзча»лар порлаб турган туфлисига эмас, айнан бармоғидаги биллур кўзли узугига тушди. Тағин у Дилафрўзнинг қўлларини беихтиёр мўъжазгина сумкачаси остига бекитганини ҳам сезди. Ичида нимадир узилиб кетгандек бўлди. Лекин ўзини тутди. — Тузукмисан, Нодира? Яхши юрибсанми? Акамлар, жиянларим… — Дилафрўз шошиб-пишиб сўрашар экан, овози ҳам титраб чиқди. Нодира ўзини тутди. Агар олдинги тезоб, бировда гапи бўлса, айтиб олмагунча аламдан чиқмайдиган Нодира бўлганида эди, ҳозироқ Дилафрўзнинг ёқасига ёпишар: — Сени дўст деб юрсам, душманнинг ишини қилган экансан-да! «Сирим фош бўлмайди», деб ўйлаганмидинг? Йўқ, Худойим чевар, ҳамма нарсани ўрнига қўйиб қўяди. Суф-эй сендай ўртоққа», — дея аламидан чиқар эди. Йўқ, кейинги олти ой мобайнида бошига тушган савдолар уни оғир-вазмин бўлишга, кўп нарсани ичига ютишга ўргатди. Шунинг учун ҳеч нарса бўлмагандек жилмайиб: — Яхшимисан, Дилафрўз? Жуда очилиб кетибсан. Илоё, кўз тегмасин. Ҳамиша шунақа ёш, чиройли бўлиб юр! — деди-да, «Сизнинг столингиз ўттиз саккиз», дея тирсагидан тутган сарвқомат қиз тарафга қайрилди. — Эссизгина, столинг бошқа экан. Ўтираверайлик-чи, балки, алмашиб олармиз, — деди Дилафрўз. У ҳануз сумкачаси билан қўлини бекитиб турарди. Нодира ҳам сохта афсус билан: — Шунақа экан… Столимиз бир бўлганда гаплашиб ўтирардик. Ҳа, майли, ростдан ҳам ҳали алмашиш имкони бўлар, — деди-да, қизга эргашди. Нодира тепаси гуллар билан ясатилган бу кошонага кирган пайтида: «Нимага келдим ўзи? Таклифнома берди, ҳамма ҳам бунақа эҳтиромга лойиқ кўрилаётгани йўқ-ку, деб югуриб келавердинг», дея ўзини койиган бўлса, ҳозир Дилафрўзни кўргач, келганига суюнди. Демак, жонажон ўртоғи уни тугаганлар қаторига қўшиб қўйибди-да. «Нодиранинг ўғли тўрт девор ичига кириб кетди. Энди унинг юзи қора бўлди, уни нуфузли аёллар саноғидан чиқариб ташлайди», деб ўйлабди-да. Чучварани хом санабди. Ҳали-бери Нодиранинг шохи синмайди. Уни давралар тўридан пойгакка тушириш хамирдан қил суғургандек осон иш эканми?! Нодира тадбир муносабати билан ўзига оро берган аёллар даврасида ўтирар экан, ён-верига қараб, Дилафрўзни қидирди. «Мен уни кўрмаётган бўлсам-да, у мени кўриб ўтирганига ишончим комил. Юраги потирлаётганмикин? Олдимда ёлғони фош бўлиб, обрўсизланганидан сиқиляптимикин ё «Бопладим, ажаб бўлди», деяётганмикин?» Ҳамма жой-жойига ўтиргач, сана муносабати билан ташкил қилинган тантана бошланди. Бири-биридан сермазмун нутқлардан сўнг санъаткорларга навбат берилди. Нодира атрофидаги гулдай тебранаётган аёлларга қараб ўтирар, фикрини жамлашга уринар, лекин хаёллари сочилиб кетаверарди… «Ўғил-қизимдан тиндим.  Энди бемалол яйраб юрсам бўлади…» Ҳарҳолда, Нодира бу гапни шукроналик билан гапирган бўлса-да, барибир, Худойимга хуш келмадими, бундан тўрт-беш ой аввал ҳаёти остин-устун бўлиб кетди. Ўғли кечаси машинасида бир одамни уриб кетди. Албатта, оғир жароҳат олган қирқ ёшлардан ошган эркакнинг ўзи улфатчиликдан келаётган, яхшигина кайфи бор экан. Энг ёмони, Нодиранинг ўғли Элбекнинг ёнида қиз боланинг борлиги… Элбек онаси билан хотинига: «Ишхонада эдим, ойнинг охири бўлгани учун ҳисоботимни тугатиб қўяй, деб қолиб кетибман. Бу қиз бекатда турган экан, қўл кўтарди. Исмини ҳам, кимлигини ҳам билмайман. Манави одам йўлнинг ёқасида турган эди, бир қадам қолганда юриб юборди. Тормозни босишга улгурмадим», дея қасам ичса-да, Нодиранинг ҳам, келини Гулнозанинг ҳам кўнглига тушган шубҳа аримади. Гарчи Нодиранинг синглиси: — Опа, кўнглингизни тўғри қилсангиз-чи! Агар Элбекнинг  ёнида ўтирган ўша қиз билан бир балоси бўлганида уни сизга, айниқса, Гулнозага кўрсатиб ўтирмасди-ку. Ўша заҳотиёқ ҳайдаб соларди… — дея опасининг кўнглидан шубҳа-гумонларни ҳайдамоқчи бўлса-да, Нодира билан Гулнозанинг қовоқ-тумшуғи очилмади.

Ўзимга керакман ! Ҳамма иш, ўқишда, уйда бир ўзим. “Қачон қайтишаркин?”.  Эшикда кўзим. Ўзимга қоровул, қўриқчи - ўзим. Мен керак эканман ўзимга ўзим. Сочимни тарайман уч- тўрт кунда бир. Катта тишли тароқ, сийрак соч кампир. Кимдир тараб қўйса оғрийди ахир. Мен керак эканман ўзимга ўзим! Ёлғиз қолсам дарров сураман хаёл. “Умрим қандай ўтди?”- Бераман савол. Берган саволимга жавобим тайёр: Мен керак эканман ўзимга ўзим! Зиналардан чиқиш баъзида мушкул. Тутқичидан тутсам бўлар сал енгил. Дейман : “ Тўхтама ҳеч! Олға бос! Интил!” Мен керак эканман ўзимга ўзим! Салга қоқиламан, юраман аста. Елвизак, нам ҳаво тегар бир пасда. Эҳтиётим қилай бўлмасдан хаста. Мен керак эканман ўзимга ўзим! “Хой, пайпоғим қани?”. Хой, ҳассам қани?” Демасдан топаман қидирганимни. Оғирлигим тушмас кимгадир мани. Мен керак эканман ўзимга ўзим! Таомим тутмасин ҳеч ким оғзимга. Тўкиб сочсам ҳамки солай оғзимга. Ичган сувим тиқилмасин бўғзимга. Мен керак эканман ўзимга ўзим! Муҳтож бўлмай ҳатто суйган боламга. Сарғайиб, термулиб боқмай оламга. Истиғфор айлансин кунлик ноламга. Мен керак эканман ўзимга ўзим! Етмиш беш минг Таҳлил айтаман ўзим! Такбир, Таҳмид, Тасбеҳ айтаман ўзим. Шунга қодир қилгин Аллоҳим ўзинг! Мен керак эканман ўзимга ўзим! Таҳоратга ғайрат, намозга куч бер! Ҳожатимга ярай оқса ҳамки тер. Бағрига олмасдан қаро тупроқ - ер! Мен керак эканман ўзимга ўзим! Намозимни кимдир ўқиб беролмас. Рўзамни бировлар тутиб беролмас. Қабрда бир кеча туриб беролмас. Мен керак эканман ўзимга ўзим! Тўрт мучам- кўз, қулоқ, оёғим, қўлим. Соғ саломат бўлсин! Омон вужудим! Эшик қоқмасидан Фаришта - ўлим. Мен керак эканман ўзимга ўзим! Шаҳодатни айтай кимдирмас, ўзим. Аллоҳ лафзи  бўлсин охирги сўзим. Гўзал хотимага етишиш учун. Мен керак эканман ўзимга ўзим! Муаллифга рахмат ༺🌸༻🌺༺🌸༻ https://t.me/iffatli_ayol

КУН МЕҲМОНИНГДИР. УНГА ЯХШИ МУОМАЛА ҚИЛ, ТОКИ КЕТГАНДА ЯХШИЛИГИНГ ҲАҚИДА ГАПИРСИН... Ҳасан Басрий ҳазратлари https://t.me/iffatli_ayol