نردبان فقاهت

✔️ درس تفسیر آیت الله جوادی آملی 94/11/05 🔹 دين که به ما مي‌گويد: «طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِيضَةٌ» نه «فَرِيضٌ»! از بس فرا‌گرفتن علم واجب است که «تاء مبالغه» آورده است، نه «تاء تأنيث». نفرمود: «طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِيضٌ»، فرمود: «فَرِيضَةٌ». اين «طَلَبُ الْعِلْمِ» که فريضه است، مرحوم کليني از وجود مبارک پيغمبر و از ائمه ديگر (عَلَيْهِمُ الصَّلَاةْ وَ عَلَيْهِمُ السَّلَامْ) نقل کرد، آن هم به صورت حصر! يعني اين ديني که به ما گفته طلب علم و عالِم شدن واجب است، اين دين به ما گفته که چه بخوانيد و چه علمي را فراهم کنيد، فرمود: «إِنَّمَا الْعِلْمُ ثَلَاثَةٌ: آيَةٌ مُحْکَمَةٌ أَوْ فَرِيضَةٌ عَادِلَةٌ أَوْ سُنَّةٌ قَائِمَة» {اما} ما گفتيم «آيَةٌ مُحْکَمَةٌ» فقه و اصول! «فَرِيضَةٌ عَادِلَةٌ» فقه و اصول! «سُنَّةٌ قَائِمَة» هم فقه و اصول! که وضع حوزه‌ها به اين صورت درآمد! 🔸 اگر يک کلامي بود، در تفکّر وهابيّت بود، در معناي امامت بود، در معناي ولايت بود، در معناي رسالت و معناي خلافت بود، همان‌طوري که طلبه‌ها فقه و اصول را ياد می‌گرفتند، يک دوره کلامِ عالمانه را هم ياد مي‌گرفتند! الآن شما بايد تازه بديهيّاتِ علم کلام را براي عدّه‌اي ترجمه بکنيد! معناي آن اين است که اين هفته وحدت يا تقريب -ما يا مجمع تقريب- با موعظه کار کرده است، نه با علم! همه آمديم و گفتيم وحدت چيز خوبي است، اختلاف نداشته باشيم، اختلاف يک چيز بدي است: ﴿وَ لاَ تَفَرَّقُوا﴾اما چطور وحدت داشته باشيم، چطور «توسل» حق است، چطور «شفاعت» حق است، چطور تفکر وهابيت باطل است و مانند اين‌ها را نگفتيم! تا اينکه امروز دست به اسلحه بردند و ما تازه شروع کرديم به بحثهاي کلامي. 🔹 غرض اين است که ما بخواهيم با موعظه مشکل خودمان را حلّ بکنيم، اين حلّ نمي‌شود! با علم مي‌شود مشکل را کم کرد، گرچه حلّ نهاییِ آن دشوار باشد. @Nardebane_feghahat