Bade To 🌱

خدای من ... پروردگارا ... از تو آمده‌ام و دوباره به سوی تو بازخواهم گشت. اگر این جدایی پایان نیابد، فردایم را نخواهم دید. پروردگارا، از تو التماس می‌کنم، او را دوباره به من برسان. شاید دلش می‌خواهد برگردد، اما غرورش مانع اوست. او هم مرا بسیار دوست دارد، باور کن بدون من نمی‌تواند زندگی کند. نمی‌تواند دیگری را به جای من در آغوش بگیرد. پروردگارا، راه چاره‌ای پیدا کن، ما را دوباره به هم برسان. شاید دلش می‌خواهد برگردد، اما غرورش مانع اوست. او هم مرا بسیار دوست دارد، باور کن بدون من نمی‌تواند زندگی کند. نمی‌تواند دیگری را به جای من در آغوش بگیرد.

با کوه‌ها سخن گفتم، اما حتی پژواک صدایم بازنگشت. چشم به جاده‌ها دوختم، اما یارم نیامد. یک عمر به انتظار نشستم و تقدیر به رویم لبخند نزد. زخمم از خودم هم عمیق‌تر است و هیچ درمانی برایش پیدا نمی‌شود. ببار ای چشم من، آن‌قدر ببار که کسی صدایت را نشنود. بگذار هیچ‌کس از طوفانی که در دلم برپاست باخبر نشود. یارم دور است؛ بگذار حتی نامش هم بر زبان‌ها جاری نشود. نبودنش هر لحظه مانند خنجری بر جانم فرود می‌آید. سکوتی به سنگینی یک گور در تمام وجودم نشسته است. حسرت، سایه‌به‌سایه دنبال منِ غریب می‌آید. هنگام رفتن، فقط چند جمله از خود به یادگار گذاشت. و همان چند کلمه، هنوز هم قلبم را می‌سوزانند. خون گریه کن ای دل من، اما نگذار کسی صدایت را بشنود. بگذار هیچ‌کس از آشوب درونت باخبر نشود. یارم دور است؛ نامش را بر زبان نیاورید. نبودنش هر لحظه خنجری بر قلب و جانم می‌زند. درناها از فراز این غربت عبور می‌کنند. اما هیچ‌کدام خبری از یارم برایم نمی‌آورند. من خودم، با دستان خود، او را از دست دادم. و حالا بهار عمرم، آرام‌آرام پژمرده می‌شود.

باز هم همان اتاق، همان سکوت... سایه‌ای قدیمی به دیوار تکیه داده است. روی میز، لکه‌ی خشک‌شده‌ی چای روی فنجانت مانده؛ تنها نشانه‌ی واقعیِ باقی‌مانده از ما. قدم‌هایم در خیابان سنگین و بی‌میل‌اند. در چهره‌ی هر رهگذری، ردی از تو را می‌بینم. گوشی‌ام ساکت است؛ شبی بدون هیچ پیامی. درست وقتی فکر می‌کنم عادت کرده‌ام، درونم بی‌صدا دوباره می‌سوزد. شاید حق با تو بود، شاید این من بودم که کم گذاشتم. با این حال، دیگر بازگشت به این داستان برایم ممکن نیست. هنوز هم با شنیدن نامت، دلم می‌لرزد. اما به خودم قول داده‌ام... دیگر عاشق نمی‌شوم؛ قلبم بیش از حد خسته است. روحم از تکرار دوباره‌ی همان داستان به ستوه آمده است. درهای دلم مدت‌هاست بسته شده‌اند. حتی اگر کسی در بزند، در را باز نمی‌کنم و در سکوت می‌مانم. دیگر عاشق نمی‌شوم. نام من، آخرین سطرِ دفتری است که هرگز پاک نمی‌شود. این عشق، مثل قولی شکسته روی لب‌هایم مانده است. حتی اگر چشمانم از گریه پر شوند، دیگر هرگز به گذشته برنمی‌گردم.

هر کجا که هستی، خبری از خودت بفرست. نیمه دیگر وجودم پیش تو جا مانده است. اگر نیایی، نمی‌توانم زندگی کنم. تمام فرداهایم پیش تو مانده‌اند. گرمای دستانم... بهارهای زندگی‌ام در میان موهای تو جا مانده‌اند. گرمای دستانم... بهارهای زندگی‌ام در میان موهای تو جا مانده‌اند. امیدهایم در قلبم هستند، اما چشمانت در نگاه من جا مانده‌اند. امیدهایم در قلبم هستند، اما چشمانت در نگاه من جا مانده‌اند. در سرزمین تاریکی‌ها گرفتارم، تمام روشنایی‌هایم پیش تو مانده‌اند. همراه با دردهایی هستم که هیچ‌گاه پایان نمی‌یابند.

تنم مانند برده‌ای در برابر تو از پا می‌افتد. گرمای درونم تغییر می‌کند، با هم به سوی جنوب می‌رویم. بگذار دلم بسوزد؛ اگر قرار است بسوزد، بگذار بسوزد. کی وقتش می‌رسد، عزیزم؟ اگر الان نباشد، پس کی؟ حتی اگر نتوانند تحملم کنند یا دوستم داشته باشند، دل من پاک است، هرچند قلبم بازیگوش است. حتی اگر نتوانند تحملم کنند یا دوستم داشته باشند، درون من پاک است، قلبم بی‌آلایش است. مرا پیش رویت بینداز، من از عشق تو مست شده‌ام. آفتاب حتی خالکوبی گل پاییزی‌ام را هم رنگ‌پریده می‌کند. مرا هم به آغوشت بکش؛ من از مدت‌ها پیش فقط از آنِ تو شده‌ام. وقت ما کم است؛ ببین، تابستان در راه است.