Bade To 🌱

دلتنگی‌ها با جدایی آغاز می‌شوند دل می‌سوزد و در سکوت گریه می‌کند تمام خاطرات دوباره زنده می‌شوند انگار که هرگز به پایان نرسیده‌اند معشوقی که چشم‌انتظار بازگشتش هستی، انگار که قرار است دوباره برگردد...آهسته‌آهسته، مثل آتشی زیر خاکستر تمام وجودت را در بر می‌گیرد پس از آن، حال و هوای عجیبی پیدا می‌کنی گاهی نسیم جدایی، همچون بادی می‌وزد در پیِ معشوقی که رفته است... آهسته‌آهسته، مثل آتشی زیر خاکستر تمام وجودت را در بر می‌گیرد پس از آن، حال و هوای عجیبی پیدا می‌کنی گاهی نسیم جدایی، همچون بادی می‌وزد در پیِ معشوقی که رفته است...آن‌هایی که از هم جدا می‌شوند، در ابتدا سکوت می‌کنند به دنبال خوشبختی در جایی دیگر می‌گردند اما در حقیقت، حسرت روزهای گذشته را می‌خورند آن‌هایی که از هم جدا می‌شوند، در ابتدا سکوت می‌کنند به دنبال خوشبختی در جایی دیگر می‌گردند اما در حقیقت، حسرت روزهای گذشته را می‌خورند این است جدایی؛ فقط کسی که آن را تجربه کرده، می‌فهمد... آه، جدایی... 🥀

به تو چه ربطی داره؟ خب، اگه دوستت دارم یکم زیادی به خودت مغرور شدی، حواست باشه زمین نخوری خودت هم می‌دونی اینا فقط بهونه‌ان دارم با گفتن «خدایا صبرم بده» تماشات می‌کنم بذار با دردسرهای خودت بسوزی، بازم هیچ‌کس بهتر از من گیرت نمیاد ما چه پل‌هایی که پشت سر نذاشتیم، دیگه ولمون کن، بابا! دارم با ملایمت پیش می‌رم، خوب می‌دونم چه بلایی سرت بیارم بیا، بیا، با این یکی حرف بزن عشقم، بهتر از این پیدا نمی‌کنی عزیزم، این دردسرها مال خودمن، خودم بزرگشون کردم، دونه‌دونه و قد و نیم‌قد خجالت نکش، هنوز برات جا دارم، تو هم یکی دیگه بهشون اضافه کن تو منو نمی‌فهمی، مگه نه؟ اصلاً برات مهم نیستم؟ وقتی هوس‌هات فروکش کرد، اون‌وقت می‌بینمت!

شاید یک روز دلتنگ شوی... وقتی با مردان دیگری، در شهرهای دیگری قدم می‌زنی؛ اولین رمانی که خواندی، اولین مردی که دوستش داشتی، از دردهای واقعی‌ات، حتی از تنهایی... شاید چشمانت پر از اشک شود، اما در برابر مردان دیگر، در شهرهای دیگر، اشک‌هایت را پنهان کنی... شاید یک روز دلتنگ شوی... تنهایی را از چشمانت پاک کن، آن لحظه نامم را در گوش دیوارها زمزمه کن... هزار خنجر در پشتم فرو رفته، و هر هزار تای آن هم‌نام تو هستند؛ همه‌شان شیفته‌ی تو هستند... تنهایی را از چشمانت پاک کن، آن لحظه نامم را در گوش دیوارها زمزمه کن... هزار خنجر در پشتم فرو رفته، و هر هزار تای آن هم‌نام تو هستند؛ همه‌شان شیفته‌ی تو هستند...

روزها و شب‌ها چطور ما را رها کردند و رفتند؟ آن سال‌های طولانی که پیش رو داشتیم، کجا هستند؟ این ایستادن غمگین و شکسته، این تسلیم شدن، برای چیست؟ این رؤیا چیست؟ این تصاویر از آنِ کیست؟ سال‌ها، سال‌ها... تارهای نقره‌ای بر موهایم نشاندید، گل‌های پژمرده به دستانم سپردید، و خطوط عمیقی بر چهره‌ام حک کردید. سال‌ها، سال‌ها... چرا روزها این‌قدر سنگین و جان‌فرسا می‌گذرند؟ آن روزهای گذشته کجا هستند؟ شما کجا و چگونه به پایان رسیدید؟ دیگر نمی‌توانم، دیگر نمی‌توانم... دیگر راه بازگشتی به گذشته ندارم. با تمام وجود زندگی کردم، اما بسیار خسته‌ام، دیگر توان بازگشت ندارم. دیگر نمی‌توانم، دیگر نمی‌توانم... دیگر راه بازگشتی به گذشته ندارم. با تمام وجود زندگی کردم، اما بسیار خسته‌ام، دیگر توان بازگشت ندارم.

ترسو... نمی‌تونی بری و بعد منو از هیچ به حساب بیاری دیگه به رفتنت عادت کردم، پاهاتو از اینجا بردار کم‌کم دارم به خودم میام این دنیا دروغ بود در واقع، هر چیزی که توی این دنیاست ناقصه اگه ازش بپرسی، چقدر عاشق بود و حالا داره از پا درمیاد می‌گفتی هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو از هم جدا کنه اما تو اصلاً چه‌کسی بودی؟ ترسو! حتی وقتی به چشم‌هات نگاه می‌کنم، نمی‌فهممت مگه نه؟ همیشه چیزی رو از من پنهون می‌کنی بهم بگو عزیزم چون من نتونستم همه می‌رفتن و با میل خودشون راه خودشون رو پیش می‌گرفتن چطور این‌قدر خوب با من بازی می‌کنی؟ هیچ مدرکی پیدا نکردم، مگه نه ؟ برگرد به خواب خودت منو اشتباه برداشت نکن فکر نکن چون بهت فحش نمی‌دم، لایقش نیستی بی‌خیال، برو، به سلامت! هیچ‌کس حریفم نشد حتی ده نفر هم به اندازه تو نتونستن منو از پا دربیارن اما فقط تویی که منو به خاک می‌کشونی دروغ نمی‌گم، هیچ‌وقت نتونستم ازت دل بکنم...