توپولی

❖ چیزی که روی تابلو نیست بنجامین گراهام، اقتصاددان و سرمایه‌گذار آمریکایی و پدر مکتب سرمایه‌گذاری ارزشی، سال‌ها رفتار بازار و رابطه قیمت و ارزش رو مطالعه کرد. یه نکته ساده داشت: هرچی قیمت بالاتر بره، هزینه اشتباه بیشتر می‌شه. در اوج بازار، خوش‌بینی کم‌کم تبدیل به انتظار می‌شه؛ همه برای ادامه رشد، اتفاق‌های بزرگ‌تری رو پیش‌بینی می‌کنن. بعد فقط کافیه یک اتفاق، یک فضای منفی یا حتی یک انتظار برآورده‌نشده از راه برسه. قیمت می‌ریزه و همه دنبال مقصر می‌گردن. اما بازار همیشه با یک اتفاق بزرگ برنمی‌گرده؛ گاهی فقط کافیه واقعیت، کمی پایین‌تر از انتظاری باشه که قیمت از قبل ساخته. @topoli

یک دلیل، اهل فهم را قانع می‌کند؛ چهل دلیل، نادان را نه. اهل فهم حقیقت می‌خواهند، نادان فقط تأیید خودش را. حضورتون زیباست. 🩵 @topoli

❖ چیزی که روی تابلو نیست وارن بافت، سرمایه‌گذار افسانه‌ای و مدیر برکشایر هاتاوی، سال‌ها روی یک اصل ساده ولی بسیار مهم ایستاد: لازم نیست همه بازار رو بفهمی؛ باید بدونی کجا رو نمی‌فهمی. در بازارهای هیجانی، همین مرز به‌راحتی محو می‌شه. قیمت پشت سر هم بالا می‌ره، همه درباره یه سهم حرف می‌زنن و آدم کم‌کم حس می‌کنه اگه وارد نشه، از بازار جا می‌مونه. بافت دنبال این نبود که به هر فرصتی واکنش نشون بده؛ فقط سراغ موقعیتی می‌رفت که کسب‌وکار و منطقش رو می‌فهمید. گاهی حرفه‌ای‌گری یعنی از بازاری که نمی‌تونی حسابش کنی، بی‌سر و صدا کنار بکشی. @topoli

❖ آدم‌های رادیکال، تا وقتی کوچکی باهات مسئله‌ای ندارن؛ اما وقتی قد می‌کشی، شروع می‌کنن به کوتاه کردنت. بعضی‌ها تحمل بزرگ شدن تو رو ندارن؛ نه چون زیادی بزرگی، چون دیگه نمی‌تونن کوچیکت کنن. @topoli

دیروز کنگره آمریکا قانون تحریم روسیه و ایران، معروف به قانون لیندسی گراهام، رو تصویب کرد و فرستاد روی میز ترامپ؛ حالا هم انتظار می‌ره امضاش کنه. اما معامله‌گرهای قدیمی یه چیز دیگه رو می‌بینن؛ وزن این خبر برای ایران، بیشتر از خود تحریم، توی بازار نفت روسیه‌ست. اگه فشار روی خریدارهای نفت روسیه جدی بشه، مسکو برای نگه داشتن چین و هند احتمالاً باید تخفیف بیشتری بده؛ یعنی نفت روسیه می‌تونه جای نفت ایران رو ارزون‌تر بگیره. اما اگه فشار به کاهش واقعی صادرات روسیه برسه، داستان برمی‌گرده؛ عرضه کم می‌شه و نفت می‌تونه بالا بکشه. پس عدد مهم این خبر، اسم تحریم نیست؛ تخفیف نفت روسیه و حجم صادراتشه. بازار اونجاست که حسابش رو پس می‌ده. @topoli

❖ چیزی که روی تابلو نیست ریچارد وایکوف، معامله‌گر و تحلیلگر قدیمی وال‌استریت و بنیان‌گذار «مجله وال‌استریت»، از پیشگامان رفتار خوانی قیمت و حجم بود. برای سقف‌های هیجانی یک تله مشخص داشت: UTAD. قیمت از سقف قبلی رد می‌شه، حجم بالا می‌ره و خیلی‌ها ورود پول رو می‌بینن؛ اما اگه بعدش قیمت نتونه بالای اون سقف دوام بیاره و برگرده زیرش، وایکوف به عرضه پنهان شک می‌کرد. مثلاً سهمی با مقاومت ۱۰۰۰ تومن، با حجم سنگین تا ۱۰۵۰ می‌ره؛ چند کندل بعد دوباره زیر ۱۰۰۰ معامله می‌شه. اینجا وایکوف دنبال خود حجم نبود؛ دنبال اثر حجم روی قیمت بود. گاهی مهم نیست چقدر پول معامله شده؛ مهم اینه با اون پول، قیمت کجا بمونه. @topoli

❖ چیزی که روی تابلو نیست وارن بافت می‌گه: وقتی سهام یک شرکت رو می‌خرم، خودم رو شریک اون کسب‌وکار می‌دونم؛ نه خریدار چند رقم روی تابلو. برای همین اول سراغ خود شرکت می‌رم: چطور پول درمیاره؟ چه مزیتی داره؟ و این سود چقدر می‌تونه ادامه پیدا کنه؟ قیمت هر روز بالا و پایین می‌شه، اما کسب‌وکار با هر نوسان تابلو عوض نمی‌شه. من اول کسب‌وکار رو می‌فهمم؛ بعد می‌رم سراغ قیمتی که بازار براش گذاشته. @topoli

❖ قانون تیلور چی میگه؟ دیشب نرخ بهره آمریکا رسید به محدوده ۳٫۷۵ تا ۴ درصد. حالا بد نیست یه فرمول قدیمی رو بیاریم وسط؛ همون قانونی که سال‌هاست برای پیدا کردن جای تقریبی نرخ بهره ازش استفاده می‌کنن: فرمول: i = r + π + ۱٫۵(π − πهدف) + ۰٫۵(شکاف تولید) زبان فرمول ساده‌ست. حرف i نرخ بهره‌ست. حرف r نرخ بهره واقعی خنثی اقتصاده. علامت π تورم فعلیه. علامت πهدف هم تورم هدف، یعنی ۲ درصده. شکاف تولید هم می‌گه اقتصاد چقدر از ظرفیت معمول خودش فاصله گرفته. حالا عددهای امروز آمریکا رو بذاریم توی همین فرمول: نرخ خنثی r حدود ۲ درصده. تورم π حدود ۳٫۷ درصده. تورم هدف یعنی πهدف حدود ۲ درصده. شکاف تولید هم حدود ۰٫۴ درصده. بزاریم داخل فرمول و حسابش کنیم، عددی نزدیک ۸٫۷ درصد درمیاد. ولی فدرال‌رزرو محدوده ۴ درصد رو تعیین کرده. پس این اختلاف برای چیه؟ حرف از فرض‌هاییه که پشت فرمول نشستن. نرخ خنثی r رو که نمی‌شه از روی تابلو برداشت و داخل فرمول گذاشت. شکاف تولید هم عدد قطعی و مقدسی نیست. تازه هر تورمی هم از یه جنس نیست. تورمی که از تقاضای داغ میاد، با تورمی که از نفت و انرژی میاد، فرق داره. برای اولی، نرخ بهره ابزار مهمیه؛ برای دومی، نرخ بهره نه نفت تولید می‌کنه، نه تنگه‌ای رو باز می‌کنه. پس اون ۸٫۷ درصد حکم نیست؛ حاصل کنار هم گذاشتن چند فرضه. اون ۴ درصد هم صرفا یه عدد نیست؛ تصمیمیه که با دیدن چیزهایی گرفته شده که همه‌شون توی این فرمول جا نمی‌شن. گاهی فاصله بین دو عدد، از اشتباه یکی‌شون نیست؛ از چیزهاییه که یکی دیده و اون یکی ندیده. @topoli

رفقا، شبتون آروم، دلتون گرم، حساب‌هاتون همیشه روشن و پربرکت.