آموزش زبان روسی

В тучах звездочка светилась; «Не скрывайся!» — я взывал; Непреклонная сокрылась; Якорь был — и тот пропал. Все оделось черной мглою: Всколыхалися валы; Бездны в мраке предо мною; Вкруг ужасные скалы. «Нет надежды на спасенье!» — Я роптал, уныв душой… О безумец! Провиденье Было тайный кормщик твой. Невидимою рукою, Сквозь ревущие валы, Сквозь одеты бездны мглою И грозящие скалы, Мощный вел меня хранитель. Вдруг — все тихо! мрак исчез; Вижу райскую обитель… В ней трех ангелов небес. О спаситель-провиденье! Скорбный ропот мой утих; На коленах, в восхищенье, Я смотрю на образ их. О! кто прелесть их опишет? Кто их силу над душой? Всё окрест их небом дышит И невинностью святой. Неиспытанная радость — Ими жить, для них дышать; Их речей, их взоров сладость В душу, в сердце принимать. Василий Жуковский

رانده به‌ دستِ گردبادِ بلا، بی‌سکان و بی‌پارو، در دریایِ طوفانی رها، به امیدِ لنگرگاهم. در دلِ ابرها ستاره‌ای تابان، فریاد برآوردم: «مشو پنهان!» ناپدید گشت ستاره‌ی بی‌رحم، رخت بربست برای ابد لنگرِ امیدم. پوشیده همه‌جا در سیاهیِ غلیظ، برخاستند و غریدند موج‌ها به خشم، پرتگاه‌ها گشوده شد در تاریکی، صخره‌های هولناک گرفتند همه اطراف را. نالان با دلی افسرده‌... «مرا به نجات هیچ امیدی نیست!» ای نادان! تقدیر الهی، همیشه سکان‌بانِ نهانِ تو بود. با دستی نامرئی، از میانِ امواج خروشان، از دلِ تاریکی بی‌انتها و صخره‌های تهدیدگر، نگهبانِ من، مرا هدایت می‌کرد. ناگهان همه‌جا آرام گشت! گریخت تاریکی و نور پدیدار گشت؛ بهشتی زیبا در برابرم نمایان گشت، و در آن، سه فرشته آسمانی. ای تقدیرِ نجات‌بخش! ناله‌های غمگینم آرام گشت، با سرخوشی و شگفتی، به زانو افتاده، گشتم به جمال‌شان خیره. آه، کیست توصیف کند زیبایی‌شان؟ کیست بازگوید نیروی‌شان بر جان؟ دم می‌زند همه اطراف‌شان از آسمان، از پاکی و معصومیتِ مقدس‌شان. شادی‌ای ناشناخته — با آن‌ها زندگی کردن، برای آن‌ها نفس‌کشیدن، شیرینیِ نگاه و سخنان‌شان را در عمقِ دل و جان پذیرفتن. #واسیلی_ژوکوفسکی برگردان #محمد_مهدی_روبین #رومانتیسم #شعر_روس @RussianLan