" دو خط شعر "

#روضه‌حضرت‌قمر‌بنی‌هاشم‌علیه‌السلام💔 آن قمر که هرکسی تحت لوایش بیمه بود.. قدّ و بالایش کنار نهر نیمه نیمه بود عبد را با دوری از ارباب کشتن راحت است ساقی بی آب را با آب کشتن راحت است بخت آل الله با افتادنش برخواب رفت مشک آبش تا به خاک افتاد جسمش آب رفت تیر و گرز آهنی.. ماندم کدامش قاتل است یک نفر بی دست از مرکب بیوفتد مشکل است چشم او را با هزاران تیر بستند و سپس تیر ها را در تنش یک یک شکستند و سپس روی جسمش نیزه ها کار زیادی میکنند لااُبالی های کوفه رقص شادی میکنند مادرش کو تا ببیند چشم عباسش تر است پیکر عباس حالا از علم کوچکتر است! علقمه! در ساحل تو برگ برگِ لاله است این قد و بالا برای کودک شش ساله است گریه ی آقا بلند و خنده ی لشکر بلند طبل کوفی ها بلند و ناله ی مادر بلند کاش زهرا زخم ابرو را ببندد زودتر با همان چادر سر اورا ببندد زودتر نه علی اکبر نه عباس و نه قاسم نه کسی یک حسین ماند و هزاران غصه و دلواپسی خیمه بی عباس شد حال زنانش مضطر است اولین بار است زینب غصه دار معجر است ساقی بی دست پاشو خواهرت آشفته است با رباب و ام لیلی از اسیری گفته است...

نه علی اکبر نه عباس و نه قاسم نه کسی یک حسین ماند و هزاران غصه و دلواپسی...

بعد از پسر ، دل پدر آماج تیر شد آتش زدند لانه ی مرغ پریده را...

#ایرج‌میرزا

آیا که غمگساری و اندُه بری نمود لیلای داغ دیده ی زحمت کشیده را ؟

القصّه! هر کسی به طریقی ز روی مهر تسکین دهد مصیبتِ بر وی رسیده را

القصّه...

یک جمع دعوتش به گل و بوستان کند تا برکنندش از دل ، خارِ خلیده را

آن دیگری برو بفشاند گلاب و شهد تا تقویت کند دل محنت کشیده را

یک دوست زیر بازوی او گیرد از وفا وان یک ز چهره پاک کند اشک دیده را

رسم است هر که داغ جوان دید، دوستان رأفت برند حالت آن داغدیده را

پدر از دیدن تنت مات است

عصر شد خیمه‌ی آتش زده با دختر سوخت هم عبا سوخت و هم خیمه و هم اکبر....

#حسن‌لطفی

به عبا جمع نمود و به عبا پَهنَش کرد بُرد در خیمه کنارِ شهدا پَهنَش کرد

پیشِ چشمان همه دست به زانو اُفتاد دید پَهلویِ علی را و به پهلو اُفتاد

از علمدار کمک خواست که خواهر را بُرد خواهری آمد و با خود دو برادر را بُرد

کاش سمتِ حرم اکبر نَبَرَد برخیزد عمه‌اش دست به معجر نَبَرَد برخیزد