Morphin™ | مورفین

«آدما همون حرفایی رو بهت می‌زنن که تو دلت نیومد بهشون بزنی.»

من آدم شدیدا استوری ‌ریپلای کن، آهنگ ‌فرستنده، خوش‌ برخورد و از ویژگی‌های مثبت بقیه تعریف ‌کنی هستم. چون خیلی به فکر بقیه‌م؟ خیر. در واقع من زیاد به کسی جز خودم و یه عده‌ی محدودی که خیلی دوسشون دارم فکر نمی‌کنم. اما از اینکه به آدما حس خوبی بدم و توجه کنم خوشم میاد. فک کنم خوشمم میاد کسی باهام مهربون باشه و توجه کنه و حتی جای خاصیم در زندگیش نداشته باشم.

بین سختیای زندگی گاهی به اونکه همیشه باهات بوده بگو: « غمی هم اگر هست، تو دلخوشیِ منی‌.🌱 »

به سمتِ قلب‌هایی که تو را از خود راندند، باز نگرد!

اگه کسی بهت ماهی گیری یاد داد، تو رودخونه اون ماهی نگیر.

من بلد نیستم سیاست به خرج بدم تا کسیو تو رابطه نگه دارم اما خوب بلدم برای کسی که خود واقعیمو دوست داره بجنگم من بلد نیستم اونقدر صبر و تلاش کنم تا از یه تازه به دوران رسیده، آدم زندگی بسازم. اما خوب بلدم کنار یه آدم بالغ و البته سالم هر نوع مشکلی تو رابطه رو حل کنم. من بلد نیستم ادای روشنفکرا رو دربیارم و با بی توجهی یا خیانت یه آدم کنار بیام اما خوب بلدم تو رابطه ای که به طرفم اعتماد دارم بهترین باشم واسش و نذارم حس کم بودن بهش دست بده. من بلد نیستم خودمو اذیت کنم، از خودم دور بشم یا خودم رو تحقیر کنم، تا رابطه ای رو نگه دارم. نه اصلا… اما بلدم برای یه رابطه سالم و آدم درست صبوری کنم، بجنگم و رو عیب هام کار کنم خلاصه که من همه زندگیمو توی یه رابطه خلاصه نمیکنم و قبل هر چیزی، آرامش و شخصیت و احترام به خودم، واسم مهمه.

متاسفانه یک اخلاقی دارم که ممکنه از سر دوستی به یک حرف شوخی که بهم زده میشه بخندم ولی بعدش دیگه از ذهنیت طرف خوشم نیاد و کلاً ارتباط رو کمرنگ و قطع کنم.

‏شبی رو یادمه که از ترس اینکه فرداش امتحانمو خوب ندم تا خود صبح بیدار بودم؛‏ الان که به اون شب فکر میکنم خندم میگیره. دنیام چقد کوچیک بود. فرضاً که امتحانمو بد میدادم خب که چی؟! مگه دنیا به آخر میرسید؟! نه! میخوام بگم یه زمانی یه چیزی برات اونقدر مهمه که به خاطرش روح و روانتو آزار میدی، اما همون چیز یه سال بعد ممکنه کاملاً برات بی اهمیت باشه و با فکر بهش بخندی، میدونم همین الان یاد یکی از دغدغه هات افتادی، اره همونی که تو ذهنته! زیاد به خاطرش خودتو اذیت نکن، میدونی شاید سال بعد، شایدم چند سال بعد، دیگه حتی یادتم نیاد. بیخیال، هر دغدغه ای که الان داری میگذره. سعی کن فقط بزرگش نکنی، خب؟

من کنارِ هم سن و سالام که هستم تازه متوجه میشم خانواده ام چقدر خوب تربیتم کردن...

من دیدم آدمایی که سرشون شلوغه وقت پیدا می‌کنن. دیدم آدمایی که ارتباطشون بده خوب ارتباط برقرار می‌کنن. دیدم اونایی که نمی‌تونن خوب چت کنن خیلی سریع جواب می‌دن و یه پاراگراف کامل می‌نویسن. دیدم اونایی که برای یه رابطه آمادگی ندارن توی دوبار هم صحبتی آمادگی پیدا کردن. دیدم کسایی که ابراز علاقه بلد نیستن چقدر تونستن مهربون باشن. اگه یکی واقعا تو رو بخواد لازم نیست ازش بخوای که تلاش و همت کنه. اگه واقعا تورو بخواد...

اما اگر بخواهم واقعیت را بگویم ، دلم می‌خواهد دست از تقلا برای زندگی بردارم و تمام دارایی‌ام را جمع کنم در یک چمدان و بروم به مقصدی نامعلوم...

انتخابت باید کسی باشه که پروانه‌های تو دلت رو زنده نگهداره…✨🦋

«ما فکر میکنیم که به رابطه ی جنسی نیاز داریم، ولی مسئله همیشه رابطه ی جنسی نیست. ما به صمیمیت نیاز داریم. به اینکه لمس بشیم، دیده بشیم، تحسین بشیم، با یه نفر بخندیم، احساس امنیت کنیم، احساس کنیم که یه نفر واقعا ما رو میفهمه، این چیزیه که ما اشتیاقش رو داریم.»

من نه زود با کسی قاطی میشم نه زود از کسی خسته میشم؛حتی ممکنه طرف اصلا توی برخورد اول فکر کنه چقدر مغرور و مزخرف ام! اما خُب همونجوری که دیر با کسی قاطی میشم، همونجوری هم وقتی با کسی صمیمی شدم دیگه میشه یه تیکه از قلبم! من نمیتونم نقش بازی کنم و آدمایی زیادی رو دور و بر خودم نگه دارم ولی وقتی کسی رو وارد زندگیم کردم هم دوست دارم خوشحال تر از خودم ببینمش، هم وقتی میخنده انگار که قند توی دلم آب میشه، حتی دوست ندارم هیچکس دیگه ی رو مثل من دوست داشته باشه، حتی دلم نمیخواد وقتی ناراحته ناراحتیشو با هیچکسی به جز من تقسیم کنه! هم حسود میشم هم حساس میشم ولی میدونی چیه؟ من یا کسی رو تو زندگیم راه نمیدم یا بودنش میشه دلیله بودن من:)

میدونی؟! ماها که بلد نیستیم بی محلی کنیم و از قصد کم اهمیت بدیم و خودمونو بگیریم؛ سطح تحملمون خیلی بالاست ولی وقتی میریم دیگه واقعاً میریم و میبوسیمتون میزاریم کنار...! :)

شاید اگ تو نبودی این منِ قوى هم الان نبود؛ شاید اگ قلبمو نمیشکستی نمیفهمیدم نباید حرف های هر کسی رو باور کنم؛ شاید اگه با تو آشنا نمیشدم هیچوقت نفهمیدم آدما اونجوری که نشون میدن نیستن؛ شاید تو برای من لازم بودی تا بفهمم برای همه نباید همه ی وجودمو بزارم! همین..

بعضیها هم اینجورین که میگن: "تو اگر من رو دوست داشته باشی به خاطر من این اخلاقهات رو عوض میکنی" بعد که موقع تغییر رفتار خودشون میرسه میگن: "تو اگه عشقت واقعی باشه، من رو با همین خلق و خو و رفتارم قبولم میکنی و دوستم داری."

قهر کردن من اینجوریه که امکان نداره برم سراغ اون طرف و آشتی کنم ولی اگه اون سر صحبتو باز کنه انگار نه انگار که باهاش قهر بودم.

یجا خوندم نوشته بود : مهربونا هیچ کاری جز زجر دادنِ خودشون بلد نیستن..!

همه چیز برمیگرده به "ذات" آدم! ‏بعضیارو هرچقدرم ببخشی؛ ‏هرچقدرم بهشون فرصت بدی؛ ‏هر چقدر در مقابلشون گذشت و مهربونی داشته باشی پروتر و طلبکارتر میشن؛ چون ذاتشون خرابه، کمبود محبت و توجه دارن، بخاطر همین لطف مكرر ما، حق مسلم میشه از نظرشون! مراقب آدمای کم ظرفیت و بد ذات باشید.