مسیح علی‌نژاد

برای دریافت یک جایزه به اسپانیا آمده‌ام، اما تنها نرفتم. زنانی را با خود همراه کردم که جمهوری اسلامی به جرم آزادی‌خواهی، بینایی‌شان را با شلیک گلوله از آن‌ها گرفته است. زنانی که قرار بود نابینا شوند، اما امروز آمده‌اند تا جهانی که خود را به نابینایی زده است، آن‌ها را ببیند. این زنان نه فقط قربانیان سرکوب، که قهرمانان مقاومت‌اند. چشم‌هایشان را از دست داده‌اند، اما شجاعتشان، صدایشان و رؤیای آزادی‌شان را نه. و حالا درست در برابر چشم‌های سیاستمداران اروپایی قرار است بایستند. همان‌هایی که از حقوق بشر سخن می‌گویند، اما همچنان با سرکوبگران مردم ایران دست می‌دهند و با طالبان و جمهوری اسلامی بر سر میز مذاکره می‌نشینند. پیش از امضای توافق بعدی، به چهره این زنان نگاه کنید. به چشم‌هایی که دیگر نمی‌بینند. و به یک سؤال پاسخ دهید: چرا؟ چرا منافع سیاسی و اقتصادی شما باید به بهای چشم‌ها، جان‌ها و آزادی یک ملت تمام شود؟ این زنان برای آزادی ایران می‌جنگند، اما پیامشان فراتر از مرزهای ایران است. آن‌ها به جهان هشدار می‌دهند که چشم بستن بر سرکوب و بنیادگرایی، امنیت و آزادی هیچ جامعه‌ای را تضمین نمی‌کند.