مسیح علی‌نژاد

این مجری حکومتی به آدم‌فروشی و مخبری خود افتخار می‌کند. او مدعی‌ست که مشخصات صفحه یک کاربر در اینستاگرام که به خاطر گرانی بنزین به خمینی فحاشی کرده بود را او به دستگاه‌های امنیتی داده است. این مجری و بلاگر که نامش پیمان اکبری‌ست می‌گوید یک ساعت بعد از گزارش او، این کاربر دستگیر و صفحه‌اش مسدود شده است. همانطور که فاضلاب محل رشد و تکثیر انواع میکروب و باکتری و جولانگاه کرم و حشرات مضر است، جمهوری اسلامی هم محل رشد و نمو آدم‌فروش‌ها، مخبرها، دزدها، جنایتکارها و بادمجان دورقاب‌چین‌هاست.

ویدیویی تکان‌دهنده از شکنجه و تعرض جنسی ماموران مسلح نیروی انتظامی به یک نوجوان منتشر شده است؛ فاجعه‌ای که به دلیل نقض صریح حقوق کودک، امکان بازنشر آن وجود ندارد. ​در این تصاویر، ماموران در حالی که به این کودک (که به نظر می‌رسد کمتر از ۱۵ سال دارد) فحاشی می‌کنند، او را مورد ضرب‌وشتم و آزار جنسی قرار می‌دهند. آن‌ها با آسودگی خاطر از این جنایت فیلم‌برداری می‌کنند، گویی کاملاً مطمئن‌اند که هیچ مجازاتی در انتظارشان نیست. ​این ویدیو پرده از چهره واقعی سیستمی برمی‌دارد که نام نیروهایش را «حافظان امنیت» گذاشته است؛ نیروهایی که از هیچ شرارتی در حق شهروندان ابا ندارند. این تصاویر به روشنی نشان می‌دهد که پشت درهای بسته بازداشتگاه‌ها چه می‌گذرد و سند غیرقابل انکاری از فساد، تبهکاری و سرکوب در سیستم امنیتی جمهوری اسلامی است.

این ویدیو، خودِ اوست. محمدحسین وثوقی، ۲۱ ساله، قهرمان و مربی بدنسازی از اراک. بدنی که با عرق و اراده ساخته بود. شب ۱۸ دی، در اعتراضات سراسری، ماموران جمهوری اسلامی قلبش را هدف گرفتند. یک گلوله مستقیم به قلبِ ۲۱ سالگی. پیکرش را پنج روز به خانواده ندادند. بعد هم خانواده را مجبور کردند جلوی دوربین تلویزیون حکومتی بگویند توسط «تروریست‌ها» کشته شد. بله‌. ما هم می‌گوییم تروریست‌های جمهوری اسلامی او را کشتند. او مثل هزاران جوان دیگر فقط یک خواسته داشت: آزادی. فراموش نمی‌کنیم. #محمدحسین_وثوقی

صمد پورشه، زندانی سیاسی را درست در روزهایی که قرار بود زیر تیغ جراحی برود، به زندان یاسوج فراخوانده‌اند. ​او که برای تامین هزینه‌های سنگین عمل جراحیِ خود در مرخصی بود، در یک پیام ویدیویی می‌گوید: «حالا که پول عمل خود را جور کرده‌ام و وقت عملم رسیده، گفته‌اند باید فردا صبح به زندان مرکزی یاسوج برگردی.» ​صمد پورشه زیر شکنجه‌های دوران بازداشت چنان از ناحیه کمر و دست آسیب دید که دیگر هرگز نتوانست به شغلش یعنی گچ‌کاری و کارگری ساختمان برگردد. حالا همان نهادهایی که سلامتی‌اش را گرفتند، صفحه اینستاگرامش را هم از دسترس خارج کرده‌اند تا همین یک راه ارتباطی و دادخواهی را هم از او بگیرند. ​او را تنها نگذاریم. صدای صمد پورشه و تمام زندانیان سیاسی باشیم. ​#صمد_پورشه

لیلا مهدوی، مادر دادخواه سیاوش محمودی، در چهارمین سالگرد خیزش «زن، زندگی، آزادی» پیام ویدیویی منتشر کرد. او در این پیام دریافتی حالی که بنری بزرگ از فرزند نوجوان خود در دست داشت گفت: «محکم می‌ایستم؛ نه از درد کم شده، نه از داغم کاسته‌اند.» این مادر دادخواه گفت که ۱۴۰۱ تمام نشده است و اجازه نخواهد داد نام سیاوش و جوانانی که در خیابان‌ها جان باختند از حافظه عمومی پاک شود. آنچه در ۱۴۰۱ رخ داد، همچنان در صدای مادران دادخواه و در مطالبه حقیقت و عدالت ادامه دارد. سیاوش محمودی، ناجوانمردانه کشته شد. نوجوانی ۱۶ ساله که ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در نازی‌آباد تهران از پشت سر هدف گلوله ماموران حکومتی قرار گرفت. چهار سال است که مزار او بارها تخریب شده و خود لیلا مهدوی تنها به این دلیل که پیگیر دادخواهی فرزندش است، تهدید به مرگ شده. اما او همچنان ایستاده است و می‌گوید: «ظلم پایدار نمی‌ماند.» نام سیاوش و نام جاویدنامان راه آزادی را زنده نگه داریم. #زن_زندگی_آزادی #سیاوش_محمودی #لیلا_مهدوی

ادامه👆 گزارش تأکید می‌کند جوامع کرد و بلوچ با نیت تبعیض‌آمیز سیاسی و قومی هدف گرفته شدند. بسیاری از همان مقاماتی که در ۱۴۰۱ فرمان کشتار را دادند، امروز هم ماشین سرکوب را در دست دارند. از دی ۱۴۰۴ تاکنون بار دیگر همین الگو تکرار شد: کشتار، زندان، اعدام. عفو بین‌الملل از دادستان‌های سراسر جهان خواسته است علیه این ۸۷ مقام تحقیق کنند و در صورت کافی بودن شواهد، حکم بازداشت صادر کنند. این گزارش فقط یک سند نیست. یک شهادت تاریخی ست. یک فهرست است از کسانی که باید روزی در دادگاه پاسخگوی جنایاتشان باشند. #زن_زندگی_آزادی #مهسا_امینی

سازمان عفو بین‌الملل رسماً اعلام کرد: جمهوری اسلامی مرتکب جنایت علیه بشریت شده است. امروز، در چهارمین سالگرد قتل مهسا (ژینا) امینی، عفو بین‌الملل گزارشی ۱۱۴۹ صفحه‌ای با عنوان «معماران جنایات» منتشر کرد. نتیجه پس از سال‌ها تحقیق و مصاحبه با ۲۷۰ نفر از بازداشت‌شدگان، شاهدان، کادر درمان و خانواده قربانیان، روشن و بدون ابهام است: قتل. شکنجه. ناپدیدسازی قهری. حبس. تجاوز جنسی. آزار و ستم. همه این‌ها در قالب یک سیاست دولت و با زنجیره فرماندهی سازمان‌یافته انجام شد. عفو بین‌الملل نام ۸۷ مقام را برای تحقیق کیفری منتشر کرده است: ۳۳ فرمانده سپاه پاسداران، ۲۷ فرمانده فراجا و ۲۵ مقام وزارت کشور، از جمله احمد وحیدی که آن زمان وزیر کشور بود و امروز فرمانده کل سپاه است. اگنس کالامار، دبیرکل عفو بین‌الملل، می‌گوید شواهد گسترده این گزارش «هیچ جای تردیدی باقی نمی‌گذارد» که مقام‌های ایران برای سرکوب خیزش زن، زندگی، آزادی مرتکب جنایت علیه بشریت شدند: حمله‌ای گسترده و سیستماتیک به مردمی که فقط خواستار کرامت، حقوق بشر و تغییر بودند، طبق سیاستی دولتی برای نابودی هر صدای مخالف. ادامه👇

امروز ۲۵ شهریور ۱۴۰۵ کسبه و بازاریان شهرهای کردنشین با بستن مغازه‌ها، یاد خیزش «زن، زندگی، آزادی» را زنده نگه داشتند. با وجود فضای سنگین امنیتی، تهدید و بازداشت‌های پیشگیرانه، اعتصاب در سقز (زادگاه ژینا)، سنندج، مهاباد، بوکان، مریوان، دیواندره، بانه، اشنویه، پیرانشهر، قروه، دهگلان، کامیاران، جوانرود، پاوه و کرمانشاه گسترده گزارش شده است. این اعتصاب فقط تعطیلی مغازه‌ها نیست؛ صدای مردمی است که نمی‌گذارند نام ژینا و شعار خیزش زن زندگی آزادی فراموش شود. یاد همه جان‌باختگان راه آزادی گرامی. #زن_زندگی_آزادی #ژینا_امینی #اعتصاب_کردستان

امروز ۲۵ شهریورماه است. روزی که تقویم‌ها روی نام یک دختر متوقف شدند: مهسا (ژینا) امینی. ۲۱ شهریور ۱۴۰۱ بود که صدای لرزان برادری در ایستگاه متروی حقانی پیچید: «خواهرم رو نبرید، ما اینجا غریبیم.» اما گوش‌ شنوایی نبود و مامورین گشت ارشاد، خواهر او و خواهر تمام ما را بردند. جانش را ستاندند و پشت دیوار انکار پنهان شدند. آن‌ها این دختر را غریب پنداشتند، اما او غریب نبود و خون او در رگ‌های میلیون‌ها ایرانی به جوش آمد. ژینا نمرد؛ نام او همان‌گونه که بر سنگ مزارش نقش بست، به رمز بدل شد. رمز اتحادی بی‌سابقه برای بازپس‌گیری زندگی، آزادی و کرامت انسانی. ما در سایه نام او و با شعار «زن، زندگی، آزادی» دوباره یکدیگر را پیدا کردیم. مردم به خیابان‌ها رفتند، دوشادوش هم سرود خواندند، روسری‌ها که نماد سلطه آخوند بود را در آتش سوزاندند، شجاعانه جنگیدند و عزیزترین جان‌ها را فدا کردند . این ویدیو روزشماری است از آن روزهای پرالتهاب؛ روزهایی که به ما یادآوری می‌کند ژینا، نیکا، سارینا و تمام فرزندان شجاع این آب و خاک، بذر آگاهی کاشتند تا روزی نه چندان دور، خورشید آزادی بر این سرزمین بتابد. ​#زن_زندگی_آزادی #مهسا_امینی

جاویدنام سمیر احمدی، جوان ۲۳ ساله زنجانی، همسر و پدر دختری که هرگز آغوشش را ندید. او روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ در اعتراضات زنجان، دو ماه قبل از تولد دخترش با شلیک مستقیم نیروهای سرکوب به کمر و پهلو مجروح شد. بعد از عمل جراحی، پزشکان از حالش راضی بودند، اما ناگهان خونریزی شدید کرد و جان سپرد. جمهوری اسلامی با فشار به خانواده مجبورشان کرد او را شهید اعلام کنند تا بتوانند پیکرش را پس بگیرند. یادش گرامی و نامش ماندگار. #سمیر_احمدی

رسانه‌ها فقط می‌گویند «تحریم روسیه». اما اسم درست‌تر این قانون چیز دیگری است: قانون تحریم روسیه و ایران. این قانون که در کمیته مجلس آمریکا تصویب شد به دست‌هایی ضربه می‌زند که موشک و پهپاد از تهران به مسکو می‌فرستند. یعنی دلارهایی که از معامله نفت و اورانیوم می‌آید و در تهران خرج سرکوب می‌شود، دیگر راحت به مقصد نمی‌رسد. هر دلاری که به جیب این رژیم نرود، یعنی یک گلوله کمتر برای مردم ما. یک ترور و ربایش کمتر خارج از مرزهای ایران. تحریم روسیه یعنی محدودتر شدن جمهوری اسلامی و این کار، یعنی امنیت بیشتر برای شهروندان ایرانی در ایران و همه جای جهان.

اینجا محوطه بیرونی «جشنواره فیلم صد» است. هم‌زمان با سالگرد قتل مهسا امینی و خیزش زن، زندگی، آزادی، جمهوری اسلامی بار دیگر نیروهای سرکوبگر و مزاحمان پوشش زنان را به خیابان‌ها گسیل کرده است. ​یگانه هراس این حکومت، از دست رفتن استیلایش بر مردم ایران است. حجاب اجباری، ویترین سلطه آن‌ها بر جامعه و اصلی‌ترین نماد جمهوری اسلامی است؛ نمادی که در برابر شجاعت و ایستادگی زنان، مدت‌هاست که اعتبارش را از دست داده و فروریخته است. با این حال، سیستم مذبوحانه در تلاش است تا پرچم پاره‌پاره‌اش را دوباره بر سر و تن زنان ایران نصب کند. ​شما که در این چهل و چند سال نتوانستید، در این دست‌وپا زدن‌های آخر هم نخواهید توانست. ​#زن_زندگی_آزادی #مهسا_امینی

گزارش‌ها و ویدیوهای منتشر شده نشان می‌دهد در برخی شهرها گشتهای ارشاد و آزارگران حجاب دوباره فعال شده‌اند. این زن آزارگر و فضول در مترو به بهانه حجاب برای زنی ایجاد مزاحمت کرده است. او همچنین از برخی زنان با گوشی موبایل خود پنهانی فیلم می‌گرفته است. کاری که عوض دارد گله ندارد. حالا این زنان هستند که چهره این زن فضول پوشش مردم را ثبت و در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کنند. دوربین زنان سالهاست که اسلحه‌شان است و همچنان همین دوربین‌ها در دست مردم قوی‌ترین سلاح در برابر ظلم و زورگویی و جنایات مزدوران حکومت ست. #دوربین_ما_اسلحه_ما #زن_زندگی_آزادی

کوثر افتخاری، دختر شجاعی که در جریان جنبش زن، زندگی، آزادی در خیابان ولیعصر تهران از ناحیه چشم هدف شلیک مزدوران خامنه‌ای قرار گرفت و یک چشمش را از دست داد، این بار با داستان خود دنیا را به تحسین واداشت. مستند «چشم ناظر» به کارگردانی عباس غزالی، روایت زندگی و تجربه‌های کوثر افتخاری، بود که در چهاردهمین جشنواره بین‌المللی «علیه سکوت، همه صداها» در مکزیک برنده جایزه شد. این مستند به عنوان فیلم برگزیده بخش «مرزها، مهاجرت‌ها و تبعیدها» انتخاب شد. تبریک به او که جمهوری اسلامی یک چشمش را گرفت اما شجاعت، امید و انگیزه‌اش را برای ادامه دادن هرگز نتوانست بگیرد. زنی قوی و شجاع که درد از دست دادن چشم و رنج جلای وطن را به موتور محرکه‌ای قدرتمند تبدیل کرد و حالا صدایش از مرزها عبور کرده است. صدای او خاموش شدنی نیست. #کوثر_افتخاری #زن_زندگی_آزادی

ادامه👆 فشار فقط به بابک نرسید؛ مأموران دختر نوجوانش را هم تهدید کردند که «لیدر اعتراضات ۸۸» بوده است. سحرگاه ۲۶ شهریور، با فریب هم‌بندی‌هایش، به بند اعدام قزلحصار بردند و اعدامش کردند. خاکسپاری و مراسم چهلمش در بهشت سکینه‌ی کرج زیر سنگین‌ترین تدابیر امنیتی برگزار شد. شهروند ایران بود که فقط نامه‌ای از سر سادگی و طینت پاک خود به زلنسکی نوشته بود که حاضر است در اوکراین علیه متجاوزین روس بجنگد. نوکران و چاکران روسیه، برایش پرونده جاسوسی و خرابکاری درست کردند. شهروند ایران را کشتند به خاطر پیام ساده‌ای که در شبکه‌های اجتماعی نوشته شده بود. نامش را تکرار کنیم. #بابک_شهبازی

«هیچ دوربینی تصویر من را در حال خرابکاری ثبت نکرده است.» این جمله را بابک شهبازی از دل زندان نوشت؛ تکنسین سرمایش و گرمایش مراکز داده، پدر دو فرزند. جرمش چه بود؟ به گفته سازمان حقوق بشر ایران، نامه‌ای به زلنسکی که در آن گفته بود آماده است کنار اوکراینی‌ها بایستد. برای جمهوری اسلامی همین کافی بود تا او را «جاسوس موساد» بخوانند. دی ۱۴۰۲ بازداشت شد. بیش از چهار ماه انفرادی، بعد چهل روز بازجویی در خانه‌ی امن اطلاعات. خودش در نامه‌اش نوشت: «یک پرونده حدود ۲۰۰ صفحه‌ای که با زور و نیرنگ من را مجبور کردند بنویسم، آوردند تا امضا و اثر انگشت بزنم و من هم چون هیچ‌کدام از آن کارها را انجام نداده بودم، امضا و اثر انگشت نزدم.» بازجو حتی صفحه‌هایی با دستخط خودش میان برگه‌ها گذاشته بود که با اختلاف دستخط، مجبور شد پس بگیرد. قاضی صلواتی خودش در دادگاه اعلام کرد هیچ سندی از «کارگذاری بمب و شنود» پیدا نشده. تست دروغ‌سنج هم بی‌گناهی‌اش را تأیید کرد. سه بار اعاده دادرسی‌اش را رد کردند. وکیلش میلادی پناهی‌پور گفت: «در کمتر از چهار ماه پنج رأی مختلف علیه موکلش صادر شده.» ادامه👇

این وضعیت یک خانواده در ایران است. این مرد پدر چند فرزند است که می‌گوید ناچار شده برای وعده غذایی خودش و بچه‌هایش پوست کدو بپزد چرا که قبلا کدوها را خورده بودند. او می‌گوید نان‌خشک‌ها را آب زده تا نرم شود و پلوی چهار روز مانده را با سیب‌زمینی و پیاز و پوست کدو آماده کرده تا فرزندانش گرسنه نمانند. این وضعیت تاسف‌بار حالا دارد تبدیل به صحنه‌های ثابت از زندگی میلیونها ایرانی‌ می‌شود. سفره‌های این مردم هر روز کوچک و کوچک‌تر می‌شود. این ارمغان جمهوری اسلامی‌ست برای مردمی‌ست که کشورشان از نظر منابع طبیعی یکی از غنی‌ترین کشورهای جهان است. #فقر #گرانی

ادامه👆 در حاشیه‌ی جشنواره، وقتی خبرنگاری از او پرسید که «آیا می‌تواند به ایران برگردد؟»، پاسخ داد: ​«هر کدام از ما که در ایران به عنوان بازیگر، پزشک یا صرفاً به عنوان یک "زن" زاده شده‌ایم، داریم تلاش می‌کنیم فقط یک قدم جلوتر بایستیم؛ یک قدم تلاش برای رسیدن به کوچک‌ترین خواسته‌هایمان. سهم من همین‌قدر است و سهم هرکس دیگری هم به اندازه خودش. اگر هر کداممان بتوانیم قدمی برداریم، شاید فرزندان و آینده‌ی ما، زندگی راحت‌تری داشته باشند.» ​سؤالِ بازگشت به هیچ‌وجه یک موضوع ساده نیست. محسن قرایی، کارگردان فیلم، پیش‌تر گفته بود که در صورت بازگشت به ایران با خطر زندان روبه‌رو است و خانواده‌اش تهدید به مرگ شده‌اند. رسانه‌های حکومتی و عرزشی حالا شروع به تهدید و خط و نشان کشیدن برای این بازیگر زن سینمای ایران کرده‌اند. چرا که او نخواست سکوت کند. ​او وقتی جایزه را به زنان ایران تقدیم کرد، در واقع دستِ تک‌تکشان را در مقابل جهان بالا برد؛ همان زنانی که برای بدیهی‌ترین آزادی‌ها، سنگین‌ترین هزینه‌ها را داده‌اند. ​#لاله_مرزبان #جشنواره_ونیز #زن_زندگی_آزادی

روی صحنه‌ی ونیز؛ بدون حجاب اجباری و با جایزه‌ی بهترین بازیگر زن در دست. اما اولین کلماتش نه درباره‌ی سینما، که برای ایران، مردمش و به خصوص زنان ایران بود. ​لاله مرزبان، شنبه‌شب برای نقش‌آفرینی در فیلم «مراقب» (ساخته محسن قرایی)، برنده جایزه بهترین بازیگر زن بخش «افق‌ها» در هشتاد و سومین جشنواره فیلم ونیز شد. او هنگام دریافت جایزه، با صدایی که بازتاب صدای میلیون‌ها زن ایرانی بود، گفت: ​«کشورم امروز یکی از بزرگ‌ترین سرکوب‌های تاریخ خود را تجربه می‌کند. می‌خواهم این جایزه را به زنان کشورم تقدیم کنم؛ زنانی که بالاترین بها را پرداخته‌اند، اما همچنان رویاها، امیدها و شجاعتشان را به دوش می‌کشند. باور دارم که روزی، رویاهای تک‌تک ما محقق خواهد شد.» ​ادامه👇

ادامه👆 در انتهای این نامه آمده است: «باور داریم راز سربه‌مهری که تو و همه عزیزان خفته در این خاک با خود دارید، برای همیشه پنهان نخواهد ماند.» پدر ژینا، نامه‌اش را با این بیت به پایان برد: «یارب چه‌ها به سینه این خاکدان در است کس نیست واقف این همه راز نهفته را» ژینا ۲۲ ساله بود که روز ۲۵ شهریور ۱۴۰۱، دو روز پس از بازداشت به دست گشت ارشاد به خاطر ضرباتی که به سرش وارد کردند، جان عزیزش را از دست داد. مرگ او شراره انقلابی شد که چهار سال بعد، هنوز زنده است و حکومت قاتلان، هنوز نتوانسته آن را خاموش کند. #مهسا_امینی #زن_زندگی_آزادی