خانوم شیرین

چشم بد دور که هم جانی و هم جانانی

حافظ

ای بُرده اختیارم تو اختیار مایی

مولانا

مکثی کرد و نوشت: ”ممنون که در دلم ریشه دواندی”در جواب برایش نوشتم:“خاکت خوب بود؛ من گیاهی نیمه‌جان بودم خسته از زیستن و از ماندن هوای تو سبزم کرد…”

الهه نوروزی

وقتی خدا می خواست تو را بسازد ، چه حال خوشی داشت ، چه حوصله ای ! این موها ، این چشم ها .... ... خودت می فهمی ؟ من همه این ها را دوست دارم .

سال بلوا (۱۳۷۱) / عباس معروفی

از حال خوش از زندگی از عشق مستم میکنی آنقدر خوبی، بالغی، آدم پرستم میکنی

سارا یوسفی

زانکه مرا داد لبش نیست لبی را اثرش ز آنچه چشیدم ز لبت هیچ لبی زا مچشان

مولانا

مرا در تنش غسل تعمید داد

شهریار قنبری

اما جسورانه بود...

کان لکلماتک أثر الرمان و کان قلبی قمیصاً أبیض کلمات تو رد انار داشت و قلب من پیراهنی سفید بود

لاادری

نفس به نفس یخ زده‌ام؛ به دیدارم بیا؛ در کالبد سرد کلمات با تمام حرارت قلبت بِدَم، تا جویباری از عشق از لب‌هایت تا گوش‌هایم جاری شود؛ شاید سیراب شود این گوش‌های خسته از دروغم. حتی با دست‌های خالی، با پاهای برهنه بیا؛ باران شو و ذره‌ذره زنجیرِ غم را با دستانِ باران‌خورده‌ات از قلبم بگسل. در رگ‌های رز، عبادتگاهی معطر بنا کن؛ بر دوشِ بهار بنشین و خود را به آغوشِ دستانم بسپار؛ شاید با شفاعت تو، بهار با من آشتی کند. حتی اگر نمی‌توانی بیایی، غبارِ نشسته بر مژه‌هایت را به پیک باد بسپار و سوی من بفرست؛ باشد که ذره‌ای از وجودت را بر قلبم بفشارم تا قرن‌ها خون در رگ‌هایم با دوست‌داشتنت جاری بماند.

شیرین

‌الشمس قد قُسّمت نصفين لی ولها النور فی خدها والنار فی كبدی. ‏خورشید دو قسمت شد، نصف برایِ من و نصف برایِ او نورش در گونه‌ هایِ او و آتش آن در جگرِ من.

مجنونِ لیلی