دومآن.

گاهی از عمد تماشا می‌کرد و می‌ماند تا عذاب بکشد. تقریبا وحشتناک‌ترین راه را برای دل کندن انتخاب کرده بود.

🪔.

شبا ترسیدی زل بزن از پنجرت به ماه؛

می‌پرسی چه شد؟ غم تمام شد؟ شادی برگشت؟ زخم‌ها التیام یافتند؟ نمی‌دانم...! رهایشان کردم و به گورِ پدرِ همه‌شان خندیدم. به جای آنکه یک گوشه غم‌باد بگیرم تا خبرِ مرگم، زندگی از این رو به آن رو شود، تصمیم گرفتم میانِ گریه‌هایم بخندم. می‌خواهم دروغِ یک روز خوب را با همه تقسیم کنم؛ و اگر قرار است غمگین باشم، ترجیح می‌دهم با غمم رها باشم، نه در حصارِ چهاردیواریِ یک خانه‌. _معصومه فیض

برم هگزین ❌ بریم هرزگووین ✅

همین باید دوباره گیف شه

شبیه خانه‌ای؛ بعد از یک عمر آوارگی.

در این قبرستان آرزوها زیادی بود؛ خاطره‌‌اش پیشکش.

تو زندگیم هرچقدم باخت داده باشم، بجاش دوستای خوبی دارم :)

من آدم صبوری نیستم. صبح‌های روز مدرسه، همیشه دور از چشم بابا، چند قطره آب سرد میریختم داخل چای تا مناسب نوشیدن بشه. ( هنوزم این عادت رو دارم) بابا که میدید میگفت: «این چه عادتیه داری؟ صبر کن یکم دخترم.» فرق نمیکنه چقدر خسته برسم خونه؛ آسانسور اگه طبقه همکف نباشه، پیاده میرم. ایستگاه تاکسی ماشین نباشه، ایرپاد میزارم توی گوشم و تا خونه راه میرم. موقع سفر از توی راه موندم بدم میاد؛ قرارم نمیگیره. من آدم صبوری نیستم؛ از انتظار متنفرم. اما هربار از خودم میپرسم: چطور برای تو هم صبور بودم، هم منتظر؟ _صفا بختیاری

قول‌ها بی اعتبارند و قسم‌ها دروغ...

روزی که مرگ بی خبر از راه می‌رسد؛ آن پلک آخری که به هم میزنم تویی.